ตอนที่ 3 | ล่าลายเซ็นวิศวะ (1/2)

ณ โรงเรียนปัญญาเลิศ กรุงเทพฯ

(โรงเรียนเอกชนชื่อดัง)

กริ๊งงงงงงงงงงง!!!!

“โอเคค่ะนักเรียน วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะคะ อย่าลืมทำการบ้านแล้วมาส่งอาจารย์ด้วยล่ะ ถ้าพรุ่งนี้ใครไม่ทำมาส่ง อาจารย์จะขอตัดคะแนนนะ เข้าใจไหม?”

“เข้าใจค่ะอาจารย์!!!”

“เข้าใจครับอาจารย์!!!!”

ทันทีที่เสียงสัญญาณแจ้งเตือนของโรงเรียนดังขึ้น มันก็บ่งบอกได้ถึงการหมดคาบเรียนก่อนจะพักเที่ยง อาจารย์สาวที่มีรอยยิ้มบางเอ่ยพลางกวาดสายตามองเรียนทุกคน จนไปสะดุดเข้ากับแก๊งผู้ชายด้านหลังห้อง ก่อนที่เหล่านักเรียนจะพากันลุกออกจากโต๊ะเหมือนทุกวัน

ยกเว้นแต่ทางเด็กหนุ่มที่นั่งตัวสั่นระริก แววตาของเขามีแต่คำว่าหวาดกลัวอยู่เต็มไปหมด เพราะเขาสัมผัสได้ถึงสายตาของใครบางคนที่จ้องมองตั้งแต่เริ่มคลาสเรียน

“แมน..”

“ครับอาจารย์”

แมนตอบรับเสียงหวานของอาจารย์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ซึ่งในตอนนี้ทุกคนต่างก็หันมองมาทางหัวโจกแก๊งนักเลง

“ฝากขอบคุณคุณพ่อของแมนด้วยนะจ๊ะ คิกๆ คุณมานพซื้อของมาฝากอาจารย์แทบทุกครั้งเลย ชีสเค้กจากเกาหลีอร่อยมากเลยจ้ะ”

“หึ.. ครับอาจารย์..”

วินาทีนี้เองอำนาจของคุณมานพก็ทำให้ทุกคนรู้ซึ้งกันแล้ว เพราะแม้แต่อาจารย์ที่ปรึกษาก็ถูกซื้อใจไปอีกคน ไม่เว้นแม้แต่ผู้อำนวยการโรงเรียน หรือคนใหญ่คนโตในเมืองนี้ที่พ่อของแมนร่วมธุรกิจเรื่องการเมืองด้วย

ซึ่งพออาจารย์ได้เก็บของเดินหายลับออกจากห้องไปแล้ว มันก็มีเด็กหนุ่มอีกคนที่เตรียมจะออกไปจากตรงนี้

ตึกๆๆๆ!!!

ดินที่เก็บของใส่โต๊ะเรียนเสร็จสรรพก็รีบลุกออกจากเก้าอี้ เขาพุ่งตัวออกไปจากประตูห้องเพื่อหวังหนีจากแก๊งของแมน แต่ทว่าคนที่รู้ทันจึงสั่งให้เพื่อนช่วยกันประตูเอาไว้

“เฮ้ย.. มึงจะรีบไปไหนวะไอ้ดิน..”

กึก!

หนุ่มหล่อร้ายเอ่ยพลางก็กระตุกยิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนตัวแข็งทื่อ ตรงหน้าของดินไร้ซึ่งทางหลบหนีไปไหน เพราะมีแก๊งเพื่อนๆของเขายืนกันท่าไว้อยู่ โดยเจ้าของประโยคก็กำลังนั่งเคี้ยวหมากฝรั่งบนโต๊ะเรียนด้านหลังสุด

“ก..กูขอโทษด้วยสำหรับเรื่องเมื่อวาน ถ้าพวกมึงอยากให้กูเลี้ยงขนมอีกเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน กูจะพยายามไปหาเงินมาให้ เอ่อ กูขอตัวก่อนนะพวกมึง..”

พูดจบดินก็เตรียมตัวจะเดินออกไปท่ามกลางความเงียบงัน ในตอนนี้คนทั้งห้องกว้างได้หายลับไปราวกับสายลม จนไม่หลงเหลือใครในห้องนี้ยกเว้นพวกของแมน คงเพราะรู้ว่าอาจจะเกิดเหตุการณ์รุนแรงเหมือนทุกครั้ง

“ตอนนี้กูไม่อยากได้ขนมกับเศษเงินของมึงแล้วว่ะ”

“…….”

