ตอนที่ 32 วางเพลิง

ในช่วงหลายวันมานี้ไม่เพียงแต่ธุรกิจการค้าของหลีอี้เฟิงจะแย่ลงแล้วแต่ดูเหมือนความรักระหว่างเขาและซูเมิ่งเองนั้นจะเริ่มย่ำแย่อย่างถึงขีดสุดด้วยเมื่อหมดเงินนางก็เริ่มหมดรักความรักที่หอมหวานบัดนี้มันไม่ต่างอะไรไปจากยาขมเพราะความรักเพียงอย่างเดียวนั้นมันกินไม่ได้และมันไม่ได้ทำให้ท้องของนางอิ่ม สตรีนางนี้นั้นชั่วร้ายดุจอสรพิษเพราะตัวของนางนั้นไม่เคยรักใครจริงนางรักก็แต่เพียงตัวของนางเองเท่านั้น

“ที่รักให้เงินข้ายืมหน่อยนะเดียวข้าจะหามาใช้คืนเจ้าเป็นเท่าตัว” หลีอี้เฟิงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะออดอ้อนมันคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าตัวของนางนั้นจะช่วยเหลือเขาเพียงสักเล็กน้อยถึงแม้ว่าสตรีนางนี้นั้นจะไม่ได้ลงทุนทำธุรกิจการค้าอะไรแต่เกรงว่าทรัพย์สินที่ตัวของนางมีตอนนี้ก็นับว่ามีมากโขเพราะถึงอย่างไรตัวของนางนั้นก็เป็นอดีตภรรยาคนรักของหวังซุนบุตรชายเพียงคนเดียวของพ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวงจริงอยู่ที่สตรีนางนี้นั้นนางจะใช้เงินมือเติบแต่ถึงจะเป็นอย่างงั้นนางก็ไม่ได้ขวักเงินแม้แต่เพียงสักแดงเดียวเพื่อบำรุงความสวยของนางล้วนแล้วแต่เป็นเงินจากบุรุษที่ลุ่มหลงในตัวนางทั้งสิ้น

“เจ้ามันเป็นคนไร้ประโยชน์เสียทีที่ข้าหลงนิยมชมชอบเจ้าข้าก็คิดว่าตัวเจ้าจะส่งเสริมให้ชีวิตของข้านั้นดีกว่านี้” ถึงนางจะพูดไปอย่างงั้นนางก็โยนถุงเงินไปให้ชายหนุ่มคนรักไปจำนวนหนึ่ง

“ไม่เอาหน่า...พวกเราเป็นผัวเมียกันมีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันซิอย่าโกรธข้าเลยนะ ขอเวลาข้าสักนิดข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องผิดหวังรับรองชีวิตของข้าจะต้องดีกว่าเจ้าคนไร้ประโยชน์อย่างหวังซุนเป็นแน่” หลีอี้เฟิงพูดคำหวานออกมาเพื่อที่จะเอาอกเอาใจนาง นางไม่ฟังเสียงหลังจากนั้นก็เดินหันหลังหนีไปโดยทันที

ตู๊มมมมมมมม หลังจากที่สาวงามเดินหนีหายออกไปจากห้องแห่งนี้แล้วหลีอี้เฟิงก็ระเบิดอารมณ์ของตนออกมาทันทีสีหน้าของเขาบัดนี้นั้นกลับกลายเป็นอัปลักษณ์ไม่หลงเหลือความหล่อเหลาอีกต่อไป

“นายท่านพวกเราจะทำอย่างไรกันดี ธุรกิจการค้าของเราคาดทุนไม่เป็นท่าเลยขืนเป็นแบบนี้ต่อไปพวกเราแย่แน่” ลูกน้องคนสนิทของหลีอี้เฟิงกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีเพราะไม่ว่าจะทำการค้าอะไรก็สู้คู่แข่งแทบไม่ได้เลย

“ในเมื่อพวกเราใช้วิธีที่ขาวสะอาดไม่ได้ งั้นก็เล่นวิธีสกปรกก็แล้วกัน” สีหน้าและแววตาของหลีอี้เฟิงในยามนี้นั้นแสดงถึงความชั่วร้ายเป็นอย่างมาก

“พวกเราทำแบบนี้กันมันจะดีเหรอ” ลูกน้องคนสนิทกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอย่างวิตกเพราะพฤติกรรมเช่นนี้นั้นมันช่างชั่วร้ายจริงๆ

“ทำตามที่ข้าบอกซะแล้วอย่าทำพลาดเป็นอันขาด หากเจ้าทำล้มเหลวแล้วโดนจับได้ตัวของข้านั้นจะไม่รับรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย” หลีอี้เฟิงสั่งให้ลูกน้องของตนไปทำหากมันทำพลาดมันจะตัดความรับผิดชอบโดยทันทีนับว่าเป็นการกระทำที่ชั่วร้ายและไร้ความรับผิดชอบเป็นอย่างมาก

