ตอนที่ 1 | โยธาสายโหด (1/2)

ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ก่อน..

ณ บาร์เดย์พิงค์ (DAY PINK)

“เฮ้ย!! พี่บอกแล้วไงน้องว่าขอเหล้าสองขวด!!!”

“เอ่อ.. ส..สักครู่นะคะคุณลูกค้า”

“เร็วดิวะ!!!”

เสียงตวาดของลูกค้าโต๊ะวีไอพีดังลั่นร้านอยู่อย่างนั้น ก่อนทุกสายตาจะจ้องมองไปยังแก๊งผู้ชายหน้าโหดที่นั่งล้อมวงกัน บ้างก็กระดิกขาเพื่อรอพนักงานสาวเสิร์ฟของร้านเดย์พิงค์ เพราะพวกเขาตั้งใจโมโหเพื่อเรียกเธอมาตรงนี้

“นี่ค่ะ.. ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณลูกค้ารอนาน พอดีว่าออเดอร์ของเราเยอะมากเลยค่ะ ช่วงเย็นวันนี้พนักงานก็ลากันเยอะด้วย ขอโทษจริงๆนะคะ”

คนดีในชุดเมดสาวเซ็กซี่ว่าพลางก็โน้มตัวลงเพื่อขอโทษลูกค้า สองมือของเธอรีบละออกจากขวดเหล้าบนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อมองดูสีหน้าของแก๊งชายฉกรรจ์

แต่ทว่า..

หมับ!

“ว..ว๊ายยยย!!!”

ร่างบางของเธอกลับถูกหนึ่งในนั้นกระชากตัวไปเสียก่อน คนดีโดนดึงไปนั่งบนตักของชายคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงหัวเราะกับสายตาหื่นกระหาย นั่นจึงทำให้ใจของเธอหล่นวูบไปกองกับพื้น

กระโปรงสั้นๆของเธอดันเปิดออกเพียงแวบหนึ่ง แต่เธอก็มั่นใจว่าผู้ชายหื่นกามคงจะเห็นกันแล้วทั้งโต๊ะ รวมถึงลูกค้าคนอื่นที่กำลังมองมาอีกด้วย

“ปล่อย! ป..ปล่อยนะคะ!!!”

“หืม.. อย่าดิ้นสิคะคนสวย มาดูแลพี่มา”

“อื๊อออออ!! ช่วยด้วย!!! ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ!!”

หญิงสาวที่เริ่มน้ำตาคลอตะโกนเสียงดังสนั่นไปทั่ว แต่ทว่าคนที่นั่งอยู่ในร้านกลับเมินเฉยซะงั้น ทุกคนทำเป็นเหมือนว่าเรื่องนี้มันปกติสำหรับที่นี่ เพราะบาร์ที่มีแต่พนักงานเสิร์ฟเป็นผู้หญิง แถมยังบังคับให้ใส่ชุดสาวใช้เซ็กซี่ทำงานด้วย ถ้าไม่ได้เงินเยอะกว่าบาร์อื่น คนดีคงไม่มีทางยอมทำงานนี้แน่

“พนักงานร้านนี้ก็ต้องดูแลลูกค้าอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? หึๆ ถ้าน้องไปต่อกับพวกพี่เนี่ย เดี๋ยวพี่ให้ราคาพิเศษเลย”

“ปล่อยฉันนะ!! ฮึก.. ปล่อย..”

ไม่ว่าเธอจะดิ้นแรงแค่ไหนมันก็ไม่เป็นผลเลย เพราะสองมือหนาโอบรัดลงมาที่เอวของเธอแน่น ลมหายใจร้อนที่เธอแสนรังเกียจเป่ารดอยู่บริเวณซอกคอจนขนลุกซู่ คนดีรู้สึกแย่กับตัวเองเหลือเกินที่เลือกงานนี้

แต่เธอแค่อยากช่วยพ่อกับน้องชายก็เท่านั้น..

“เอ่อ.. พี่ครับ พี่ๆ”

“เฮ้ย!! ไรวะไอ้เด็กน้อย!?”

