Accueil / วัยรุ่น / รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู / ตอนที่ 13 ตบมา...ตบกลับไม่โกง!!! (2/2)

Partager

ตอนที่ 13 ตบมา...ตบกลับไม่โกง!!! (2/2)

last update Date de publication: 2025-10-24 20:52:49

เสียงเชียร์เบา ๆ ดังอยู่รอบสนาม ขณะที่ทีมบาสกำลังวอร์มอัพร่างกายก่อนลงซ้อม เมษานั่งไขว่ห้างอยู่บนแสตนด์เชียร์ในร่ม ใบหน้าแต่งจาง ๆ ดูสดใสจนคนมองไม่รู้เลยว่าเธอเพิ่งข้อเท้าพลิกมาไม่กี่วัน

“เมษา เท้าเป็นไงมั่ง?”

พริ้มนั่งข้าง ๆ เอียงตัวถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

เมษาหันไปยักคิ้วอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนกระดิกข้อเท้าเบา ๆ โชว์ให้ดู พริ้มตาโตทันที

“เฮ้ย! หายแล้วเหรอ!?”

“หายสิ! แค่พลิกนิดเดียวเอง ฉันก็...โอเว่อร์แอคติ้งไปงั้นแหละ”

เมษาหัวเราะเบา ๆ ตาหยีอย่างคนรู้ตัวว่าตัวเองแสบแค่ไหน

“แต่ได้พี่คีตะคอยดูแล คุ้มจะตาย~”

“ยัยเมษา!”

พริ้มกลอกตา ก่อนดีดหน้าผากเพื่อนเปรี๊ยะเข้าให้

“โอ๊ยยยย! ดีดฉันทำไมล่ะ!?” เมษาทำปากยื่น

“ฉันเป็นห่วงจริงจังเลยนะ กลัวเท้าเธอจะเดินไม่ได้” พริ้มบ่น

เมษาหันมายิ้มกว้างทันที

“พริ้มม~ เธอก็รู้นิสัยฉันป้ะ...แต่ขอบคุณนะ ที่เป็นห่วง”

พูดจบก็โถมตัวไปกอดเพื่อนแน่น จนพริ้มทำหน้าตกใจ ก่อนจะแกล้งดิ้นหงึก ๆ พอประมาณ

“ยัยตัวป่วนเอ๊ย!”

แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้แกล้งกันต่อ—เสียงฝีเท้าดังขึ้นใกล้ ๆ

“เมษา…”

มุกยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าฉาบด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจนัก

“พี่...ขอคุยด้วยได้มั้ย?”

บรรยากาศรอบตัวเหมือนชะงักลงครู่หนึ่ง พริ้มเหลือบตามองคนมาใหม่อย่างระแวง ขณะที่เมษายังคงยิ้มบาง ๆ ราวกับไม่ได้สะทกสะท้าน

“ได้สิคะ พี่มุก…”

เสียงหวานดังขึ้นเรียบเนียน ก่อนที่เมษาจะยกยิ้มช้า ๆ

“อยากคุยเรื่องอะไรเหรอคะ?”

มุกส่งยิ้มกลับ แต่แววตากลับอ่านยาก

“เราไปคุยตรงอื่นดีกว่า จะได้ไม่รบกวนการซ้อมของทีมบาสน่ะ”

เมษาหรี่ตามองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันไปสบตาพริ้ม

“ไปด้วยกันนะ พริ้ม”

น้ำเสียงเธอนุ่ม แต่แฝงความเจ้าเล่ห์ พริ้มพยักหน้าเข้าใจทันที ลุกขึ้นประคองเพื่อนอย่างรู้งาน

“นำไปสิคะ”

...

