ตอนที่ 33 ไม่เหลือเยื่อใย

เวลาผ่านไปไม่นานนักในที่สุดหอการค้าของหวังซุนที่ได้สร้างขึ้นมันก็เสร็จลงจนได้มันเป็นอาคารสูงขนาด 3 ชั้น ที่มีความสวยงามโดดเด่นเป็นอย่างมากพื้นที่บริเวณชั้น 1 และ ชั้น 2 นั้นจะเป็นพื้นที่สำหรับขายสินค้าส่วนพื้นที่บริเวณชั้นบนสุดนั้นจะเป็นพื้นที่ต้อนรับลูกค้าคนสำคัญรวมไปถึงที่พักอาศัย หลังจากที่หวังซุนได้ข่าวว่าบ้านพักหลังงามของเขาถูกสร้างเสร็จแล้วเขาก็รีบพาบุตรสาวและหญิงคนรักเดินทางมาที่เมืองหลวงในทันที

“มันจะไม่ใหญ่โตไปหน่อยเหรอ” ซิ่วอิงนางอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาเพราะบ้านของนางและท่านปู่เป็นเพียงแค่บ้านหลังเล็กที่พอสำหรับอยู่อาศัยเท่านั้นแต่เบื้องหน้าของนางนั้นกับเป็นอาคารสูงขนาด 3 ชั้น สามารถพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่าทั่วทั้งเมืองหลวงแห่งนี้นั้นจะหาสิ่งปลูกสร้างที่สุดแสนจะงดงามเท่านี้นั้นคงไม่มีอีกแล้ว เพราะตัวของหวังซุนนั้นได้ลงมือออกแบบด้วยตัวเองทำให้มันดูแปลกและดูสะดุดตาเป็นอย่างมากแต่มันก็ให้ความรู้สึกของผู้คนชื่นชอบและหลงใหล

"สถานที่พักของเราอยู่ที่ชั้นบนสุด การที่ข้าลงทุนสร้างสิ่งปลูกสร้างสวยงามหรูหราเช่นนี้อย่าคิดว่าตัวของข้านั้นเป็นคนสิ้นเปลืองสิ่งถ้าข้าทำไปก็เพื่อการค้าทั้งสิ้นความเชื่อถือเป็นสิ่งสำคัญหากจะคิดทำการค้าการขาย” หวังซุนค่อยๆอธิบายออกมานอกจากเขาจะทำให้สินค้ามีคุณภาพแล้วก็มีความน่าเชื่อถือก็ถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง

“อือ ข้าเป็นเพียงแค่หญิงสาวชาวบ้านเท่านั้นเรื่องการค้าการขายข้าไม่รู้เรื่องด้วยหรอก” นางตอบรับชายหนุ่มอย่างตั้งใจขอเวลานางเพียงสักนิดนางจะพยายามเป็นสตรีที่คู่ควรเคียงข้างกับเขาไม่ว่าจะเป็นงานบ้านงานหรืองานค้างานขายนางจะพยายามไม่ให้ตัวนางเองขาดตกบกพร่องเป็นอันขาดนางพยายามที่จะให้ชายหนุ่มรู้สึกโชคดีที่มีนางยืนอยู่เคียงข้าง

“ท่านแม่!!!” ในระหว่างที่คนทั้งสองกำลังพูดคุยกันน้ำเสียงของซูเหวินก็ดังขึ้นดูเหมือนว่าตัวของนางนั้นได้เห็นใบหน้าสตรีที่คุ้นเคย

“ซูเหวินลูกแม่เจ้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่เป็นห่วงเจ้าแค่ไหน” ซูเมิ่ง รีบสวมบทบาทเป็นคุณแม่ที่แสนดีที่ไม่ได้พบเจอบุตรสาวมานานตัวของนางรีบสวมกอดลูกในทันทีดูเหมือนว่าตัวของนางนั้นจะแอบดักรอดูหวังซุนอยู่นานแล้วนางคาดคิดเป็นอย่างยิ่งว่าสิ่งปลูกสร้างหลังงามนี้สร้างเสร็จเมื่อไหร่เขาจะต้องรีบมาเป็นแน่และดูเหมือนว่าตัวของนางนั้นจะคิดไม่ผิด

“ท่านแม่ปล่อยข้า ข้าหายใจไม่ออก” นางไม่ได้สวมกอดด้วยความรักแต่ตัวของนางนั้นสวมกอดเพื่อการสร้างภาพนางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าตัวของนางนั้นจะได้คะแนนความน่าสงสารจากอดีตชายคนรักของนาง แต่สิ่งที่น่าแปลกใจก็คือดูเหมือนว่าตัวของบุตรสาวของนางนั้นจะไม่รู้สึกตื่นเต้นยินดีเลยเมื่อได้พบเจอกับผู้เป็นแม่นางก็เพียงทักไปตามประสาเด็กคนนึงเท่านั้น

