ตอนที่ 2 | พี่สาวมึงสวยฉิบหาย (2/2)

“ถ้าตัดเรื่องเจ้านายกับลูกน้องออกไป ผมคิดว่าคุณโยธาอาจจะมีใจให้พี่ดีก็ได้..”

กึก

ราวกับว่าวินาทีนี้เองที่ทำให้โลกทั้งใบของคนดีหยุดหมุนไปชั่วขณะ หูทั้งสองข้างของเธอดับวูบ ดวงตากลมแป๋วของเธอเบิกโพลงอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ก่อนจะเริ่มหายใจติดขัดเพราะคำพูดของน้องชายตัวแสบ

นี่หมายความว่าเขา.. รู้เรื่องนี้มาโดยตลอดเลยเหรอ

“ผมรู้เรื่องของพี่กับคุณโยธาแล้ว งั้นพี่ก็ต้องเก็บเรื่องของผมเป็นความลับนะครับ พี่ดีอย่าบอกให้พ่อรู้เด็ดขาดว่าผมเจออะไรมา เดี๋ยวไอ้พวกนั้นมันก็เลิกแกล้งผมไปเองแหละ แค่ต้องรอเวลาหน่อย..”

ดินอธิบายพลางก้าวขาเดินต่อไปอย่างกลั้นใจ แม้รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองกำลังฝืนยิ้มอยู่ก็ตาม ซึ่งมันก็ทำให้ทางคนดีที่ยังปรับโหมดอารมณ์ไม่ได้ต้องขมวดคิ้วยุ่ง

“ดิน.. เฮ้อ.. นี่แกกำลังเข้าใจเรื่องของพี่กับคุณโยธาผิดอยู่นะ แกอย่าเอาเรื่องของพี่มาอ้างเลย เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนของแกมันคนละเรื่องกับพี่”

“เหรอ? แต่พี่ก็อยู่คอนโดเดียวกับคุณโยธาเลยนะ ฮิฮิ”

“ด..ดิน!!”

“ทะเลาะอะไรกันเสียงดังเนี่ยสองพี่น้อง แล้วทำไมกลับกันดึกจัง อ้าว.. แล้วคืนนี้ลูกไม่ได้ไปนอนที่หอกับวีวี่เหรอคนดี?”

แต่ยังไม่ทันที่พี่สาวจะเอ่ยปรามน้องชายตัวแสบ เสียงทุ้มอันคุ้นหูก็ดังขึ้นมาไม่ไกลนัก ก่อนมันจะปรากฏให้เห็นผู้ชายวัยกลางคนในชุดลำลอง เขาคนนั้นกำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดรถคันหรูของเจ้านายอยู่

“พ..พ่อ!?”

ดนัย พ่อแท้ๆของคนดีกับดิน เขาเป็นลูกน้องที่รับใช้พ่อของโยธามาได้หลายสิบปีแล้ว ตั้งแต่ที่ภรรยาเสียชีวิตไปด้วยโรคร้าย เขาก็พาลูกทั้งสองคนเข้ามาทำงานและกินนอนอยู่ที่นี่ เพราะคุณกองทัพได้ให้การช่วยเหลือครอบครัวของเขา หรืออุปถัมภ์ลูกๆของดนัยนั่นเอง

“เอ่อ.. พอดีหนูลืมงานไว้ที่ห้องน่ะค่ะพ่อ แล้วเจอน้องตรงหน้าปากซอยก็เลยกลับมาด้วยกันเลย แหะๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูค่อยกลับไปนอนที่หอกับวีวี่..”

คนดีอธิบายคำโกหกออกไปอย่างนั้นพลางเหลือบมองน้องชายเป็นระยะ ซึ่งทางดินก็เบ้ปากเล็กๆเพราะรู้ว่าที่ผ่านมาพี่สาวโกหกตัวเองมาตลอด แท้จริงแล้วคนดีไม่ได้ย้ายไปอยู่หอกับเพื่อน แต่แอบไปอยู่กับเจ้านายต่างหาก

“อ๋อ โอเค รีบไปอาบน้ำกินข้าวกันได้แล้วไป”

“ค่ะพ่อ..”

“ค..ครับพ่อ”

ก่อนที่สองพี่น้องจะพากันเดินออกไปจากลานจอดรถหน้าคฤหาสน์ ซึ่งความลับที่ยังไม่อยากให้พ่อรับรู้ก็ยังปิดสนิทอยู่อย่างนั้น แม้ว่าคนดีจะไม่พอใจเรื่องแก๊งคนเลวที่กลั่นแกล้งน้องชายเธอก็ตาม

ตึก.. ตึก..

