ตอนที่ 1 | โยธาสายโหด (2/2)

“ไม่ใช่หรอกค่ะพี่โยธา แต่ว่า…”

ขนาดวิญญาณอาฆาตยังจะกลัวพี่เขาเลย

นับประสาอะไรกับพี่โยธาต้องมากลัวผี

เฮ้อ.. นี่เขายังสติสมประกอบอยู่ไหมเนี่ย ทำไมถึงอยากให้ฉันไปนอนด้วยนะ? คนดีเอ่ยอยู่ภายในใจพลางฉีกยิ้มแห้งให้เขาไปด้วย คงเพราะเกรงใจกับการที่จะปฏิเสธเขาโต้งๆ อีกอย่างพี่โยธาก็เป็นถึงเจ้านายของเธอ

“หึ.. อย่าลืมสิว่าฉันกุมความลับของเธอไว้ยัยเด็กดื้อ”

“พ..พี่โยธา..”

คนดีเริ่มใจสั่นทันทีที่เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเขา เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่จะพูดบางอย่างออกไป ไม่ว่ายังไงเธอก็แพ้เขาในทุกทาง ไม่รู้ว่าจะขอบคุณยังไงดีที่เขาเข้ามาช่วยเธอไว้ หากไม่มีเขา.. เธอก็คงจะถูกแก๊งผู้ชายหื่นกามพวกนั้นลากไปปล้ำแล้ว

“เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆมาทำงานในที่แบบนี้ได้ยังไง รู้ไหมว่ามันเสี่ยงแค่ไหน แค่อยากจะหาเงินเพิ่มทำไมไม่บอกฉัน ฉันมีงานให้เธอทำอีกตั้งเยอะแยะ”

“แต่ว่า..”

“ถ้าเธอมาอยู่คอนโดกับฉัน ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับพ่อเธอ ตกลงไหมคนดี?”

“ต..แต่หนู..”

“แต่ถ้าเธอปฏิเสธ.. รู้ใช่ไหมว่าจะต้องเจอกับอะไร”

“…….”

“คิดดูสิว่าถ้าพ่อเธอรู้ว่าเธอมาใส่ชุดแบบนี้ทำงาน แถมยังโป๊จนเห็นไปถึงไหนต่อไหน นี่ถ้าคนไม่รู้ว่าเธอทำงานอะไร คงจะคิดว่าเธอถ่ายหนังเอวีอยู่แน่”

“…….!!!!”

ไม่รู้ว่าเขาเป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยฉัน หรือว่าเป็นซาตานร้ายที่จ้องจะหาผลประโยชน์เข้าตัวกันแน่ ที่เขาให้ฉันไปอยู่คอนโดเดียวกันก็เพราะว่าอยากหาเพื่อนนอนหรือเปล่า นี่เขาคิดอะไรกับคนใช้อย่างฉันงั้นเหรอ?

“พี่โยธาสัญญาแล้วนะคะว่าจะไม่บอกใคร”

“อื้ม”

“…….”

“แต่เธอต้องย้ายออกจากคฤหาสน์ฉัน แล้วมาอยู่กับฉันที่คอนโดอาทิตย์หน้าเลย บอกพ่อว่าย้ายไปอยู่หอกับเพื่อนข้างนอกก็ได้ เดี๋ยวฉันไปรับเอง..”

ณ ปัจจุบัน

“ห๊ะ.. น..น้องสาวต่างแม่เหรอวะ?”

“นี่พ่อมึงมีเมียกี่คนกันแน่เนี่ยไอ้ธา..”

จบประโยคโกหกของเจ้าของห้องที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ทุกสายตาของเหล่าเพื่อนวิศวะก็มองไปที่เขากันเป็นตาเดียว รวมถึงคนดีที่ยืนเบิกตาโพลงอยู่ตรงนั้นด้วย เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอแล้วส่งซิกให้เจ้านายตัวเอง เพราะอยากจะให้เขาหยุดเรื่องโกหกเอาไว้เพียงเท่านี้

เธออยากจะบอกกับเพื่อนเขาเหลือเกินว่าเธอเป็นคนใช้ ไม่ใช่น้องสาวต่างแม่อย่างที่โยธาโกหกออกไป..

