ตอนที่ 5 ข้ามองท่านผิดไป

ในระหว่างที่สองพ่อลูกกำลังหยอกล้อกันอย่างมีความสุขนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ผู้นำหมู่บ้านได้ส่งให้เด็กรับใช้มาเชิญคนทั้งสองไปร่วมรับประทานอาหารเช้าด้วยแน่นอนว่าทางด้านตัวของหวังซุนนั้นไม่ได้ตอบปฏิเสธเพราะดูเหมือนว่าบุตรสาวตัวน้อยของเขานั้นท้องของนางเริ่มที่จะร้องแล้ว ในระหว่างที่เดินทางไปหาผู้นำหมู่บ้านหวังซุนได้มองสำรวจทั่วทั้งบริเวณแห่งนี้ไปด้วยบ้านเรือนของผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้นั้นล้วนถูกสร้างขึ้นมาอย่างเรียบง่ายมีธารน้ำใสตลอดสองข้างทางเดิน

“สถานที่แห่งนี้ไม่ต่างอะไรไปจากโลกแห่งความฝัน” หวังซุนอดไม่ได้ที่จะพูดคำนี้ออกมาหากเป็นที่โลกเดิมของหวังซุนสถานที่แห่งนี้คงมีแต่เพียงในภาพวาดเท่านั้นเพราะภายในสถานที่เขาอยู่มันมีแต่ตึกสูงเสียดฟ้า แต่สถานที่แห่งนี้นั้นมีแต่ทุ้งหญ้าสีเขียวและมีธารน้ำใสตลอดสองข้างทางเดิน ผู้คนสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยการปลูกพืชและการเลี้ยงสัตว์ช่างเป็นชีวิตที่สุดแสนจะเรียบง่าย

“ถึงแม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะห่างไกลจากเมืองหลวงอยู่บ้าง แต่ผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในพื้นที่แห่งนี้ก็มีความสุข” ใบหน้าของผู้นำทางเต็มไปด้วยความยิ้มแย้มเมื่อได้รับฟังคำพูดของหวังซุน แต่หลังจากนั้นไม่นานสีหน้าและแววตาของเขานั้นเปลี่ยนแปลงเป็นเศร้าใจ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างหากว่าตัวของหวังซุนนั้นรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วตัวของเขานั้นเป็นเจ้าของพื้นที่แห่งนี้แทบทั้งหมด จากลักษณะนิสัยที่สุดแสนจะคับแคบของเขาที่แสดงออกมาเมื่อวาน ชาวบ้านที่อาศัยพื้นที่บริเวณแห่งนี้อาจไร้ซึ่งที่ทำกิน

ช่วงเวลาอึดใจพวกเขาก็เดินทางมาถึงที่บ้านของผู้นำหมู่บ้าน บ้านของชายชราผู้นี้นั้นก็ถูกสร้างขึ้นมาอย่างเรียบง่ายแต่มันจะมีลักษณะที่พิเศษกว่าบ้านหลังอื่นมีผู้คนมากมายต่างพากันมารวมตัวกันที่บ้านหลังนี้เพราะไม่ว่าชาวบ้านจะเกิดปัญหาน้อยใหญ่อะไรก็ล้วนแล้วแต่ขอให้ผู้นำหมู่บ้านช่วยแก้ปัญหาทั้งสิ้น ชายชราผู้นี้ถือว่าเป็นบุคคลที่พึ่งพาได้ไม่น้อย

“นายน้อยหวังซุนเป็นอย่างไรบ้างเมื่อคืนทั้งตัวท่านและบุตรสาวนอนหลับสบายดีไหม” เมื่อหวังซุนเดินทางมาถึงผู้นำหมู่บ้านรีบเดินทางมากล่าวทักทายต้อนรับเขาในทันที

“ท่านปู่ ไป๋อัน ข้าต้องขอโทษท่านด้วยที่เสียมารยาทต่อท่านเมื่อวานทั้งที่ตัวของข้ามาขอความช่วยเหลือจากท่านแท้ๆ ตัวข้านั้นรู้สึกละอายใจนัก” หวังซุนกล่าวคำขอโทษต่อผู้นำหมู่ใหญ่บ้านด้วยความจริงใจ จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมนั้น เขาทำตัวเสียมารยาทไปไม่น้อยเลย

“นายน้อยท่านได้โปรดอย่าพูดเช่นนั้น ตัวท่านไม่ได้ติดค้างใครทั้งนั้นมีแต่พวกเราเท่านั้นที่ติดค้างท่านพ่อของท่านแล้วก็ตัวท่าน” ชายชรากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื่นตกใจเป็นอย่างมากที่นายน้อยแห่งตระกูลหวังผู้นี้จะกล่าวขอโทษตนที่เป็นเพียงแค่ชายแก่ชราคนนึงเท่านั้น หากไม่ได้หวังหม่าไม่รู้ว่าชีวิตของตนแล้วผู้คนที่พักอาศัยอยู่ที่นี่นั่นจะเป็นอย่างไรกันแน่สำหรับพวกเขาแล้วต่อให้ทดแทนบุญคุณไปทั้งชีวิตก็ไม่มีวันที่จะหมด