3 ชั่วยามผ่านไปเกิดไฟไหม้คลังสินค้าทั่วทั้งเมืองหลวงสิ้นค้าหลากหลายชนิดถูกเผาทำลายสิ้นไม่เพียงแค่นั้นสถานที่ห่างไกลที่ห่างออกไปนั้นก็ล้วนแล้วแต่เกิดเหตุการณ์ไฟไหม้เช่นกันไม่ว่าจะเป็นโรงงานหรือจะเป็นสถานที่เพาะปลูก

ณ สมาคมการค้าประจำเมืองหลวงในตอนนี้นั้นเกิดความวุ่นวายเป็นอย่างมากเพราะสินค้าที่จำเป็นล้วนแล้วแต่ถูกเผาทำลายจนหมดสิ้นสินค้าที่นำมากักเก็บไว้นั้นไม่ได้มีไว้จำหน่ายภายในเมืองหลวงแห่งนี้แต่ยังรวมไปถึงหัวเมืองสำคัญเมืองอื่นๆอีกด้วย

“บัดซบที่สุดนี่มันเกิดบ้าอะไรกันคู่ค้าคนสำคัญของข้าล้วนแล้วแต่ถูกลอบวางเพลิงจนสินค้าเสียหายไปหมด” ทางด้านตัวของกุ้ยหยงนั้นกล่าวออกมาอย่างหัวเสียมันคาดคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีใครใจกล้าหน้าด้านทำกันได้ถึงเพียงนี้เพราะเหตุการณ์ลอบวางเพลิงอาจทำให้ผู้คนเดือดร้อนไปทั่วทั้งเมืองหลวงก็เป็นไปได้โดยเฉพาะพืชผลทางการเกษตรเพราะอีกไม่นานลมหนาวก็มาเยือนแล้วหากมีอาหารไม่เพียงพออาจทำให้ผู้คนล้มป่วยแล้วล้มตายเป็นจำนวนมากในช่วงสถานการณ์ที่วิกฤตมีเงินอย่างเดียวก็ใช่ว่าจะแก้ปัญหาได้

“ช่างน่าเศร้าเสียจริงที่อยู่ๆเกิดเหตุวางเพลิงทั่วทั้งเมืองหลวง ท่านหัวหน้าสมาคมการค้าตัวท่านนั้นไม่ต้องเป็นห่วงไปตัวข้ายังมีสินค้าในโกดังอีกมากข้าจะขออาสาแก้วิกฤตในครั้งนี้เอง” ทางด้านตัวของหลีอี้เฟิงนั้นรีบเสนอหน้ามาที่สมาคมการค้าในทันทีตัวของเขานั้นมารวดเร็วเสียจนจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องขึ้น

“หลีอี้เฟิงนี่มันคงไม่ใช่ฝีมือของเจ้าหลอกนะ” กุ้ยหยงจ้องมองใบหน้าของมันอย่างไม่วางตา

“ท่านลุงไม่เอาหน่าท่านคิดว่าตัวข้านั้นเป็นคนที่ชั่วร้ายขนาดนั้นจริงเหรอ แต่ถ้าหากว่าข้าทำจริงก็ถือว่าพวกเราหายกันนะที่ตัวท่านแอบทำลับหลังข้า ว่ายังไงทางสมาคมจะพอช่วยรับซื้อสินค้าของข้าหน่อยจะได้ไหม” หลีอี้เฟิงไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อยว่าคนตรงหน้านั้นจะมีความคิดเห็นกับตนยังไงเพราะตัวของเขาในตอนนี้นั้นมันไม่ต่างอะไรไปจากหมาจนตรอกที่พร้อมกระทำได้ทุกอย่าง

“ได้....เจ้ามีเท่าไหร่ทางสมาคมของเรายินดีที่จะรับซื้อมันทั้งหมด” ในฐานะของหัวหน้าของสมาคมการค้าแล้วนั้นตัวของเขาจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องแก้ปัญหาอย่างว่องไวในความเป็นจริงสินค้าของหลีอี้เฟิงเองก็ไม่ใช่สินค้าที่ไร้คุณภาพอะไรถึงขนาดนั้นเพียงแต่ว่าตัวของก็แค่สู้คู่แข่งคนอื่นไม่ได้ก็เท่านั้นเอง

“ฮ่า ฮ่า ให้มันได้อย่างงี้ซิข้ารอเวลานี้มานานแล้ว” หลีอี้เฟิงหัวเราะออกมาด้วยความตื่นเต้นยินดีดูเหมือนว่าแผนการชั่วๆของเขานั้นจะทำให้ตัวของเขานั้นรอดตัวไปอีกครั้ง คลังสินค้าที่หลีอี้เฟิงส่งให้ลูกน้องไปเผานั้นเจ้าของสินค้าก็เป็นเพียงแค่ชาวบ้านธรรมดาเท่านั้นแต่ถ้าอีกฝ่ายมีอำนาจบารมีที่มากพอหลีอี้เฟิงนั้นไม่มีวันที่จะเข้าไปยุ้งอย่างเด็ดขาดนี่มันไม่ต่างอะไรไปจากหาเรื่องใส่ตัวหากเป็นเพียงแค่คนธรรมดาตนเองจะรังแกพวกมันสักกี่ครั้งก็ได้ที่เขาทำก็เพื่อการอยู่รอดของตัวเองโดยไม่สนใจความทุกข์ร้อนของผู้อื่น