ทันใดนั้นเหตุการณ์ทุกอย่างก็ต้องหยุดชะงัก เพราะเสียงของเด็กหนุ่มตัวเล็กที่เดินตรงปรี่เข้ามา เขาได้อธิบายทุกอย่างแล้วชี้นิ้วไปยังโต๊ะด้านหลังสุดของร้าน ซึ่งมันก็อยู่ในโซนที่มืดมิดพอสมควร มีเพียงแสงไฟสลัวจากด้านบนส่องผู้ชายปริศนาคนนั้นเพียงเล็กน้อย

“พี่ผู้ชายหน้าหล่อๆโต๊ะนั้นสั่งให้ผมมาบอกพี่ครับ ว่าถ้าพี่ไม่ยอมปล่อยผู้หญิงคนนี้ไป พวกพี่ทั้งโต๊ะจะตายห่ากันหมดเลยครับ”

กึก!

“ว..ว่าไงนะ..”

“เหี้ยอะไรเนี่ย! ไอ้เวรนั่นมันเป็นใคร!!”

“เฮ้ย! มันสั่งน้องมาเหรอวะ!?”

หนึ่งในนั้นเลิกคิ้วถามเด็กหนุ่มที่ยืนกะพริบตาปริบๆ ก่อนเขาจะมองมาทางคนดีที่นั่งอยู่บนตักของลูกค้า แววตาแดงก่ำของเธอมีน้ำใสๆไหลอาบแก้ม เธอได้แต่จ้องมองมายังเด็กหนุ่มราวกับมีความหวัง

แต่พอไม่ได้ยินเด็กหนุ่มคนนี้ตอบอะไรกลับไป เหล่าชายฉกรรจ์หื่นกามทั้งแก๊งก็ยิ่งเริ่มหัวเสีย เพราะพวกเขาเหมือนกำลังถูกใครบางคนดูถูกอย่างหน้าตาเฉย

“สัด!!! ไปเรียกมันมาดิ๊!! แม่งเป็นใครวะ!!”

“ฮะฮึก.. ปล่อยฉัน!!”

คนดีพยายามใช้โอกาสนี้ดิ้นหนีออกจากพันธนาการ แต่ผู้ชายที่โอบกอดเธอแน่นก็ยังไม่ยอมปล่อย

“งั้นลุกไปดูกันเถอะพวกเรา! แม่ง!!”

“ไม่ต้องเสียเวลาลุกหรอก พอดีเจ้านายของพวกกูเขายังไม่อยากเสวนากับพวกมึง รีบเอามือออกจากผู้หญิงคนนี้ได้แล้ว ก่อนที่พวกมึงจะเสียใจทีหลัง”

ทว่าเสียงทุ้มใหญ่ที่ดังขึ้นมาเริ่มทำให้ใครบางคนใจเสีย เพราะชายหนุ่มร่างใหญ่ทั้งสองเดินตรงเข้ามายังโต๊ะนี้ พวกเขามีใบหน้าเรียบเฉย ท่าทีคล้ายบอดี้การ์ดฝีมือดี แถมยังใส่สูทผูกเนกไทกันเหมือนกับอยู่ในละคร

หากตาไม่ฝาด.. พวกเขาสองคนมีปืนเหน็บตรงเอวด้วย

“ฮึก!!”

ผลั่กกกกก!!!

พอรู้แล้วว่าตัวเองรอดจากเงื้อมมือคนโรคจิต คนดีจึงใช้โอกาสนี้รีบหนีออกจากลูกค้าพวกนี้ทันที เธอวิ่งหน้าตั้งมาหลบอยู่หลังชายร่างถึกทั้งสองคน ก่อนจะถอนหายใจแล้วหลับตาลงอย่างโล่งอก เพราะเธอรู้จักผู้ชายทั้งสองคนนี้ดี พี่ยอด กับ พี่รัก เขาคือลูกน้องของพ่อโยธา

เดี๋ยวนะ.. ถ้านี่เป็นลูกน้องของพ่อเขา

งั้นผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะหลังสุดนั้นก็คือ..

“ม..ไม่.. นี่อย่าบอกนะว่าพี่โยธารู้เรื่องนี้แล้วเหรอ?”

สาวน้อยที่ยืนตัวแข็งทื่อเบิกตาโพลงอยู่ที่เดิม เธอหอบหายใจระส่ำกับความกลัวในจิตใจ เพราะความลับที่เธอแอบมาทำงานที่บาร์นี้ คนดีไม่อยากให้ใครรู้ทั้งนั้น ทั้งพ่อ น้องชาย รวมถึง.. คุณกองทัพด้วย

ปึก!!!

“อ..อ๊ะ!!”