“นายน้อยหวังซุนตัวท่านนั้นอาจจะยังไม่รู้ ว่าที่ดินพื้นนี้นั้นเป็นของนายท่านหวังหม่าเขาตั้งใจที่จะยกให้ท่านเมื่อเวลานั้นมาถึง เห้อ แต่สิ่งที่ข้าคิดไม่ถึงว่าเวลานั้นมันจะรวดเร็วถึงเพียงนี้” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวพร้อมกับถอนให้ใจออกมาเพราะตัวของเขานั้นรับรู้ถึงชื่อเสียงของหวังซุนเป็นอย่างดีเขาเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของหวังหม่าบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดภายในเมืองหลวง ชายผู้นี้เกิดมาพร้อมกับกองเงินกองทองงานการไม่ทำชอบเที่ยวเตร่มั่วสุมแต่สิ่งของมึนเมา

“ที่ดินของพ่อข้ามีไปจนถึงไหน” หวังซุนกล่าวถามออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพราะเกี่ยวกับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมนั้นไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย เขาจำได้ว่าท่านพ่อของเขานั้นชอบพามาเที่ยวเล่นสถานที่แห่งนี้บ่อยๆเมื่อครั้งยังเด็ก

"ตลอดทั้งภูเขาขอรับนายน้อย” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ห๊ ภูเขาทั้งลูกเลยเลอะ” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื่นตกใจ ท่านพ่อของเขานั้นสมแล้วที่เป็นชายที่ร่ำรวยที่สุดภายในเมืองหลวงถึงแม้ว่าตัวของเจ้าของร่างเดิมจะถูกเหล่าคนชั่วแย่งชิงยึดทรัพย์จนหมดสิ้นแต่ทรัพย์สินที่ยังเหลืออยู่นี้มันก็ยังมากมาที่จะทำให้ตัวเขาใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายไปจนหมดชาติ

“แต่นายท่านหวังหม่าตั้งใจให้พวกเราใช้สถานที่แห่งนี้ไว้ทำกิน” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆบ่นความหวาดกลัวเพราะผู้คนภายในหมู่บ้านแห่งนี้ต่างก็รู้ชื่อเสียงของหวังซุนกันทั้งนั้นเพราะถึงอย่างไรตัวเขาเองก็เป็นนายน้อยของพวกตนก็ควรที่จะรับรู้ข่าวสารของเขาไว้บ้างแต่ชื่อเสียงที่พวกตนได้ยินมานั้นมีแต่เรื่องเสียๆหายๆทั้งนั้น ไม่ว่าจะติดเหล้า ติดผู้หญิง ติดการพนัน ชายผู้นี้นั้นมีอยู่ครบเลยในตัวคนๆเดียวเขาเพียงแค่โชคดีเกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยก็เท่านั้น ด้วยลักษณะนิสัยที่สุดโต่งเช่นนี้เป็นไปได้ว่าตัวของเขานั้นจะต้องขายผืนแผ่นดินที่กว้างใหญ่แห่งนี้ก็เป็นได้เพื่อความสุขสบายของตัวเอง

“พวกเจ้าหยุดพูดซะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นมันก็เป็นสิทธิ์ของนายน้อยเพราะตั้งแต่นายท่านหวังหม่าตายไปนายน้อยก็ถือได้ว่าเป็นเจ้าของคนใหม่เต็มตัวแล้วส่วนพวกเราเองเป็นเพียงแค่ผู้พักอาศัยเท่านั้น” ผู้นำหมู่บ้านได้สั่งให้คนของตนนั้นเงียบลงถึงจะเป็นอย่างงั้นน้ำเสียงของตนนั้นก็เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง

“สถานที่แห่งนี้สวยมากจริงๆ ข้าตัดสินใจแล้วว่าตัวข้านั้นจะไม่ทำอะไรกับสถานที่แห่งนี้ ข้าตั้งใจที่จะมอบให้บุตรสาวของข้าภายในอนาคตบางที่นี่อาจจะเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของปู่นาง ท่านพ่อของข้าคงจะหวังเอาไว้แบบนี้” สถานที่แห่งนี้นั้นไม่ต่างอะไรไปจากดินแดนสวรรค์ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่หรือผู้คนเขาเชื่อมั่นว่าสถานที่แห่งนี้นั้นจะต้องมอบความสุขให้กับบุตรสาวของเขาได้แน่

“นายท่านนี่ก็หมายความว่า” น้ำเสียงของผู้นำหมู่บ้านเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ เขาคาดคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะมองหวังซุนได้ผิดไปถึงขนาดนี้ตัวของเขานั้นช่างเป็นคนที่จิตใจดี แต่ในความเป็นจริงแล้วชายชรามองเห็นหวังซุนได้ยันไส้หากเป็นเจ้าหวังซุนคนเดิมมันคงขายทุกอย่างที่ขวางหน้าแล้วรีบกลับไปแก้แค้นให้โดยเร็วที่สุดแต่ในตอนนี้นั้นไม่ใช่แล้ว หวังซุนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือชายหนุ่มที่มีจิตใจดีความทุกข์ร้อนของชาวบ้านนั้นต้องมาก่อน