“เอ่อ ส..สวัสดีค่ะคุณท่าน..”

แต่วินาทีนี้เองที่คนดีจะพูดประโยคเดิมเหมือนทุกครั้ง เมื่อเธอกับน้องชายได้กลับมาคฤหาสน์แล้วเจอเจ้าของบ้านตัวจริง หญิงสาวจึงรีบยืนก้มหน้าเพื่อรอให้พ่อของโยธาเดินผ่านไปก่อน ซึ่งทางคุณกองทัพก็หันมามองเธอเพียงแวบหนึ่งด้วยใบหน้าเรียบเฉย

และเขาก็เดินนำลูกน้องหน้าโหดออกไปจากคฤหาสน์ เหมือนฉากในละครหลังข่าวเกี่ยวกับเรื่องมาเฟีย แต่นี่มันชีวิตจริงที่คนดีจะต้องเห็นภาพนี้ทุกวัน

“ฮู่วววว.. ผมว่าอาจจะมีเรื่องเกิดที่บ่อนอีกก็ได้พี่ดี คุณกองทัพชอบออกไปจัดการงานเวลานี้ตลอด ถ้าไม่ออกไปหาสาวๆ ก็ออกไปทำงานตอนกลางคืนกับลูกน้อง”

“อ..อื้ม..”

พ่อของโยธาไม่ได้ร่ำรวยเพราะธุรกิจที่ขาวสะอาดสักเท่าไหร่ นั่นจึงทำให้โยธาอยากเรียนสูงๆเพื่อจะทำงานที่ตัวเองรัก อย่างเช่น.. วิศวกรไฟฟ้า แม้ว่าพ่อของเขาจะไม่เคยเห็นด้วยเลยก็ตาม เพราะกองทัพอยากให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเรียนบริหารเพื่อมาดูแลบ่อนต่อจากเขา

“พี่หวังว่าเขาจะใจดีกับคุณโยธาให้มากกว่านี้นะ..”

วันต่อมา..

ณ มหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย กรุงเทพฯ

(คณะคหกรรมศาสตร์ สาขาอาหารและโภชนาการ)

“ต๊ายยยยยย!!! ดีนะที่แกไม่โดนพ่อจับได้ว่าไม่ได้อยู่หอกับฉัน แต่แอบไปอยู่คอนโดกับพี่โยธาอะ ฮู่ววว! ใจหายใจคว่ำหมดยัยดี แต่เอ๊ะ.. ไอ้เจ้าดินมันก็รู้แล้วนี่..”

“อื้ม.. ใช่…”

“ฉิบหายแล้วค่ะยัยเพื่อนรัก”

เสียงทุ้มของกะเทยร่างถึกนามว่า วีวี่ ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่แสดงออกถึงคำว่าปลงกับชีวิต เขาเป็นคนกุมความลับของเพื่อนสนิทอย่างคนดีมาตลอด และก็เป็นเพื่อนซี้ปึกกับเธอมาตั้งแต่สมัยเรียนมอต้น

ทั้งวีวี่กับคนดีมีฐานะทางบ้านไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก ทางวีวี่อาศัยอยู่กับยายที่บ้านหลังมหาลัย เขากับเธอจึงเข้าใจหัวอกเรื่องความจนเหมือนกัน และเข้าใจด้วยว่าการโดนดูถูกจากพวกคนรวยมันเป็นยังไง ยิ่งได้ก้าวขาเข้ามาเรียนที่มหาลัยระดับประเทศอย่างนอร์ทเอเชีย

พวกเขาก็ได้รู้เลยว่าที่นี่โคตรจะแบ่งชนชั้น..

ซ่าาาาาาาา

เสียงน้ำที่ไหลผ่านสายยางเป็นคำตอบแทนใจของคนดีในตอนนี้ เพราะตั้งแต่ประโยคของวีวี่จบลง เธอก็เอาแต่ทำหน้าเหมือนคนใกล้จะลาโลก คนดีเอาสายยางมาล้างใบหน้าขาวของตัวเอง ซึ่งตอนนี้มันก็ได้มีคราบแป้งติดอยู่เต็มไปหมด รวมถึงใบหน้าของเพื่อนรักเธอด้วย

แน่นอนว่าพวกเขายังอยู่ในช่วงรับน้องปีหนึ่ง ทั้งเธอกับวีวี่เรียนคณะเดียวกัน เพราะชอบทำอาหารเหมือนกันทั้งคู่ ก็เลยตัดสินใจมาสอบที่นี่พร้อมกันจนติด แต่การรับน้องในมหาลัยนี้ก็เรียกได้ว่าโหดใช่ย่อย..