“เจ้าถอยให้ห่างจากลูกข้าเดียวนี้เจ้ายังกล้าคิดว่าตัวเองเป็นแม่คนอยู่อีกอย่างงั้นเหรอ” หวังซุนรีบดึงบุตรสาวของตนมาหลบอยู่ที่ด้านหลังของตนในทันทีช่างน่าแปลกตัวของเขาพึ่งพบเจอหน้านางเป็นครั้งแรกแต่กับไม่รู้สึกมีจิตผูกพันเลยแม้แต่น้อย ทางด้านตัวของซิ่วอิงเองตัวของนางก็จ้องมองใบหน้าของหญิงสาวคนนี้อย่างไม่วางตาเช่นกันนางอยากที่จะพบเจอแม่ของซูเหวินมานานแล้วนางอยากจะรู้เสียเหลือเกินว่าสตรีที่ให้กำเนิดบุตรสาวที่สุดแสนจะน่ารักเช่นนี้นั้นแท้จริงแล้วตัวของนางจะมีใบหน้าแบบไหน นางมีรูปโฉมที่งดงามสมคำร่ำลือ หากจะพูดว่าตัวของนางมีใบหน้าที่สวยสดงดงามที่สุดภายในเมืองหลวงแห่งนี้นั้นก็นับว่าไม่ใช่เรื่องเกินจริงนักความสวยงามของนางทำให้ตัวของซิ่วอิงเสียความมั่นใจเล็กน้อยนางจ้องมองชายหนุ่มคนรักของนางพร้อมทั้งจ้องมองสตรีอดีตคนรักของเขาชายก็หล่อหญิงก็สวยราวกับว่าสวรรค์นั้นต้องการที่จะให้ชายหนุ่มหญิงสาวคู่นี้นั้นเคียงคู่กันเพราะหากมองแต่เพียงภายนอกคนทั้งสองนั้นมีความเหมาะสมกันเป็นอย่างมาก

“หวังซุนข้าผิดไปแล้วเจ้าจะให้อภัยข้าสักครั้งได้ไหมถือว่าทำเพื่อลูกของเรา ข้าไม่อยากที่จะให้นางโตมาอย่างขาดความรักซูเหวินมาหาแม่ซิลูก ลูกคิดถึงแม่ใช่ไหมเพราะแม่เองก็คิดถึงลูกเช่นกัน”น้ำเสียงของซูเมิ่งในยามนี้นั้นทั้งสุภาพและดูอ่อนโยนเป็นอย่างมากราวกับนางฟ้าบนสวรรค์ แต่ช่างน่าแปลกที่ตัวของสาวน้อยนั้นกลับไปหลบอยู่หลังของซิ่วอิง

“เจ้าไม่อายบ้างเหรอที่ทิ้งลูกและสามีไปใช้ชีวิตเสวยสุขกับชายชู้แล้วคิดที่จะกลับมา” ซิ่วอิงเริ่มที่จะรู้สึกตัวเมื่อซูเหวินตัวน้อยแอบมาหลบอยู่ที่ด้านหลังของนางทำให้ตัวของนางในยามนี้นั้นเริ่มที่จะมีความมั่นใจอีกครั้ง

“เจ้าเป็นเพียงแค่คนนอกอย่ามายุ่ง” นางพูดจาเสียงสูงขึ้นมาทันทีนางไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดถึงตัวของนางไม่ชอบสตรีนางนี้นัก การที่ซูเหวินบุตรสาวของนางให้ความสนิทสนมถึงเพียงนี้แสดงว่าระดับความใกล้ชิดของคนทั้งสองนั้นจะต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่

“ทำไมจะยุ่งไม่ได้ก็ในเมื่อข้าและหวังซุนพวกเราได้หมั้นหมายกันแล้ว” ซิ่วอิงนางพูดอย่างตรงไปตรงมานางไม่จำเป็นที่จะต้องเกรงใจในตัวสตรีนางนี้เพราะตัวของนางนั้นเป็นเพียงแค่อดีตไปแล้ว

“มันไม่จริงใช่ไหมหวังซุนที่เจ้าไปเลือกยัยบ้านนอกนี่แทนที่จะเป็นข้า เจ้าทำกับข้าแบบนี้ได้อย่างไร” ซูเมิ่งนางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเดือดดาลเป็นอย่างมากเพราะตัวของนางนั้นมั่นใจในความสาวความสวยของนางอย่างถึงที่สุดไม่ว่าจะอย่างไรความงดงามของนางนั้นสตรีนางนี้ก็แทบที่จะสู้นางไม่ได้เลยมีเพียงแต่คนตาบอดเท่านั้นที่เลือกจะปฏิเสธนาง

“ซิ่วอิงนางคือผู้หญิงที่ข้ารักมากที่สุด เรื่องระหว่างเรามันเป็นเพียงแค่อดีตไปแล้ว” ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างไร้เยื่อใยเพราะตัวของเขานั้นไม่รู้สึกอะไรด้วยกับผู้หญิงคนนี้จริงๆ

กริ๊ดดดดดดดดดดดดด กริ๊ดดดดดดดดดด

นางกรีดร้องเสียงดังอย่างคนเสียสติจนผู้คนที่อยู่ทั่วทั้งบริเวณเริ่มที่จะหันมามองตัวของนางนั้นไม่หลงเหลือเค้าโครงแห่งความสวยเลยแม้แต่น้อยยามที่ตัวของนางแสดงกิริยาท่าทางเช่นนี้

“พวกเรารีบหลบเข้าบ้านกันเถอะชาวบ้านเริ่มที่จะมามุงดูแล้ว” หวังซุนรีบพาบุตรสาวและซิ่วอิงหลบเข้าบ้านทันทีพร้อมทั้งสั่งให้เด็กรับใช้ว่าห้ามให้สตรีนางนี้เข้ามาเป็นอันขาด