ตอนที่ 2 | พี่สาวมึงสวยฉิบหาย (1/2)

หน้าซูเปอร์มาเก็ต

ณ เวลาสองทุ่มกว่า..

“ถ้าพี่ไม่ได้คำอธิบายดีๆ พี่จะเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อแน่”

“พ..พี่ดี.. คือว่าผม..”

“แล้วนั่นใช่เพื่อนของแกเหรอ”

“…….”

“เพื่อนที่ไหนเขาขู่กันแบบนี้ดิน?”

คำถามจากปากของคนดีกลับทำให้น้องชายเธอหน้าซีดเผือด แววตาน่าสงสารคู่นั้นพยายามหลบหลีกจากเธอ ก่อนจะก้มลงมองพื้นแทนการสบตากับพี่สาวตัวเอง ยิ่งเห็นสภาพของน้องชายตอนนี้ก็ทำให้คนดีรับแทบไม่ได้

เธอไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะมารู้ความจริง.. ว่าน้องชายเธอถูกรังแกจากเพื่อนในโรงเรียนมาโดยตลอด

ดิน น้องชายแท้ๆที่อายุห่างจากเธอเพียงหนึ่งปี แต่เขาก็ยังคงเป็นเด็กน้อยในสายตาเธออยู่ดี ซึ่งดินมีนิสัยสุภาพ อ่อนน้อม ยอมคน จนถูกเอาเปรียบจากเพื่อนอยู่บ่อยๆ คงเพราะเรื่องฐานะทางบ้านด้วย.. เขาจึงโดนล้อว่าจนในทุกด้าน แถมยังถูกแก๊งผู้มีอิทธิพลบูลลี่เป็นประจำ

“กึ่ด.. พวกนั้นไม่ใช่เพื่อนของผมหรอกพี่ดี แต่ว่า.. ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะบอกเรื่องนี้กับพี่ยังไง ผ..ผมขอร้องนะ พี่อย่าไปบอกพ่อเลยว่าผมเจออะไรมา ผมไม่เป็นไรจริงๆ”

“ดิน.. นี่มันชักจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว..”

ราวกับว่าวินาทีนี้หัวอกของพี่สาวแทบขาดสะบั้น เพราะเธอรู้สึกเหมือนว่าไม่รู้จักน้องชายตัวเองเลย แม้แต่เรื่องที่ดินถูกรุมแกล้งในโรงเรียน เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าน้องชายตัวเองหลายร้อยเท่าเมื่อรู้ความจริงนี้

“คุยกันเสร็จหรือยังครับพี่สาว ฮ่าๆๆ นี่ผมจะต้องให้ไอ้ดินมันเลี้ยงขนมนะ พอดีมันติดหนี้พวกเราไว้น่ะ”

จนกระทั่งแก๊งเพื่อนของดินที่ยืนรออยู่หมดความอดทน หนึ่งในกลุ่มผู้ชายหน้าทะเล้นจึงเดินตรงเข้ามาทางคนดี ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มพลางมองไปทางดิน ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่กล้าแม้แต่สู้หน้าแก๊งผู้มีอิทธิพลเลยด้วยซ้ำ

“หนี้อะไร? น้องฉันไปติดหนี้อะไรพวกนาย?”

“อืมมมม.. ไม่รู้สิครับ หลายหนี้เลยแหละ หึๆ ตั้งแต่ที่มันย้ายมาเรียนต่อที่โรงเรียนได้เป็นปีเลยมั้ง มันก็เริ่มติดหนี้พวกผมทีละนิด เริ่มจาก.. ตอนที่พวกผมใช้ให้มันไปซื้อไอติม มันก็ดันทะลึ่งทำไอติมของพวกเราหล่นพื้นซะได้ แหม.. ซุ่มซ่ามจริงๆ”

“ว..ว่าไงนะ!? นี่พวกนายใช้น้องชายฉันไป..”

“ฮะฮ่าๆๆๆๆ!!!!!”

“…….”

แต่ยังไม่ทันที่คนดีจะเอ่ยถามจนจบประโยค เสียงหัวเราะของบรรดาเด็กเปรตก็ดังสนั่นขึ้นมาจนเธอสะดุ้งเฮือก สายตาของเด็กมอหกแก๊งนี้ไม่ธรรมดา เพราะพวกเขาไม่หวาดกลัวอะไรเลย แม้แต่เรื่องกฎหมายการบูลลี่ในสังคม

“ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่ปล่อยพวกนายไว้แน่ เลิกยุ่งกับน้องชายฉันได้แล้ว! กึ่ด.. ก่อนที่ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปแจ้งกับ ผอ.โรงเรียน ถึงตอนนั้นพ่อแม่ของพวกนายได้มาถึงโรงเรียนแน่ รู้ใช่ไหม..”