หลังอาคารสนามบาสมีต้นไม้ขึ้นหนาทึบ พงหญ้ารกรุงรังกับเงาไม้สลัวปกคลุมพื้นที่ราวกับป่าย่อม ๆ ทำให้แทบไม่มีใครกล้าเฉียดเข้ามาในโซนนี้

ท่ามกลางความเงียบสงัด—

พริ้มยืนพิงต้นไม้ใหญ่ กอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ

เมษาย่อตัวลง ใช้มือตบเบา ๆ บนแก้มของหญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่กับพื้น หายใจรวยริน รอบตัวมีร่างของผู้หญิงอีกหลายคนที่นอนเกลื่อนกระจัดกระจาย ใบหน้าบางคนมีรอยฟกช้ำ บ้างเสื้อผ้าหลุดลุ่ยจากการปะทะ

“เฮ้อ…เป็นแบบนี้อีกแล้วสินะ”

เสียงถอนใจของพริ้มเต็มไปด้วยความเคยชินปนเหนื่อยใจ

— ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นสามสิบนาที —

“ทำไมต้องมาคุยกันตรงนี้คะ?” เมษาขมวดคิ้วอย่างสงสัย พลางหันไปมองพริ้มที่เดินตามมาด้านหลัง

ต้นไม้สูงเรียงราย แสงแดดลอดผ่านไม่ถึงพื้น เงาไม้พาดผ่านพื้นดินชื้น ๆ บรรยากาศชวนขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

มุกเดินนำเข้ามาในจุดที่ลึกกว่าเดิม ก่อนจะหยุด หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย

“ก็แค่อยากคุยแบบส่วนตัวน่ะ...”

ยังไม่ทันที่เมษาจะได้ตอบอะไร—

เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านข้าง แพรว, แนน และสาว ๆ อีก 4 คน กรูเข้ามาล้อมวงอย่างพร้อมเพรียง

“ว้าว บังเอิญเจอกันจริง ๆ เลยน้า~” แพรวแกล้งแย้มยิ้ม น้ำเสียงหวาน แต่แววตาเหี้ยมเกรียม

พริ้มหันซ้ายขวาอย่างระแวง ก้าวขยับมาใกล้เมษาทันที

“เล่นอะไรของพวกเธอ?” พริ้มถามเสียงเขียว

“จะตบสั่งสอนน่ะสิ”

แนนขยับเข้ามาหนึ่งก้าว ยกยิ้มร้าย

“ใครใช้ให้ทำตัวใกล้ชิดพี่คีตะเกินหน้าเกินตา”

เมษาถอนหายใจเบา ๆ พลางกระซิบกับพริ้มโดยไม่ละสายตาจากกลุ่มตรงหน้า

“แกไปยืนหลบตรงต้นไม้ข้างหลังนะ”

“หา? เดี๋ยวสิเมษา—”

“เร็วพริ้ม”

เสียงของเธอเรียบเย็นขึ้นผิดปกติ จนพริ้มชะงัก ก่อนจะถูกเมษาผลักเบา ๆ ออกนอกวง

แล้วเมษาก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับสาวทั้งหกคน ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับราวกับสนุกกับเหตุการณ์ตรงหน้า

“แน่ใจนะ ว่าพร้อมเล่นกับฉัน?”

น้ำเสียงหวานเจือความนิ่งเย็น ริมฝีปากคลี่ยิ้มเจือความน่ากลัว

“ปากดี เดี๋ยวก็ได้เลือด” มุกตวาด ก่อนจะปรี่เข้ามาคนแรก

แต่ทันทีที่เธอเงื้อแขนขึ้น—

เพี๊ยะ!

เสียงตบดังลั่นสะท้านไปทั้งป่า ใบหน้าของมุกสะบัดไปตามแรงฝ่ามือเมษา ก่อนร่วงลงไปกองกับพื้นสลบเหมือด

“คนแรกไปแล้ว...” เมษาแสยะยิ้ม มือไล้ผมข้างหูเบา ๆ ขณะเอียงคอมองพวกที่เหลือ

“ใครต่อดีน้า~?”

“ยัยนี่…!!!”

แพรวกรีดร้อง ก่อนสาว ๆ ที่เหลือจะกรูกันเข้ามาทันที

จากนั้นก็กลายเป็นความชุลมุนวุ่นวาย ทั้งหมัด ทั้งตบ ทั้งถีบที่เมษาใช้จัดการกับทุกคนอย่างแม่นยำและเฉียบขาด

ร่างบางเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว หลบการโจมตีด้วยจังหวะอันงดงาม ท่วงท่าพริ้วไหวราวนักเต้น ทว่ามือไม้ที่เหวี่ยงออกไป กลับเฉียบคมดั่งนักสู้