“ไม่รู้ดิ พ่อกูก็มีเมียเยอะไม่ใช่เหรอ อย่างที่พวกมึงรู้ๆกันแหละ คนนี้ก็เลยกลายเป็นน้องสาวอีกคนของกู”

“เชี้ยยยยยย.. น้องสาวมึงแม่งสวยสัด!!!”

“วิ๊ดดดดดดด วิ้วววววววววว~”

จบคำอธิบายก็ทำให้หนุ่มหน้าหล่อทั้งแก๊งต่างลุกฮือ บ้างก็ปรบมือกับผิวปากกันตามอำเภอใจ ยกเว้นแต่ทางโยธาที่เริ่มกัดกรามแน่นเมื่อเห็นเพื่อนล้ำเส้น รอยยิ้มของเขาจางหายไปทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘น้องสาวมึงสวยสัด’

“อ..เอ่อ.. แหะๆ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ หนูชื่อว่าคนดีค่ะ หนูเรียนคณะคหกรรมศาสตร์ อยู่ตึกข้างกับวิศวะเลย ยังไงหนูขอตัวออกไปซื้อเบียร์ให้พวกพี่ก่อนนะคะ”

“นี่เธอ”

ตึกๆๆๆๆ!!!

แต่ยังไม่ทันที่โยธาจะเอ่ยเรียกเธอจนจบประโยค แม่สาวตัวเล็กที่อยู่ในชุดลำลองสบายตัวก็วิ่งหน้าตั้งออกไปจากห้องทันที เธอไม่ฟังแม้แต่คำสั่งของเจ้านายด้วยซ้ำ คงเป็นเพราะว่ากลัวเพื่อนๆของเขาจะจับได้

ปั้งงงงง!

“เฮ้อ.. ยัยเด็กดื้อ…”

พอบานประตูที่ถูกเปิดออกปิดลงสำเร็จ เจ้าของห้องก็ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย หนุ่มหน้าหล่อตวัดสายตาไปทางแก๊งเพื่อนที่นิ่งเงียบกันทั้งแก๊ง พวกเขาทุกคนต่างหรี่ตามองโยธาเพื่อรอคำตอบ

ดูเหมือนว่าไอ้เพื่อนคนนี้มันจะมีอะไรปิดบังอยู่..

“เอาดีๆไอ้ธา น้องสาวหรือเมีย?”

“พวกมึงหุบปาก! เล่นเกมกันต่อดิวะ!!”

โยธากระแทกเสียงแข็งกร้าวใส่เพื่อนที่เปรยยิ้ม ก่อนจะขยับเขยื้อนตัวไปยังโต๊ะกว้างที่มีขวดเหล้ากองอยู่

“เพราะถ้าไม่ใช่เมียของมึงเนี่ย กูจะจีบนะ หึๆ ตรงสเปคกูฉิบหายเลยว่ะ”

แต่แล้วหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นสุดหล่อนามว่า ไคริว ก็เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน นั่นจึงทำให้โยธาถึงกับแน่นิ่งไปสักพัก เขาไม่ยอมตอบอะไรจนเพื่อนทั้งแก๊งใจหาย

“เฮ้ย.. ไอ้ธา..”

“นี่อย่าบอกนะว่ายัยนั่นไม่ใช่น้องสาว..”

พอร์ช กับ เบนซ์ หนุ่มนิสัยทะเล้นเลิกคิ้วถามพร้อมกัน พวกเขาทั้งสองต่างหน้าตาดีด้วยกันทั้งคู่ แถมฐานะทางบ้านก็ดีจนติดท็อปประเทศ การได้คบกับโยธาก็ยิ่งส่งเสริมบารมีกันยิ่งขึ้นไปอีก

“เฮ้อ…”

“ว่าไงไอ้ธา? หึๆ บอกพวกกูมาซะดีๆ ไม่งั้นไอ้ไคริวมันจะจีบผู้หญิงของมึงแล้วนะเว้ย!”

แต่ด้วยความลับเรื่องนี้ที่เขาไม่อยากให้ใครรู้เยอะ โดยเฉพาะพ่อของเขา ถ้าหากเพื่อนสนิทรู้ว่าเขาเอาสาวใช้ของตัวเองมานอนที่นี่ เรื่องมันอาจจะหลุดไปถึงหูพ่อเขาได้ และถ้ามันเป็นแบบนั้น คนที่จะซวยก็คือ คนดี..

“ยัยนั่นเป็นแค่น้องสาว ไม่ใช่เมียกู!”

