ตอนที่ 35 ต้นไม้ใหญ่

หวังซุนคิดที่จะจัดการกับญาติผู้พี่ของตนให้เจ็บแสบที่สุดเท่าที่จะทำได้ความตายสำหรับชายคนนี้นั้นมันยังคงน้อยจนเกินไปเขาไม่ใช่พ่อพระใจบุญที่จะปล่อยผ่าน หลังจากที่หวังซุนเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงวันเวลาก็ผ่านไปร่วมเดือนแล้วธุระกิจการค้าของเขานั้นเป็นไปด้วยดีเป็นอย่างมากจนทิ้งคู่แข่งคนอื่นอย่างเทียบไม่ติดไม่ว่าใครต่างก็ต้องการสินค้าดีราคาถูกทั้งนั้นทำให้หวังซุนทำเงินได้เป็นจำนวนมากมายมหาศาลอย่างรวดเร็ว

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า สมแล้วที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของหวังหม่าสายเลือดพ่อค้าอยู่ในกายเจ้าจริงๆ ดวงวิญญาณของเขาหวังหม่าจะต้องไปสู่สุคติเป็นแน่ข้าอดรู้สึกภูมิใจแทนเขาไม่ได้จริงๆ” ในระหว่างที่หวังซุนกำลังพูดคุยอยู่กับกุ้ยหยงอยู่นั้นก็มีชายแก่ร่างอ้วนหัวเราะเสียงดังมาแต่ไกล เพราะดูเหมือนว่าตัวของเขานั้นจะไม่คุ้นเคยหรือพบเห็นชายแก่ร่างอ้วนผู้นี้มาก่อนคำทักทายของมันนั้นทำทีดูเหมือนจะสนิทสนมตนเป็นอย่างดีแต่หวังซุนนั้นก็ไม่ได้อดรู้สึกแปลกใจอะไรยามที่ตนเองมั่งมีทรัพย์สินเงินทองก็ย่อมที่จะอยากมีผู้คนเข้าหาเป็นธรรมดา

“เจ้าอ้วนผู้นี้มีนามว่า เพ่ยถิง เป็นหนึ่งในขุนนางชั้นผู้ใหญ่ศักดิ์ฐานะของมันนั้นแทบที่จะไม่น้อยหน้าเจ้าเฟยเมียวเลย ข้าได้ยินมาว่าพวกมันทั้งสองนั้นไม่ค่อยที่จะถูกกันนักพวกมันต่างพากันแย่งชิงอำนาจว่าใครจะยิ่งใหญ่เหนือใคร” กุ้ยหยง รีบกระซิบข้างหูให้หวังซุนได้รับฟังในทันทีตัวเขาเป็นถึงหัวหน้าสมาคมการค้ามีหรือที่จะไม่รู้จักเจ้าอ้วนผู้นี้เพราะตัวเขาเองก็ต้องแอบจ่ายส่วยมานานปีถ้าหากตัวเขายังอยากที่จะอยู่ตำแหน่งนี้ไปนานๆการค้าขายนั้นจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องใช้อำนาจของฝ่ายการเมืองด้วยเพื่อความมั่นคง

“อ้าว อ้าว ข้าก็หลงคิดว่าใครยืนเด่นสง่าราศีมาแต่ไกลที่แท้ก็เป็นท่านพี่เพ่ยถิงนั่นเองคิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะลงทุนเดินทางมาถึงที่นี่” กุ้ยหยงรีบเก็บสีหน้าที่สุดแสนจะรังเกียจลงเขากับปั้นสีหน้าที่ยิ้มแย้มออกมายามที่คุยกับเจ้าอ้วนที่น่าหมั่นไส้นี่เพราะดูเหมือนว่ามันจะรับสินบนไปจากตนไม่ใช่จำนวนน้อยๆเลย

“กร๊ากกก ฮ่า ฮ่า ที่แท้ก็ว่าใครเป็นน้อง กุ้ยหยงเองหรือนี่เจ้ามีความสนิทสนมกับหลานรักหวังซุนด้วยอย่างงั้นเหรอ” ชายร่างอ้วนหัวเราะออกมาด้วยความเบิกบานใจ

“ท่านลุงเพ่งถิง ช่างเป็นบุญวาสนาของข้านักที่ตัวท่านมาเยือนร้านค้าเล็กๆของข้าเช่นนี้” หวังซุนกล่าววาจาด้วยความนอบน้อมอย่างรู้งานถึงแม้ว่าตัวของเขานั้นจะไม่เคยพบเจอกับชายร่างอ้วนผู้นี้มาก่อนแต่อำนาจบารมีที่ตัวของมันผู้นี้มีนั้นล้วนแล้วแต่เป็นของจริงหากตัวเขาอยากที่จะทำอะไรให้ง่ายขึ้นจำเป็นที่จะต้องอาศัยเจ้าอ้วนผู้นี้ช่วยเหลือ