ทุกหมัดและฝ่ามือหนักราวกับก้อนหิน

ไม่เกินห้านาที—

หญิงสาวทั้งหมดก็นอนเกลื่อนรอบพื้น ใบหน้าแตกต่างกันไปตั้งแต่ฟกช้ำยันสลบคาพื้น

พริ้มยืนพิงต้นไม้ ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบา ๆ

“ให้ตาย...เห็นแบบนี้ทีไร ฉันจะเป็นลมทุกที”

ตัดกลับมาปัจจุบัน—

เมษานั่งยอง ๆ ข้างร่างของมุก ใช้ปลายนิ้วตบแก้มเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

“ตื่นเถอะน้า~ พี่บอกมีอะไรจะคุยกับฉันไม่ใช่เหรอคะ~?”

“คุณหนูครับ”

เสียงทุ้มเย็นแต่คุ้นหูดังขึ้นจากเงามืดหลังต้นไม้ใหญ่ เมษาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตเป็นประกาย

“พี่คิน~!”

เธอยิ้มหวานอย่างลั้นลา เมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทดำปรากฏตัวออกมาจากเงาไม้ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งขรึมตามสไตล์บอดี้การ์ดผู้เงียบขรึม

เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนพูดด้วยน้ำเสียงติดเหนื่อยใจ

“อีกแล้วเหรอครับ...”

เมษาหัวเราะแหะ ๆ แล้วชี้นิ้วไปทางร่างของสาว ๆ ที่นอนระเกะระกะอยู่รอบพื้น

“หนูฝากเก็บด้วยนะค้า~ แพรว แนน มุก แล้วก็…ไม่รู้จักชื่อพวกที่เหลือ แฮ่~”

เธอยิ้มแหย ๆ พร้อมส่งมือถือของตัวเองให้อคิน

“มีคลิปจากกล้องแอบถ่ายไว้ด้วย ฝากจัดการด้วยนะคะ เผื่อมีอะไรผิดพลาด หนูจะกลายเป็นจำเลยสังคมซะก่อน”

“รับทราบครับ” อคินรับมือถือไป ก่อนจะหยิบของตัวเองขึ้นมากดส่งข้อความไปยังทีมสนับสนุนทันที

ขณะนั้น พริ้มที่ยืนมองอยู่ข้างต้นไม้ก็ออกมาทักทาย

“อะ…เอ่อ สวัสดีค่ะ พี่คิน”

น้ำเสียงเธอเบาและติดประหม่าเล็กน้อย

อคินหันไปสบตาแล้วยกคิ้วเล็กน้อย ก่อนพยักหน้ารับ

“สวัสดีครับ คุณพริ้ม”

“ฮู้ว~เขินไรยะ” เมษาแซวพร้อมยกศอกสะกิดพริ้มเบา ๆ

“หุบปากเลยยัยเมษา!” พริ้มหน้าแดงจัดรีบตีแขนเพื่อนทันที

“โอ๊ยย~ แซวเล่นหน่อยก็ไม่ได้ หืม~”

เมษาหัวเราะร่า ก่อนจะหันกลับไปหาอคินอีกครั้ง

“หนูกลับก่อนนะ เดี๋ยวพี่คีตะหาไม่เจอ”

“ครับ เดี๋ยวผมจัดการที่เหลือเอง”

เมษายกมือทำท่าตะเบ๊ะเหมือนทหารล้อเลียนอย่างน่ารัก แล้วกอดแขนพริ้ม

“ไปค่ะเพื่อน~ เรากลับไปสแตนด์กันดีกว่า~”

“เฮ้อ...เธอนี่ ทำยังกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะ” พริ้มบ่นอุบ แต่ก็ยอมเดินตาม

“ก็ไม่มีอะไรนี่นา~ แค่ยุงหกตัวบินมาแล้วโดนดีดตายแค่นั้นเอง”

เมษาว่า พลางหมุนตัวเล่นอย่างสบายใจ พร้อมเดินกลับไปยังสแตนด์เชียร์...ก่อนที่คีตะจะซ้อมบาสเสร็จ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู   ตอนที่ 47 ตอนพิเศษ: เมียท้อง!! แต่สามีเห่อหนักจนน่าจับตี