ซูเปอร์มาร์เก็ตหน้าคอนโด..

“เฮ้อ.. ซื้อมาเยอะประมาณนี้จะพอไหมนะ เพื่อนพี่โยธากินเบียร์ดุชะมัด นี่จะพากันตับแข็งก่อนแก่ไหมเนี่ย”

คนดีที่ยืนมองดูขวดแอลกอฮอล์ในตะกร้าเอ่ยอย่างท้อใจ เธอหรี่ตาลงแล้วเม้มริมฝีปากแน่นกับคำพูดของตัวเอง ก่อนหน้านี้ที่เธอไม่ยอมออกมาจากห้องก็เพราะเพื่อนของเขา แต่โยธาก็เคยบอกว่าให้เธอออกมาเจอเพื่อนเขาได้

เธอเลยเริ่มต้นการทักทายด้วยการซื้อเบียร์ขึ้นไปให้..

ติ๊ง!

แต่ทว่าเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ทำให้คนดีชะงักเบาๆ เธอรีบเอามันขึ้นมาเปิดดูก็พบเข้ากับจำนวนเงินที่เพิ่งโอนเข้ามา พอรู้ว่าเป็นบัญชีของใครก็ทำให้ใจเธอสั่นไหวขึ้นมาดื้อๆ เพราะคนที่โอนได้ทักแชตไลน์เธอมาด้วย

(ข้อความ)

โยธา : ฉันโอนเงินไปแล้วนะพันนึง ถ้าเหลือก็ไม่ต้องทอน เธอเก็บไว้เถอะ ถึงใต้คอนโดแล้วบอก เดี๋ยวลงไปรับ

ทว่าข้อความนั้นมันกลับทำให้หัวใจของคนดีเต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ เพราะเธอไม่ต้องร้องขออะไรจากเขา แต่เธอก็ได้หมดแทบทุกอย่าง รวมถึง.. ความช่วยเหลือที่เกินคำว่าเจ้านายกับคนใช้ด้วย เขาไม่เคยล่วงเกินเธอ หรือทำอะไรให้เธอรู้สึกว่าถูกคุกคามเลยด้วยซ้ำ

“พ..พี่โยธา.. ทำไมพี่ถึงแสนดีแบบนี้นะ”

เพราะเธอไม่อยากล้ำเส้นคำว่าเจ้านายกับลูกน้อง เธอไม่อยากคิดเกินเลยไปไกลกว่านี้อีกแล้ว..

“มึงอยากโดนส้นตีนกูหรือไงวะไอ้ดิน! กูบอกว่าให้มึงจ่ายให้พวกกูไง! เวรเอ๊ย.. ดื้อด้านจริงๆนะมึงเนี่ย”

“อึ่ก.. ต..แต่กูไม่มีเงิน กูขอพ่อให้พวกมึงอีกไม่ได้แล้ว”

กึก

แต่ยังไม่ทันที่คนดีจะก้าวขาไปจ่ายเงินตรงแคชเชียร์ เธอก็ต้องหยุดนิ่งกับเสียงพูดคุยที่ดังออกมาจากอีกมุมของร้าน หัวใจเธอแทบหยุดเต้นเมื่อได้ยินเสียงคล้ายกับน้องชายสุดที่รักของเธอ

หากจำไม่ผิด.. ตอนนี้น้องชายเธอควรจะอยู่ที่คฤหาสน์ของโยธาได้แล้ว เขาไม่ควรมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือไง?

“ดิน!!”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ขาเรียวได้พาเธอก้าวเดินมาถึงต้นตอของเสียง คนดีเบิกตาโพลงกับภาพที่เห็นอยู่ทนโท่

เพราะเธอไม่เคยรู้เลยว่าน้องชายตัวเองถูกข่มขู่มาโดยตลอด ดินยังไม่ยอมเล่าให้เธอฟังแม้แต่นิดเดียว เขาทำตัวปกติทุกครั้งที่กลับมาบ้าน แม้ว่าจะมีครั้งหนึ่งที่หน้าของเขาบอบช้ำเหมือนถูกซ้อมมาก็ตาม

“พ..พี่ดี..”

และเรื่องเลวร้ายที่เธอต้องมาพบเจอ มันอาจจะเริ่มต้นขึ้นจากวันนี้ก็ได้ วันที่เธอออกโรงปกป้องน้องชายตัวเอง..

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงดิน!?”