คนดีที่หมดความอดทนเอ่ยพลางชี้นิ้วไปทางอีกฝ่าย เธอใช้แววตาแดงก่ำคู่นั้นมองพวกเขาทีละคน ซึ่งทางดินที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังพี่สาวก็เริ่มชักสีหน้าไม่สู้ดี เขาคอยยื่นมือมาดึงรั้งแขนของคนดีอยู่ตลอด เพราะกลัวว่าพี่สาวตัวเองจะทำให้เรื่องนี้มันใหญ่ขึ้นไปอีก

การที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับลูกชายนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล มันอาจจะทำให้เธอกับครอบครัวต้องเดือดร้อน แม้แต่ทางดินเองก็จะใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนลำบากขึ้น ที่ผ่านมาเขาจึงยอมเป็นของเล่นแก้เครียดให้คนชั่วพวกนี้ไปวันๆ

“ไปดิน! กลับบ้านกับพี่!”

“อ..เอ่อพี่ดี..”

พึ่บ!!

ไม่รอช้าที่พี่สาวจะคว้าแขนน้องชายตัวเองออกจากตรงนั้น เธอไม่ยอมเสียเงินแม้แต่บาทเดียวให้กับพวกคนชั่วที่แกล้งดินด้วยซ้ำ ฝีเท้าอันหนักอึ้งรีบพาตัวน้องชายเดินออกจากตรงนั้น แต่ทว่าเธอก็ยังไม่ทันได้ดูทาง..

ปึก!!!

“อ๊ะ!! ข..ขอโทษค่ะ..”

คนดีรีบเอ่ยขอโทษโดยที่ยังไม่รู้ว่าเป็นใครเลยด้วยซ้ำ ก่อนชายหนุ่มนิรนามจะชะงักไปเมื่อเห็นเธอ แววตาคมคู่นั้นเหลือบมองไปทางดินด้วยรอยยิ้มร้าย ก่อนจะจ้องมองทางพี่สาวคนสวยที่ขมวดคิ้วด้วยท่าทีสับสน

“หึ.. ไม่เป็นไรครับพี่สาวคนสวย ผม.. ไม่เป็นไร..”

แววตากับคำพูดนั้นดูแทะโลมเธอเหมือนกับพวกโรคจิต แต่คนดีก็พยายามปล่อยผ่านไปเพราะไม่รู้ว่าเขาคือใคร ยกเว้นแต่ทางดินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม เนื้อตัวของเขาสั่นไหวราวกับเห็นผี ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำขึ้นมาดื้อๆ

เพราะผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ดินหวาดกลัวมากที่สุดในโรงเรียนเลยก็ว่าได้ เรียกได้ว่าแก๊งผู้ชายเมื่อกี๊ก็เป็นแค่.. ลูกสมุนของเขาเท่านั้น

“ไปกันเถอะดิน พี่ต้องเอาของไปไว้ใต้คอนโดเพื่อนอีก”

พูดจบคนที่ไม่ได้คิดอะไรมากก็รีบจูงมือน้องชายออกไปทันที ทิ้งให้ผู้ชายคนนั้นยืนมองตามอยู่ที่เดิม โดยมีทางดินที่แอบหันกลับมามองตรงนี้เป็นระยะ สีหน้าของเขาซีดเผือดเหมือนคนใกล้จะเป็นลม ยิ่งเห็นสายตาโรคจิตที่เขาสัมผัสถึงมันอยู่ทุกวันด้วยแล้ว ดินก็ยิ่งรู้ดีว่าการไปโรงเรียนครั้งนี้จะต้องเจอกับอะไร..

“โอ้โห.. พี่สาวของไอ้เหี้ยนั่นแม่งสวยไม่เบาเลยว่ะ”

ชายหนุ่มในวัยมอหกเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้าง เขาแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากเบาๆกับภาพที่เห็นอยู่ ก่อนที่แววตาชอบใจจะละออกจากแผ่นหลังเล็กของคนดี เธอคนนั้นทั้งสวยทั้งน่ารัก มีผมหน้าม้าบางๆก็ยิ่งดูน่าทะนุถนอม

ตึกๆๆๆ!!!

“อ้าวไอ้แมน! มาแล้วเหรอวะ!?”

