ตอนที่ 1 สามพี่น้องสกุลเยว่

ณ. บ้านสกุลเยว่ หมู่บ้านหยวนจื่อ ชานเมืองเซี่ยงไฮ้ปี ค.ศ.1984 หญิงสาวอายุ 17 ปี นามว่าเยว่ชิงเถียนถูกป้าสะใภ้กับญาติผู้พี่ผลักล้มลงไปหัวฟาดพื้นจนสลบ

“แม่คะ มันตายหรือยังเนี่ย” เยว่เจียลี่ญาติผู้พี่ ลูกสาวลุงแท้ๆของชิงเถียนเอ่ยถามมารดาสุ่นผิงอัน

“มันนิ่งไปนานพักใหญ่แล้ว เดี๋ยวแม่เข้าไปดูเอง” ผิงอันตอบบุตรสาวก่อนเดินกล้าๆกลัวๆเข้าไปดูชิงเถียนที่นอนสลบหัวแตกเลือดไหลอยู่บนพื้นตรงลานหน้าบ้าน

หากแต่ขณะที่ผิงอันเดินเข้าไปหาชิงเถียน จู่ๆเธอก็เริ่มรู้สึกตัวมีการเคลื่อนไหวน้อยๆ ทำให้ผิงอันต้องชะงักเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้าชั่วขณะ

“โอย เจ็บจัง” ชิงเถียนเอ่ยเสียงแผ่วขณะพยายามขยับเขยื้อนตัวและลุกขึ้นมา พร้อมยกมือขึ้นจับศีรษะบริเวณที่เกิดบาดแผลโดยสัญชาตญาณ

“อะไรน่ะ เลือด”

“โอ๊ยย..เจ็บ” ชิงเถียนเอ่ยขึ้นด้วยรู้สึกเจ็บแปลบตรงบริเวณบาดแผลที่เธอสัมผัสแตะต้องมัน พร้อมก้มหน้าลงมองดูเลือดที่เปรอะเปื้อนมือเธออยู่

“แม่ นังนี่ยังไม่ตายล่ะ ถ้างั้นเราพาตัวมันไปให้เถ้าแก่สือกับลูกชายเถอะ” ผิงอันกล่าวกับมารดาที่ถอยกลับมายืนมองดูท่าทีชิงเถียนเคียงข้างบุตรสาว

“พวกคุณเป็นใครกัน” ชิงเถียนสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวและได้ยินคนพูดคุยกันไม่ไกลนักจึงเงยหน้าขึ้นมาเห็นสองแม่ลูก

พร้อมกับคิ้วขมวดด้วยความสงสัย เมื่อเธอมองไปโดยรอบแล้วกลับพบเห็นสถานที่ซึ่งตนเองไม่คุ้นเคยเลยสักนิด

“อะไรกัน ที่นี่ที่ไหนน่ะ” ชิงเถียนเปรยกับตัวเอง และมองสำรวจโดยรอบอีกครั้ง

‘เราไม่ได้ อยู่ระหว่างปฏิบัติภารกิจ สำรวจบริเวณเหมืองถ่านหินเก่าอยู่งั้นเหรอ’ ชิงเถียนคิด

‘อ๊ะ อะไรน่ะ’ จู่ๆก็มีแสงสว่างแสบตาแวบขึ้นมา ทำให้เธอต้องหลับตาพร้อมเห็นภาพเรื่องราวของเด็กสาวคนหนึ่งนามว่าเยว่ชิงเถียนซึ่งมีชื่อสกุลเดียวกันกับเธอ

เด็กสาวอายุ 17 ปี ที่เพิ่งเรียนจบชั้นมัธยมปลาย เป็นเด็กกำพร้าสูญเสียพ่อแม่ซึ่งเป็นทหารกับแพทย์ทหารในการทำภารกิจช่วยเหลือกู้ภัยแผ่นดินไหวเมื่อ 2 ปีก่อน

เธอมีน้องสาวน้องชายฝาแฝดอายุ 12 ปี นามว่าเยว่ชิงหลันและเยว่ลู่จิวซึ่งกำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นปีที่ 2

ส่วนหญิงวัยกลางคนกับหญิงสาวตรงหน้าที่ชิงเถียนเห็นคือป้าสะใภ้กับญาติผู้พี่ ภรรยาและบุตรสาวของลุงแท้ๆของเธอนามว่าเยว่ตงฉิน

หลังพ่อแม่เธอตายตงฉินลุงของชิงเถียนก็ย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของเธอพร้อมกับป้าสะใภ้และบุตรสาว โดยอ้างว่าต้องการมาเป็นผู้ปกครองช่วยดูแลเธอกับน้องๆ

หากแต่เมื่อพวกเขาเข้ามาอยู่ที่บ้านของชิงเถียนเมื่อ 2 ปีก่อน ก็ทำตัวกร่างเป็นเจ้าของบ้าน ทั้งยังยึดเอาเงินชดเชยของพ่อแม่เธอไปหมด อ้างว่าเก็บไว้ส่งเสียเธอกับน้องอีกสองคน

อีกทั้งพวกเขายังใช้ชิงเถียนกับน้องๆทำงานบ้านทุกอย่าง ทั้งปัดกวาดเช็ดถู ทำความสะอาด ทำกับข้าว ซักผ้ารีดผ้าสารพัด

ทั้งยังตระหนี่แทบไม่ให้เงินชิงเถียนกับน้องๆใช้เลย ทั้งที่เงินเก็บและเงินชดเชยจากการเสียชีวิตของพ่อแม่ชิงเถียนมีอยู่ไม่น้อย

น่าจะให้พวกเธอสามพี่น้องใช้กินอยู่ได้อย่างสบายไปจนกว่าน้องชายน้องสาวเธอจะเรียนจบมหาลัยด้วยซ้ำ ยังไม่รวมทรัพย์สินที่พ่อแม่เธอเก็บสะสมและสร้างเอาไว้ให้อีกจำนวนหนึ่ง

เมื่อชิงเถียนถามถึงเงินของพ่อแม่ ต้องการแบ่งไปซื้อเสื้อผ้า รองเท้าใหม่ รวมทั้งข้าวของเครื่องใช้จำเป็นให้น้องสาวน้องชาย เพราะของเดิมเก่ามากหรือผุพังไปแล้ว

กลับถูกครอบครัวของลุงดุด่าว่าเธอยังเด็กไม่รู้จักใช้เงิน จะทำตัวฟุ่มเฟือยไปทำไม จากนั้นก็นิ่งเฉยไม่ยอมให้เงินชิงเถียนสักหยวน

ในขณะที่ผิงอันลูกสาวตัวเองที่เพิ่งจะเข้ามหาลัยกลับมีเสื้อผ้ารองเท้าใหม่ผลัดเปลี่ยน สวมใส่แทบทุกเดือน