ทว่าคำพูดของหัวหน้าแก๊งกลับทำให้ทางดินชะงักไป มันเป็นประโยคที่ทำให้เขาใจหล่นวูบลงกับพื้น ในใจภาวนาเป็นร้อยล้านครั้งว่าไม่อยากให้มันเป็นอย่างที่เขาคิด

เพราะเขาไม่อยากจะดึงพี่สาวเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้..

“เมื่อคืนที่กูเดินชนพี่สาวของมึงน่ะ กูไม่คิดเลยนะว่าจะบังเอิญขนาดนั้น หึ.. อย่างกับฉากในหนังโรแมนติกแน่ะ จังหวะที่กูเห็นหน้าพี่สาวมึงครั้งแรกนี่โคตรสวยเลย อืมมม.. เธอชื่อว่า.. พี่คนดีใช่ไหมวะ?”

“น..นี่มึงรู้ได้ยังไง..”

ดินหันกลับไปถามคนที่เพิ่งลุกออกจากเก้าอี้ทั้งน้ำตาคลอเบ้า เนื้อตัวของเขาสั่นเทาราวกับลูกหมาตกน้ำ แม้จะทำใจกล้าพูดคุยกับแมนมากแค่ไหน แต่เขาก็รู้ดีว่าเพื่อนร่วมห้องคนนี้จ้องจะทำร้ายร่างกายเขาอยู่ตลอด

“กูก็ให้คนไปสืบมาไง หึๆ เพราะครอบครัวกูใหญ่ กูจะทำเหี้ยอะไรก็ได้ มึงก็รู้ไม่ใช่เหรอ?”

“ม..ไม่แมน”

“ไม่เหี้ยไรล่ะ!!”

แมนเอ่ยพลางก็เตรียมจะง้างมือเพื่อทำร้ายร่างกายอีกฝ่ายเหมือนทุกครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้คนที่กลัวจนตัวสั่นก็รีบเอามือมาป้องกันตัวเอง ซึ่งคนที่แค่แกล้งเล่นก็หยุดกำปั้นค้างเอาไว้อย่างนั้นด้วยรอยยิ้มร้าย

“หึๆ กูจะไม่ทำอะไรมึงหรอกไอ้ดิน..”

“…….”

“ถ้ามึงยกพี่สาวคนสวยของมึงให้กู”

กึก!

คำพูดนั้นเองกลับทำให้ทุกอย่างภายในห้องกว้างเงียบสงัด รวมถึงดินที่ยืนเบิกตาโพลงอยู่อย่างนั้น ราวกับว่าตอนนี้เขาลืมหายใจไปเลย ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาพร้อมกับคำว่า ‘พี่สาวที่เขารัก’

“ไม่นะแมน ย..อย่ายุ่งกับพี่กูเลย ได้โปรดเถอะ..”

“เอาหน่า.. ถ้ามึงหาทางทำให้พี่สาวมึงมาเจอกูได้ กูจะเลิกแกล้งมึงตลอดชีวิตเลย เอาไหม?”

“…….!!!!”

“ตอบตกลงไปเหอะไอ้ดิน! อย่างน้อยถ้าพี่สาวมึงได้มาเป็นเมียไอ้แมนเนี่ย มึงก็จะได้ผลประโยชน์ไปด้วยนะเว้ย”

เพื่อนที่ยืนขวางประตูสมทบขึ้นด้วยรอยยิ้มร้าย พวกเขาต่างหันมามองหน้ากันและขยิบตาให้กันอย่างขำขัน

“หึ.. แต่ถ้ามึงปฏิเสธกูเนี่ย..”

ตึก.. ตึก..

ก่อนที่ฝีเท้าจะก้าวเดินมาทางเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย ผู้ชายที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าด้วยความสิ้นหวัง เพราะเขารู้ตัวแล้วว่าไร้ซึ่งทางเลือกในเรื่องนี้ รวมถึง.. เรื่องครอบครัวตัวเอง

“กูจะทำให้โรงเรียนนี้กลายเป็นนรกสำหรับมึงเอง”

มหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย กรุงเทพฯ

(คณะวิศวกรรมศาสตร์ เอกวิศวกรรมไฟฟ้า)

“อ้าวววววว.. นั่นมัน.. น้องคนดีใช่ไหมครับนั่น!?”