    สัปดาห์ที่ 6 ของการตั้งครรภ์เมษายังไม่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นแค่ช่วงนี้…ข้าวมันไก่ที่เคยกินแล้วฟินตอนดึก กลับกลายเป็นศัตรูของชีวิต ข้าวต้มปลาเจ้าประจำที่เคยคลั่งไคล้ ตอนนี้แค่ได้กลิ่นก็แทบอ้วกแต่สิ่งที่เธอรู้แน่ ๆ คือ…เธอกำลังจะมีลูก และ “คุณพ่อเด็ก” ก็คือสามีสุดหล่อผู้คลั่งรักที่เพิ่งรู้ข่าวนี้ไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว18.47 น.เสียงประตูคอนโดดัง “แกร๊ก”“เมียครับ!!! ลูกพี่กินอะไรได้บ้าง!! พี่ซื้อของมาเป็นสิบถุง!!!”คีตะ โชติธาดาคนเดิม เพิ่มเติมคือระดับความเห่อเกินหนึ่งพันเปอร์เซ็นต์ในมือเขาถือทั้งซุปปลาแบบออร์แกนิก ขิงแก่สดจากเชียงราย น้ำมะพร้าวไม่แช่เย็น ผ้าคลุมไหล่สำหรับหญิงตั้งครรภ์และ…หนังสือชื่อ ‘เข้าใจเมียท้องใน 60 นาที’ ที่เปิดอ่านค้างไว้ตรงหน้าแรก“พี่คีตะคะ…” เมษาถอนใจเฮือก“แค่หนูบอกว่าอาเจียนตอนเช้า พี่ก็ไปเหมาโซเชียลเหรอคะ?”“ก็…ก็พี่กลัวเมียเหนื่อยไงคะ แล้วก็ลูกพี่…ก็แสบตั้งแต่ยังไม่ออกมา!”คีตะวางของลง ก่อนจะพุ่งมาทรุดตัวนั่งข้างเธอบนโซฟา เอามือทาบท้องเธอเบา ๆ ทั้งที่ตอนนี้ยังไม่เห็นพุงแม้แต่นิด“อยากให้พี่ทำอะไรมั้ยครับ? อยากกินอะไรเป็นพิเศษ? น้ำแข็งจากขั้วโลก? ท

  • รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู   ตอนที่ 46 ตอนพิเศษ: 3 ปีต่อมา...เมียยังน่ารักไม่เปลี่ยน

    3 ปีต่อมา…แม้กรุงเทพฯ ยังจมอยู่ในวังวนเดิม ๆ ของการจราจรที่เหมือนภาพซ้ำทุกเช้าเย็น แต่ชีวิตของคีตะเปลี่ยนไปไกลราวฟ้ากับเหวจากเมื่อสามปีก่อนจากอดีตหนุ่มวิศวกรรมเครื่องกลที่ชีวิตผูกติดกับเครื่องจักร น้ำมันเครื่อง และซอฟต์แวร์ควบคุมอัตโนมัติวันนี้เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำในห้องประชุมกระจกชั้นบนสุดของสำนักงานใหญ่ อาริกาโตะ กรุ๊ป—บริษัทเทคโนโลยีระดับอินเตอร์ที่กำลังเติบโตเร็วเหมือนติดจรวดในมือของเขามีทั้งดีลระดับพันล้าน หุ้นใหญ่ในมือ และแผนระดมทุนรอบใหม่ที่เหล่านักลงทุนต่างเฝ้ารอแต่ในสมองของเขา...มีเพียงคำถามเดียวที่วนซ้ำอยู่ทุกวัน‘เมียกูกินข้าวยังวะ’ไม่ว่าในแต่ละวันจะมีตารางงานแน่นขนาดไหน ต่อให้เลขาฯ ต้องคุกเข่ากราบขอให้เลื่อนนัดด่วนกับนักลงทุนต่างชาติคีตะก็จะส่ายหน้า...แล้วพูดเสียงนิ่งว่า“ผมห้ามมีนัดหลังหกโมงเย็นเด็ดขาด”‘สิ่งศักดิ์สิทธิ์’ ประจำตัวผู้บริหารใหญ่นี้คือกฎเหล็กข้อเดียวที่ใครก็ห้ามล้ำเส้นเพราะนั่นคือเวลาที่เขาจะรีบกลับคอนโดหรูย่านสุขุมวิท...กลับไปหาเมียที่ทั้งน่ารัก แสบ และเป็นแม่บ้านที่เขาหลงรักยิ่งกว่ากำไรรายไตรมาสวันนี้ก็เช่นกัน...เสียง ‘ติ๊ด’ จากปร

  • รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู   ตอนที่ 45 ตอนพิเศษ: ของขวัญชิ้นพิเศษจากพี่คีตะ

    เสียงแสงแดดกลางฤดูหนาวทาบทอผ่านสนามหญ้ากว้างของมหาวิทยาลัย R.C.U. กลิ่นดอกไม้ปนกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ท่ามกลางเสียงชัตเตอร์มือถือที่ดังระรัวจากบรรดาเพื่อน ญาติ พี่น้องที่แห่มาร่วมแสดงความยินดีในวันสำเร็จการศึกษาเมษาในชุดครุยปักตราประจำคณะเดินออกจากหอประชุม พร้อมรอยยิ้มสดใสทันทีที่เห็นคนสำคัญ“คุณแม่! คุณพ่อ!”เธอวิ่งเข้าไปกอดคุณแม่ปาริฉัตรแน่น ส่วนท่านทูตดิลกก็ส่งยิ้มอย่างภูมิใจพลางเอื้อมมาลูบผมลูกสาวเบา ๆ“ลูกสาวพ่อเรียนจบแล้วนะ”“สวยที่สุดในรุ่นเลยค่ะ ลูกแม่!”ด้านหลังยังมีอีกสองคนที่ยิ้มอย่างภูมิใจไม่แพ้กัน — คุณธนา และคุณแม่อัญญาของคีตะ ทั้งคู่ยืนถือของขวัญกล่องเล็ก ๆ พร้อมดอกไม้ช่อโตที่เตรียมมาให้เธอเช่นกัน“ยินดีด้วยนะจ๊ะ หนูเมษา”“ขอบคุณค่ะ คุณอา คุณน้า” เมษายิ้มแก้มแทบปริ ก่อนจะรับของขวัญจากทั้งคู่“แล้ว...พี่คีตะล่ะคะ?” หญิงสาวหันมองไปรอบตัวทุกคนมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนแอบอมยิ้ม“หาพี่เหรอ?”เสียงทุ้มคุ้นหูทำเอาเมษาหันขวับไปทันทีคีตะมาในเสื้อเชิ้ตพอดีตัว กางเกงสแลค หล่อเนี้ยบจนทำเอาเมษาถึงกับตาพร่า แต่สิ่งที่ทำให้เธอใจเต้นกลับไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ —มันคือสายตาที่

  • รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู   ตอนที่ 44 ตอนพิเศษ คืนที่พระจันทร์...เป็นพยาน (2/2)

    “คิดอะไรอยู่ หืม~?”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมอง แล้วต้องกลั้นหายใจเล็กน้อยคีตะในชุดลำลองเสื้อกล้ามสีเข้มกับกางเกงผ้าสบาย ๆ ผมเปียกนิดหน่อยจากการอาบน้ำ มือข้างหนึ่งถือแก้วน้ำเย็น อีกข้างถือผ้าขนหนูเขาเดินเข้ามาหาช้า ๆ แล้วนั่งลงข้างเธอ พลางยื่นผ้ามาคลุมศีรษะเธอไว้เบา ๆ ก่อนวางแก้วไว้ข้างตัว“ผมยังไม่แห้งดีเลย เดี๋ยวไม่สบาย” เสียงนุ่มนวลเต็มไปด้วยความอ่อนโยน และค่อย ๆ เช็ดผมให้เธอ“อื้อออ~ ไม่ต้องเช็ดแรงก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหัวหนูหายหมด” เมษาบ่นอุบ แต่เสียงกลับแผ่วลงเรื่อย ๆคีตะหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหยุดเช็ด แล้วโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตาคมนิ่งลึกสะท้อนแสงจันทร์ และเธอรู้สึกได้ว่า ลมหายใจของเขาอยู่ใกล้เพียงปลายนิ้ว“พะ...พี่คีตะ...”“หืม?” คีตะเลื่อนมือมาจับปลายคางเธอเบา ๆ“คือ...” เมษาตาโต หน้าแดงซ่านไม่ทันได้พูดอะไร ริมฝีปากของเขาก็โน้มลงมาแตะกับริมฝีปากของเธอเบา ๆ จูบแรกนั้นนุ่มนวล...อบอุ่น...แฝงความทะนุถนอมแต่ในวินาทีถัดมา รสจูบนั้นกลับค่อย ๆ ลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆปลายลิ้นร้อนแตะที่กลีบปากเธอ ก่อนจะค่อย ๆ ดุนดันให้เธอเปิดรับสัมผัสที่เร่าร้อนยิ่งกว

  • รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู   ตอนที่ 44 ตอนพิเศษ คืนที่พระจันทร์...เป็นพยาน (1/2)

    หลังจากคีตะเรียนจบคุณพ่อธนาไม่รอช้า…กดดันให้ลูกชายคนเดียวเข้าไปช่วยงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวทันที“จะออกแบบเครื่องยนต์ หุ่นยนต์ หรืออะไร พ่อไม่ว่า แต่ช่วยทำโปรเจกต์กับแผนกเทคโนโลยีในเครือเราซักอาทิตย์สองอาทิตย์ก่อน ได้มั้ยลูก!”เสียงของคุณพ่อยังดังก้องในหัวเขาแต่คีตะในเสื้อฮู้ดสีเทา กับกางเกงวอร์มเรียบ ๆ กลับนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ยกโน้ตบุ๊กขึ้นบนตัก เปิดแบบจำลองหุ่นยนต์ต้นแบบที่เขาออกแบบเอง —โครงสร้างเครื่องกลซับซ้อนแต่สมบูรณ์แบบจนเหมือนสิ่งมีชีวิตจริง‘ถ้ามีเวลาอีกซักหน่อย...โปรเจกต์นี้ต้องสำเร็จแน่’เขาคิดในใจ ก่อนเสียงใส ๆ ที่คุ้นเคยจะดังขึ้นจากประตู“พี่คีตะขา~ หนูเอาน้ำมะพร้าวมาฝาก~”เสียงหวานนั่นทำให้เขาชะงัก เงยหน้าขึ้น — และทันทีที่เห็นคนตรงหน้า ความเครียดทั้งวันก็ละลายหายไปในพริบตาเมษาในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่า เดินยิ้มหวานถือแก้วที่มีน้ำมะพร้าวเย็น ๆ กับถุงใส่ขนมที่เธอซื้อมาฝากตั้งแต่สอบปลายภาคเสร็จ พ่อและแม่ของเธอก็ต้องกลับไปประจำสถานทูตอังกฤษเหมือนเคย และเพราะไม่อยากให้เธออยู่บ้านคนเดียว — เมษาจึงกลับมาอยู่บ้านโชติธาดาอีกครั้งแล

  • รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู   ตอนที่ 43 อนาคตเป็นยังไงไม่รู้...รู้แค่ว่าอยากมีเธอต่อไปในทุกปี