“นี่พี่ปีสองใช้ให้แกไปทำอะไรอีกไหมเนี่ยวีวี่? อึ่ก.. ของฉันหมดแล้วนะ เมื่อกี๊ไปปีนต้นไม้มาแล้วอะ”

“อืมมมม.. รู้สึกว่าจะเหลืออีกอันนึง”

“อะไรอะ?”

“เอ่อ…”

ดูเหมือนว่าสีหน้าของกะเทยมั่นใจคนนี้จะเปลี่ยนไปนิดหน่อย เพราะเขาดูลนลานกับคำตอบภายในใจ การล่าลายเซ็นของรุ่นพี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นอกจากจะต้องไปเป็นที่ระบายอารมณ์ของรุ่นพี่ขาโหดทั้งหลาย บางทีก็อาจถูกใช้ทำอะไรที่มันแปลกพิสดารจนเกินเบอร์

แต่มันคงดีกว่านี้.. ถ้าหากรุ่นพี่ปีสองให้เล่นกันแค่ในคณะคหกรรม ไม่ใช่ลามไปคณะที่อยู่ข้างๆ

“อะไรเหรอยัยวี่ นี่แกอ้ำๆอึ้งๆทำไมเนี่ย?”

“คือว่าฉันต้องไปขอลายเซ็นรุ่นพี่วิศ…”

“พี่บอกให้วิดพื้นไงครับน้องๆ!! อยากได้ลายเซ็นพวกพี่ไม่ใช่เหรอ!? เอ้า!!! เร็วดิวะ!!!!”

เฮือกกกกก!!!

ยังไม่ทันที่วีวี่จะอธิบายจนจบประโยค เสียงตวาดอันดังสนั่นก็แทรกขึ้นมาไม่ไกลนัก นั่นจึงทำให้กะเทยสาวกับชะนีตาโตสะดุ้งโหยงพร้อมกัน คนดีหันขวับไปมองทางคณะวิศวะที่อยู่ติดกับคณะของเธอ ซึ่งเธอจำได้ดีว่าตึกเรียนนั้นเป็นตึกไฟฟ้าที่อยู่ใกล้เพียงแค่นิดเดียว

ทว่า.. แววตากลมโตคู่นั้นก็เริ่มสั่นระริกมากขึ้นไปอีก เพราะเธอได้เห็นว่ารุ่นพี่ปีสี่ในเสื้อช้อปสีแดงสด เขากำลังนั่งอยู่บนแคร่ไม้พร้อมกับแก๊งเพื่อนขาโหดของเขา

แก๊งหนุ่มสุดฮอตที่เธอเพิ่งเจอในคอนโดโยธาเมื่อคืน..

“คือว่าฉันต้องไปขอลายเซ็นจากรุ่นพี่ปีสี่ของวิศวะอะ พวกรุ่นพี่ปีสองสั่งให้ฉันไปตายหรือไงย๊ะเนี่ย ฮืออออ!! ทำไมถึงไม่เล่นกันแค่ในคณะเราวะยัยดี ท..ทำไมต้องให้ไปเล่นกับรุ่นพี่คณะวิศวะนั้นด้วย ฉันกลัวนะย๊ะ..”

“ว..ว่าไงนะ”

วินาทีนี้เองที่น้ำจากสายยางได้ไหลผ่านจนเปียกปอนรองเท้าผ้าใบของเธอ เมื่อดวงตาคู่นั้นได้สบสายตาเข้ากับผู้ชายที่เป็นทั้ง รูมเมท และ เจ้านาย ของเธอ เขาคนนั้นกำลังมองมาที่คนดีพร้อมกับหรี่ตาลงอย่างครุ่นคิด

ก่อนรอยยิ้มบนใบหน้าของโยธาจะฉายชัดเจน เมื่อเขาได้หันมาเห็นชื่อของ ‘วีวี่’ บนกระดาษเอสี่ในมือ เพราะก่อนหน้านี้ทางคณะคหกรรมได้ติดต่อเขากับเพื่อนไว้แล้ว

“นี่อย่าบอกนะว่าแกต้องไปขอลายเซ็นจากพี่โยธาน่ะ!?”

“ฮือออออ.. ใช่...”

“ม..ไม่จริง..”