“เออ เมื่อกี๊กูเจอไอ้ดินด้วย”

แมน หนุ่มหน้าหล่อ นิสัยร้ายกาจ เกิดมาไม่เคยยอมคน ดีกรีลูกชายของนักการเมืองระดับจังหวัด เขาได้อธิบายกับแก๊งเพื่อนตัวเอง ก่อนที่เขาจะหันกลับไปจ้องมองผมยาวของพี่สาวคนสวยต่อ ราวกับว่าแมนถูกชะตากับผู้หญิงคนนั้นจนลืมสนใจดินที่เพิ่งหนีไปเลย

“งั้นมึงก็ต้องเจอพี่สาวมันด้วยดิ ที่สวยๆอะ”

“หึ.. เออ.. โคตรสวยเลย”

“ใช่ไหม! กูก็ว่าสวย ไอ้เหี้ยดินไม่เห็นเคยเล่าให้พวกเราฟังเลยว่ะ แม่งมีพี่สาวสวยขนาดนั้นได้ยังไง”

ประโยคของแก๊งเพื่อนเริ่มทำให้แมนเปรยยิ้มบาง ตอนนี้เขากำลังคิดแผนการมากมายอยู่ในหัว ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไหร่เลย เพราะแผนนี้มันกำลังจะดึงพี่สาวของเหยื่อเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย..

“พี่สาวมันสวยจนกูอดใจไม่ไหวเลยว่ะ หึๆ ดูท่าแล้วยัยนั่นก็คงจะรักไอ้ดินมันมากด้วย ต่อจากนี้พวกเราคงจะมีเรื่องแกล้งไอ้เวรนั่นเพิ่มขึ้นแล้ว”

“ฮะฮ่าๆๆๆ จริงด้วยว่ะ!!!”

“มึงนี่แม่งโคตรฉลาดเลยไอ้แมน!!”

เพราะพวกเขาทุกคนรู้ดีว่าพ่อของแมนค่อนข้างใหญ่และมีเส้นสาย ไม่ว่าลูกชายอย่างแมนจะทำอะไรก็รอดพ้นความผิด รวมถึงเรื่องที่พวกเขากลั่นแกล้งดินที่โรงเรียนอยู่แทบทุกวัน

“กูก็อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้ดินมันจะรักพี่สาวตัวเองมากไหม ระหว่างชีวิตมันกับพี่สาว.. มันจะเลือกอะไร?”

ณ คฤหาสน์โหมราชฤทธิ์ กรุงเทพฯ

เวลาสามทุ่มกว่า..

“ไหนพี่ดีบอกว่าพี่ไปอยู่หอของพี่วีวี่ไงครับ? แล้วทำไมพี่ถึงส่งข้อความให้คุณโยธาลงมาเอาเหล้าล่ะ พี่เอาไปวางไว้ข้างล่างคอนโดเขาด้วย เหมือนกับว่าพี่เพิ่งลงมาจากห้องเขางั้นแหละ น..นี่อย่าบอกนะว่าพี่กับเขา…”

“นี่แกแอบอ่านแชตพี่เหรอดิน!?”

“เปล่าสักหน่อย ผมก็แค่บังเอิญเห็น..”

เด็กหนุ่มที่เดินเคียงข้างไปกับพี่สาวลากเสียงยาวอย่างมีพิรุธ เพราะก่อนหน้านี้บนรถแท็กซี่ก่อนถึงคฤหาสน์ เขาก็ได้เห็นเต็มตาว่าคนดีกำลังพิมพ์แชตคุยอยู่กับโยธา และเห็นชัดเจนเลยด้วยว่าสองคนนั้นคุยกันแบบสนิทสนม

“เฮ้อ.. ไม่มีอะไรหรอกดิน”

“พี่คิดว่าผมดูไม่ออกหรือไง?”

ดินชะลอฝีเท้าตัวเองลงพร้อมกับจ้องมองไปยังพี่สาวของตัวเอง บริเวณลานกว้างที่ไกลสุดลูกหูลูกตาก่อนถึงตัวคฤหาสน์ หากไม่มีรถก็คงจะต้องเดินไปสักพักกว่าจะถึง เพราะที่นี่มันกว้างใหญ่สมกับเป็นตระกูล ‘โหมราชฤทธิ์’

“ตลอดเวลาหนึ่งปีที่พวกเราอยู่ที่นี่เนี่ย ผมก็เห็นว่าคุณโยธาเอ็นดูพี่มากเลยนะ เขาแอบมองพี่อยู่บ่อยๆด้วย”

“ว..ว่าไงนะ”

“หึๆ ตอนที่พี่เสิร์ฟอาหาร กวาดพื้น ทำกับข้าว หรือตอนเดินเล่นอยู่ในสวนหลังคฤหาสน์ หรือทำอะไรก็ตามอะ ผมเห็นว่าพี่อยู่ในสายตาของคุณโยธาตลอด”

“…….”

“ถ้าตัดเรื่องเจ้านายกับลูกน้องออกไป ผมคิดว่าคุณโยธาอาจจะมีใจให้พี่ดีก็ได้..”

กึก