ก่อนที่คำทักทายจากหนึ่งในแก๊งรุ่นพี่ปีสี่จะทำให้ใครบางคนใจหล่นวูบ คนดีที่เดินตามหลังเพื่อนรักไปยังใต้ตึกของคณะวิศวะ เธอก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจกับสถานการณ์ที่ตัวเองไม่อยากจะรับมือด้วยซ้ำ

“ตายห่า.. น..นี่เพื่อนพี่โยธารู้จักแกกันทั้งแก๊งเลยเหรอ?”

กะเทยร่างถึกรีบหันขวับมาถามเพื่อนสาวที่ฉีกยิ้มแห้ง ตอนนี้วีวี่พยายามจะเอาตัวเองบังร่างของคนดี แต่ยังไงก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาเหยี่ยวของโยธาได้

“อื้อ.. ก็ฉันเล่าให้แกฟังแล้วนี่ ฉันออกไปทักทายเพื่อนพี่เขาเมื่อคืนน่ะ ก็คิดว่าจะมาแค่สองสามคน แต่ใครจะไปรู้ว่าจะมากันยกแก๊งแบบนั้น..”

“แล้วแกจะออกไปทักทายทำไมเล่าาาา!!”

“ก็มันดูเสียมารยาทเกินไปไง ถ้าฉันอยู่แต่ในห้องอะ!!”

“เอ้าๆ ยืนเถียงอะไรกันอยู่ครับนั่น นี่จะมาให้ไอ้โยธามันเซ็นลงสมุดใช่ไหม มานี่มาคนสวย”

พอร์ชรีบกวักมือเรียกวีวี่กับคนดีให้เดินเข้ามาใต้คณะ ซึ่งตอนนี้ก็มีผู้ร่วมชะตากรรมคนอื่นที่กำลังวิดพื้นอยู่ด้วย โดยส่วนมากจะเป็นผู้ชายที่เรียนเอกอาหารเหมือนกัน

ส่วนผู้หญิงก็จะให้ทำอะไรน่ารักๆขึ้นมาหน่อย อย่างเช่นยืนร้องเพลง ทำท่าทางแอ๊บแบ๊ว หรือแม้กระทั่งทำท่าส่งจุ๊บให้กับรุ่นพี่วิศวะทั้งแก๊งที่กำลังนั่งมองอยู่ แต่ทางวีวี่เองก็ไม่รู้เลยว่าเขาจะโดนสั่งให้ทำอะไรบ้าง..

“โอ้โห.. สาวคณะคหกรรมนี่มีแต่คนสวยๆนะเนี่ย”

“นั่นดิมึง ส่วนมากมีแต่สาวๆน่ารักทั้งนั้น สเปคกูหมดเลย หึๆ คนละฟีลกับสาววิศวะเลยว่ะ ใช่ไหมวะไอ้ธา?”

เพื่อนในแก๊งอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่มีแต่คำว่าเจ้าชู้เต็มไปหมด เขาหันมองไปทางโยธาที่เอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมพูดอะไร แต่สายตาของหนุ่มหล่อคนนั้นกลับจ้องมองไปทางเด็กสาวตาแป๋วที่ยืนตัวแข็งทื่อ

“เอ่อ ส..สวัสดีค่ะพวกพี่ๆ คือว่าหนูพาเพื่อนมาขอลายเซ็นจากพวกพี่น่ะค่ะ ขอรบกวนด้วยนะคะ”

“สวัสดีค่ะ แฮร่ๆ”

วีวี่รีบสมทบทันทีที่คำอธิบายของคนดีเสร็จสิ้น ทุกสายตาของรุ่นพี่จึงจ้องมองมาที่เธอกับเพื่อนสนิทกันหมด เพราะเหยื่อผู้โชคร้ายกลุ่มต่อไปก็คือพวกเขาทั้งสองคน

“คนที่มาขอลายเซ็นคือใคร เธอเหรอ?”

กระทั่งเสียงทุ้มของรุ่นพี่วิศวะสุดโหดได้ดังขึ้น โยธาก็เลิกคิ้วจ้องมองหญิงสาวที่ยืนห่างไปไม่ไกลอย่างชั่งใจ เขาขบกรามแน่นเมื่อหวนคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้..