ตอนที่ 3 โลกใบใหม่ที่ดีกว่าเดิม

‘เธอคิดฝันมานานแล้ว ว่าอยากอยู่ในโลกยุคสมัยเก่าที่มีธรรมชาติอันงดงาม แสงแดดสาดส่องถึง อากาศที่บริสุทธิ์และแหล่งน้ำใสสะอาด’ ชิงเถียนคิดอย่างพึงพอใจ

‘เห็นทีว่าเธอคงต้องจัดการกับครอบครัวร้ายกาจนี้ก่อนเป็นอันดับแรก จึงจะใช้ชีวิตที่นี่ต่อไปให้ดีได้’

ในโลกก่อนหน้านี้ซึ่งเป็นยุคหลังการสิ้นโลกไปแล้วครั้งหนึ่ง เต็มไปด้วยสภาพแวดล้อมและอากาศแย่ๆ ผู้คนต้องสวมหน้ากากออกซิเจนเพื่อใช้หายใจยามออกมาภายนอกที่พักอาศัย

แตกต่างจากโลกใบใหม่นี้ซึ่งยังเต็มไปด้วยอากาศบริสุทธิ์และธรรมชาติอันงดงาม นับเป็นโชคดีของเธอจริงๆ ที่มีโอกาสทะลุมิติและมาอยู่ในร่างเด็กสาวผู้นี้

หากแต่กลับกลายเป็นเคราะห์ร้ายของชิงเถียนคนก่อนที่โดนสองแม่ลูกเล่นงานจนพลังงานหรือวิญญาณตามความเชื่อของยุคสมัย หลุดลอยออกจากร่างไป

‘ไม่เป็นไรนะเยว่ชิงเถียนในเมื่อฉันมาอยู่ในร่างนี้แล้ว รับรองว่าฉันจะใช้มันอย่างคุ้มค่าแน่นอน’

‘ที่สำคัญฉันจะเป็นคนดูแลน้องชายน้องสาวทั้งสองคนให้เธอเอง พร้อมเอาคืนครอบครัวเห็นแก่ตัวตรงหน้าด้วย’

ชิงเถียนคิดพร้อมมองไปยังสองแม่ลูกด้วยสายตาคมดุ ทำให้พวกเธอขนลุกซู่คิดกริ่งเกรงไม่กล้าก้าวเข้ามาใกล้

ในโลกก่อน ชิงเถียนเป็นเด็กหลอดแก้วซึ่งเกิดจากการคัดเลือกไข่และสเปิร์มที่ดีที่สุดมาผสมกันเพื่อให้ได้ประชากรคุณภาพเยี่ยม เฉลียวฉลาดมีความสามารถโดดเด่น

ซึ่งชิงเถียนเป็นหนึ่งในเด็กมากความสามารถที่ได้รับการเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีเพื่อทำงานให้กับรัฐบาล

โดยเธอมีหน้าที่วิจัยและส่งเสริมพัฒนาฟื้นฟูถิ่นที่อยู่อาศัยรวมทั้งแหล่งอาหารให้กับโลกที่พังทลายลงไปแล้วก่อนหน้านี้

เธอถูกฝึกสอนและอบรมมาให้มีความรอบรู้แทบทุกด้าน สามารถเอาตัวรอดและดำรงชีวิตอยู่ได้ในทุกพื้นที่

ตอนนี้เธอมาอยู่ในโลกซึ่งดีกว่าที่ที่เธอจากมาหลายพันหลายหมื่นเท่า การเอาชีวิตรอดจึงนับเป็นเรื่องง่ายดายนัก

ชิงเถียนตั้งใจใช้ชีวิตให้คุ้มค่าและมีความสุขกับครอบครัวอย่างน้องชายน้องสาวที่เธอไม่เคยมีมาก่อนเป็นอย่างดี โดยเริ่มจากแก้ปัญหาตรงหน้าเป็นอันดับแรก

“ชิงเถียน แกมองพวกเราแบบนั้นหมายความว่าไงกัน” เจียลี่ถามชิงเถียนที่ยังคงจ้องมองมาที่พวกเธอสองแม่ลูกด้วยนัยน์ตาดุเข้ม

“นั่นสิ พวกฉันหวังดีนะ อุตส่าห์หาสามีดีๆให้แกเป็นถึงบุตรชายเถ้าแก่โรงงานทอผ้า มีทรัพย์สินเงินทองแกยังไม่พอใจอะไรอีก” ผิงอันเอ่ยกับชิงเถียน

“ถ้าลูกชายเถ้าแก่นั่นดีถึงขนาดนั้น ทำไมป้าไม่ยกลูกสาวตัวเองให้เขาล่ะ จะมาโยนให้ฉันเพื่ออะไร” ชิงเถียนสวนกลับไปจนสองแม่ลูกพากันอึ้ง

“แม่ นังนี่มันเป็นอะไรไป เหมือนไม่ใช่ยัยโง่คนเดิมเลย”

“นั่นสิ เมื่อก่อนมันออกจะหงิมๆไม่ค่อยพูดค่อยจา ขี้ขลาดขนาดนั้น ทำไมตอนนี้ถึงดูแตกต่างราวกับหน้ามือเป็นหลังมือเลยล่ะ”

สองแม่ลูกพูดคุยกันถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของชิงเถียนที่เดิมเป็นเด็กสาวสุภาพเรียบร้อย ไม่ค่อยพูด จนครอบครัวเธอมองเป็นคนอ่อนแอขี้ขลาด

ต่างจากชิงเถียนตรงหน้าที่กล้าพูดโต้ตอบทั้งยังมีสีหน้าท่าทางเอาเรื่องไม่ยอมใครอีกด้วย

“เถียนเอ๋อ ป้าหวังดีกับเธอนะ นี่เห็นว่าเธอเรียนจบมัธยมปลายแล้ว เงินค่าเรียนต่อก็มีไม่พอไหนจะน้องชายน้องสาวเธอที่เพิ่งเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นอีก”

“ป้ากับลุงจึงคิดหาผู้ชายดีๆให้เธอยังไงล่ะ ต่อไปเธอจะได้มีคนคอยดูแลเอาใจใส่ อยู่สุขสบายไปทั้งชาติ” ผิงอันทำเป็นพูดจาดีหว่านล้อมชิงเถียนเมื่อเห็นว่าเธอมีท่าทีแข็งกร้าวขึ้นมา

“นั่นสิ คุณชายสือชอบพอเธอมานานแล้ว นี่ถึงกับเสนอสินสอดให้มากกว่า 10,000 หยวนเลยนะ ทั้งยังมีข้าวของเครื่องใช้มีค่าอีกไม่น้อยเลยด้วย” เจียลี่เอ่ย

‘เพี๊ยะ’ ผิงอันตีแขนบุตรสาว

“โอ๊ยยอะไรเล่าแม่ ฉันพูดความจริงนี่” เจียลี่หันไปโวยมารดา

“แกไปบอกมันทำไมกัน เราตกลงว่าจะฮุบสินสอดมาไว้เองไม่ใช่เหรอ แบบนี้นังนี่มันก็รู้หมดสิ” ผิงอันตำหนิเจียลี่ซึ่งทำหน้าตาเลิ่กลั่กเพิ่งนึกขึ้นมาได้