“ดีมาก ดีมาก เป็นเด็กที่รู้จักเคารพผู้ใหญ่อนาคตของเจ้านั้นยังคงอีกยาวไกลนักอายุของเจ้าเพียงแค่นี้แต่กับมีธุระกิจการค้าที่ใหญ่โต เจ้าหนูหากเจ้ายังอยากที่จะไปให้ไกลกว่านี้เจ้าจำเป็นที่จะต้องอาศัยต้นไม้ใหญ่เพราะต้นไม้ใหญ่นั้นเย็นสบายเพราะมันสามารถปัดเป่าทุกปัญหาของเจ้าได้” เจ้าอ้วนพูดออกมาพร้อมกับทำท่าบินพร้อมทั้งกระพือปีกไปด้วย สิ่งที่ตัวของมันต้องการจะสื่อตัวของมันเองก็เสมือนกับต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา ส่วนตัวของหวังซุนเองก็เสมือนนกน้อยไร้ขนที่ต้องการต้นไม้ใหญ่เป็นที่เกราะกำบังแดดฝน

“ท่านลุงข้ามีของขวัญเล็กๆน้อยๆที่อยากจะให้ขอให้ท่านอย่าได้ถือสาคิดว่านี่คือของขวัญจากหลานชายผู้หนึ่งที่ไม่ได้พบเจอหน้ากับญาติผู้ใหญ่เช่นท่านมานาน” หวังซุนได้สั่งลูกน้องของตนได้หยิบกล่องไม้กล่องหนึ่งออกมาเมื่อเปิดฝาออกมีแสงสีทองส่องสว่างออกมาทำให้ดวงตาของผู้พบเห็นอดสั่นไหวมิได้ ทางด้านตัวของเจ้าอ้วนเองมันก็ถึงกับมีลมหายใจที่ติดขัดมันไม่คิดไม่ฝันว่าเจ้าเด็กหนุ่มผู้นี้มันใจใหญ่ใจป้ำเช่นนี้ ทรัพย์สินเงินทองที่อยู่ภายในเกรงว่ามันจะเป็นรายได้ตลอดทั้งปีของตนไม่คิดไม่ฝันว่าภายในวันนี้ตนเองจะได้มันมาโดยง่ายเช่นนี้

“นี่พวกเจ้าคิดจะทำอะไร ท่านลุงของข้าอุส่ามาหาข้าทั้งทีพวกเจ้าคิดจะทำให้ข้าโดนดูถูกไปถึงไหนจงไปหยิบมันมาเพิ่มอีกหนึ่งกล่องแล้วใส่มันเข้าไปให้เต็มๆเลยนะ อย่าให้ผู้ใหญ่ที่ข้าเคารพนับถือต้องรอนาน” หวังซุนทำดีด่าลูกน้องของตนพร้อมทั้งสั่งให้ไปขนทรัพย์สมบัติของตนมาเพิ่ม เพ่ยถิงที่กำลังอิ่มเอมกับความสุขอยู่นั้นตัวเขาเองก็ต้องถึงกับเบิกตากว้างเขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่าเจ้าหนุ่มนี่มันจะเป็นพ่อบุญทุ้มถึงขนาดนี้

“ฮ่า ฮ่า หลานรักของข้า ต่อไปนี้เจ้าจะเป็นหลานรักของข้า” ชายร่างอ้วนหัวเราะออกมาด้วยความเบิกบานใจ

“ท่านลุงเพ่ยถิงตัวท่านพอที่จะจัดการกับท่านเฟยเมียวให้ข้าได้ไหม” รอยยิ้มของชายร่างอ้วนเริ่มที่จะจางหายไปในทันทีหลังจากที่ได้ยินชื่อของเฟยเมียว

“ไอ้สารเลวนี่มันคือหนึ่งในบุคคลที่ข้าเกียจมากที่สุด แต่การที่คิดที่จะจัดการมันนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยเพราะพวกเราทั้งสองต่างก็เป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ด้วยกันทั้งคู่” หวังซุนค่อยๆบอกเล่าเรื่องราวของตนให้กับชายร่างอ้วนผู้นี้ฟังหลังจากนั้นสีหน้าและแววตาของเขานั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นเขาไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจชีวิตอันรันทดที่ผ่านมาของหวังซุนแม้แต่เพียงสักนิดเดียวที่เขามีความตื่นเต้นยินดีก็เพราะเขามีช่องทางที่จะจัดการชายที่ทำตัวมาเป็นหอกข้างแคร่ของเขามานานแสนนาน

“เรื่องที่เจ้าเล่าให้ข้าฟังเมื่อครู่เป็นความจริงอย่างงั้นเหรอ” เพ่ยถิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ยิ้มแย้มแต่แววตาของชายร่างอ้วนผู้นี้นั้นดูชั่วร้ายเป็นอย่างมาก

“ใช่ที่ข้าโดนยึดทรัพย์สมบัติของตระกูลไปชายผู้นี้ล้วนแล้วแต่อยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น” หวังซุนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นการที่เขาจะจัดการชายผู้นี้นั้นจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องอาศัยมือผู้มีอำนาจด้วยกัน

“ฮ่า ฮ่า เสร็จข้าล่ะเฟยเมียวทีนี้ตัวของแกก็พลาดแล้วการปลอมแปลงเอกสารตราตั้งนั้นไม่ใช่เรื่องเล็กๆเจ้าและลิ่วล้อของเจ้าเตรียมตัวหลุดออกจากตำแหน่งไปได้เลย” เพ่ยถิงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจหลังจากนั้นตัวของเขาก็รีบเดินหนีหายออกไปเลยเขาคิดที่จะจัดการชายผู้นี้มานานแต่ก็หาโอกาสไม่ได้สักทีวันนี้สวรรค์ช่างเป็นใจกับเขานักได้เงินใช้เล่นแถมยังได้จัดการศัตรูที่ตัวเขาแอบหมายหัวมานาน