แต่ระหว่างที่เธอวิตกกังวลกับเรื่องนี้อยู่ในหัวนั้นเอง สองขาเรียวก็เผลอก้าวไปด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จนแผ่นหลังเล็กได้ชนเข้ากับกล้ามเนื้อแข็งแรงของใครบางคน กลิ่นน้ำหอมอันคุ้นเคยลอยเข้ามาเตะจมูก ซึ่งเธอเคยได้กลิ่นแทบทุกวันตอนอยู่ในคฤหาสน์

ไม่จริง…

“แอบหนีมาทำงานอยู่ที่นี่เองเหรอคนดี.. นี่ถ้าพ่อเธอรู้ขึ้นมาจะทำยังไง?”

“พ..พี่โยธา!!!”

เหมือนกับว่าตอนนี้หัวใจของเธอจะหล่นไปอยู่ตรงตาตุ่มเป็นที่เรียบร้อย เพราะทันทีที่เธอได้หันไปเผชิญหน้ากับเขา คำถามของโยธาก็ทำให้เธออ้าปากค้างไปชั่วขณะ

“…….”

เจ้าของใบหน้าเรียบเฉยนั้นกลับกระตุกยิ้มบางเล็กน้อย เขาละสายตาเอ็นดูออกจากเธอเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันมองไปทางแก๊งชายฉกรรจ์ที่เริ่มหน้าซีดเผือด แววตาของโยธาเปลี่ยนเป็นความอำมหิตในพริบตา

“เชี้ย.. ถ้ากูไม่ได้ตาฝาด ไอ้เวรนั่นมันเป็นลูกชายของคุณกองทัพไม่ใช่เหรอวะ”

“ค..ใครคือคุณกองทัพไอ้สัด?”

แก๊งชายหื่นกามเริ่มกระซิบกระซาบกันทันที เพราะตอนนี้พวกเขาเริ่มรู้แล้วว่าโยธาไม่ใช่ผู้ชายธรรมดาแน่ๆ

“ก็.. จ..เจ้าของบ่อนระดับประเทศไง!”

“ห๊ะ”

“บ่อนโหมราชฤทธิ์อะ!!!”

ยี่สิบนาทีต่อมา..

“อึ่ก!! พ..พวกผมกลัวแล้ว!!! ปล่อยพวกผมไปเถอะ!!!”

“พอแล้วววว!! ฮือออออ!! ช่วยด้วยยยยย!!”

ผั่วะ!!!!

เสียงโอดครวญดังออกมาจากหลังบาร์เดย์พิงค์อยู่เป็นระยะ บริเวณลานกว้างได้มีแก๊งชายหื่นกามถูกรุมซ้อมอย่างทารุณ แววตาสั่นระริกของคนดีจ้องมองภาพนั้นด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่เธอจะหันมองไปทางเจ้าของคำสั่งที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ตั้งแต่ที่โยธารู้เรื่องของเธอกับบาร์แห่งนี้.. เขาก็เงียบไปและไม่ยอมพูดอะไรอีกเลย แถมยังสั่งให้ลูกน้องพ่อซ้อมไอ้แก๊งผู้ชายที่ลวนลามเธอจนอาการสาหัสปางตาย

“แต่ว่าข้อเสนอที่พี่ให้หนูมัน.. เอ่อ.. ไม่เหมาะสมนะคะพี่โยธา พี่จะให้หนูไปอยู่คอนโดเดียวกับพี่ได้ยังไง ถ้าพ่อของพวกเรารู้เรื่องนี้เข้าละคะ?”

“มันไม่เหมาะสมตั้งแต่ที่ฉันให้เธอเรียกฉันว่าพี่แล้ว”

“…….”

พอได้ยินประโยคนั้นก็ทำให้คนดีหยุดชะงักไป เพราะเธอมาทำงานที่บ้านเขาครบหนึ่งปี ช่วงแรกที่เขาได้รู้จักกับเธอในนามคนรับใช้ โยธาก็สั่งให้เธอเรียกเขาว่า ‘พี่’ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ไม่ให้ใช้คำว่าคุณเหมือนกับคนอื่น..

“ฉันก็แค่ยังหารูมเมทไม่ได้น่ะ อีกแค่ปีเดียวฉันก็จะเรียนจบแล้ว อยู่คอนโดที่มีสองห้องคนเดียวมันก็กลัวผี”

“ค..คะ!? พี่เนี่ยนะคะกลัวผี!?”

“ทำไม คนอย่างฉันมันกลัวไม่ได้หรือไง”

“ไม่ใช่หรอกค่ะพี่โยธา แต่ว่า…”

ขนาดวิญญาณอาฆาตยังจะกลัวพี่เขาเลย

นับประสาอะไรกับพี่โยธาต้องมากลัวผี