    วันเวลาผ่านไปจนเมษาและคีตะเข้าสู่ปิดเทอมอีกครั้ง และครั้งนี้พ่อและแม่ของเมษาลางานกลับมาเพื่อใช้เวลาอยู่กับลูกสาวที่เมืองไทย ทำให้เมษาต้องกลับไปอยู่ที่บ้านของเธอชั่วคราวแต่เมื่อท่านทูตดิลกรู้ว่าคีตะกับเมษาคบกัน ท่านทูตก็เปลี่ยนบุคลิกกลายเป็นคุณพ่อโหมดหวงลูกสาวทันทีวันนี้...คีตะมีภารกิจ เขาตั้งใจมาขออนุญาตท่านทูตดิลกเพื่อพาเมษาไปเที่ยวด้วยกัน สำหรับ ‘เดทแรก’ ของทั้งคู่ในฐานะ ‘แฟน’บรรยากาศบ้าน ‘ไทระ’ ในย่านเงียบสงบของกรุงเทพฯ ร่มรื่นด้วยเงาต้นไม้ใหญ่และกลิ่นชาเขียวจากสวนญี่ปุ่นที่อยู่ข้างตัวบ้าน แสงแดดอ่อนของช่วงบ่ายส่องลอดใบไผ่รำไร — สะท้อนลงบนกระดานหมากรุกไม้สักกลางโต๊ะหินทรงสี่เหลี่ยม“นั่งสิ”เสียงทุ้มทรงอำนาจแต่สุภาพของท่านทูตดิลกดังขึ้นชัดเจน ขณะเขานั่งไขว่ห้างใต้ร่มกันสาดผ้าเช็ดหน้าสีขาวพับอย่างเรียบกริบวางไว้บนตัก ข้างตัวคือชาร้อนและคุกกี้จากลอนดอนที่ลูกสาวสุดรักสุดหวงจัดเตรียมไว้ให้คีตะในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีมเรียบกับกางเกงสแล็กยืนอยู่ตรงหน้า — ข้างกายเขาคือเมษาที่ทำท่าจะเอ่ยปาก แต่ก็ถูกสายตาปรามเบา ๆ จากคุณแม่ปาริฉัตร ที่ยืนพิงประตูกอดอกราวกับกำลังดูซีรีส์เกาหลีด้วยสีหน้าสนุก

  • รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู   ตอนที่ 42 เผชิญหน้ากับ...อดีต

    เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำของมอเตอร์ไซค์มอนสตาร์ดังฮึมฮัมเบา ๆ ก่อนจะดับลงตรงลานจอดรถของคณะวิศวกรรมศาสตร์เมษาก้าวลงจากเบาะหลัง พลางถอดหมวกกันน็อกสีชมพูออกจากศีรษะ ผมยาวสีน้ำตาลช็อกโกแลตปลิวเบา ๆ ตามแรงลมเช้า“ขอบคุณค่ะ พี่คีตะ”เมษาหน้าแดงนิด ๆ เมื่อคีตะยื่นมือมาจัดผมที่ปลิวของเธอ“อย่าทำหน้าแบบนั้น

  • รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู   ตอนที่ 36 ขอโทษนะ...

    แสงไฟสีอุ่นจากหน้าบ้านโชติธาดายังส่องสว่าง เมื่อร่างสูงในเสื้อฮู้ดสีเข้มเดินเข้ามาช้า ๆ“กลับมาแล้ว...”คีตะยิ้มให้เมษาบาง ๆ เมื่อเห็นเธอวิ่งออกมาต้อนรับ ใบหน้าของเขาแม้จะดูอ่อนล้า แต่แววตากลับทอประกายอย่างอบอุ่นเมื่อได้เห็นเธอ“พี่คีตะ...จะทานข้าวเลยมั้ยคะ? หนูทำ...”“ออกไปข้างนอกกันเถอะ”เสียงทุ้

  • รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู   ตอนที่ 32 ความลับที่ถูกเก็บซ่อนไว้

    “...ตอนวันเกิดมีนา คนที่มึงชอบ มึงยังไม่เคยให้ของขวัญเลย”“มึงเจ็บใจที่โดนไอ้ธามแย่งไปสินะ”คำพูดนั้นของภูผา…ยังดังก้องอยู่ในหัวของมีนาขนมเค้กช็อกโกแลตกล่องเล็กในมือเธอ หล่นกระแทกพื้นจนเละเทะโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่นั้นเบิกโพลง สั่นระริกเหมือนคนที่เพิ่งสูญเสียบางอย่างไปอย่างไม่มีวันย้อนคืนรอยยิ้ม คว

  • รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู   ตอนที่ 26 แค่พี่ยิ้มได้...ก็พอแล้ว...

    วันรุ่งขึ้นของการออกค่ายอาสา...แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านแนวไม้ใบโปร่ง ในลานกว้างหน้าศาลาหมู่บ้าน เด็ก ๆ ตัวเล็กหลายสิบคนกำลังเต้นตามท่าของพี่สาวคนสวยที่ยืนอยู่หน้าแถว“เย้~ มือขึ้น! มือขึ้น! กระโดดดึ๋ง~!”เสียงใสร่าเริงของเมษาดังขึ้นพร้อมกับท่าทางประกอบสุดน่ารักเธอสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มสีพา

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status