Se connecterEP04.เธอเป็นใคร!
แกร๊ก! มือหนาบิดกลอนประตูห้องน้ำออกมา เขาก็พบเข้ากับความว่างเปล่า ถึงแม้จะมีหลายอย่างตงิดๆใจกับผู้หญิงที่ตัวเองเพิ่งฟันไปก่อนหน้า แต่มาร์ตินก็ไม่คิดจะสนใจ เธอทำเหมือนโกรธแค้นเขานัก ทั้งๆที่เขาช่วยสนองความต้องการให้กับเธอแท้ๆ “สภาพนั้นยังไปไหว” เขาไม่เคยมีอะไรกับใครแบบดุเดือดเท่ากับเธอมาก่อนเลย ถึงแม้จะเป็นครั้งแรกของผู้หญิงคนนั้น แต่มาร์ตินกลับไม่คิดที่จะออมแรงให้แม้แต่น้อย เพราะเขาชื่นชอบในร่างกายของเธอมากจนไม่สามารถห้าใจของตัวเองได้ “หวังว่าจะกินยาคุมนะ” เขาพึมพัมกับตัวเอง เธอเป็นถึงนางงาม คงไม่ประมาทเรื่องแบบนั้นหรอกมั้ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก “ผมเองครับเจ้านาย” สิ้นเสียงเคาะประตู เสียงพูดของปกรณ์ก็ดังขึ้น มาร์ตินจึงเดินไปเปิดประตูทั้งสภาพแบบนั้น สภาพที่มีผ้าขนหนูพันท่อนล่างเพียงผืนเดียวเหมือนเดิม แกร๊ก! “มีอะไร” “ผมพาคุณลูน่ามาส่งครับ” ปกรณ์เบี่ยงตัวหลบ เผยให้เห็นสาวงามลูกครึ่งคนนึงยืนอยู่ข้างหลังของเขา “สวัสดีค่ะคุณมาร์ติน” ลูน่าส่งยิ้มหวานให้กับเจ้าของเกาะอันดารา เธอเป็นคนสูงเพรียวใส่เสื้อผ้ารัดรูป มองปร๊าดเดียวก็มองออกว่าคนนี้แหละนางงามตัวจริง เหมือนมาร์ตินถูกของแข็งฟาดเข้าที่หัว หัวใจดวงโตหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มอีกครั้ง ภาพบทรักที่เพิ่งผ่านไปกับผู้หญิงอีกคนฉายซ้ำเข้ามาในหัว ตอนนี้เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงได้ตั้งท่าปฎิเสธเขาอย่างเดียว! เธอไม่ได้กำลังสวมบทบาทอย่างที่เขาคิด! แต่เธอไม่ใช่ลูน่า! เชี้ย! แล้วกูเย็บใคร! พรึ่บ! ปึง! “อะไรครับเจ้านาย ลากผมเข้ามาในนี้ทำไม” ปกรณ์ตกใจ เมื่อจู่ๆเขาก็ถูกเจ้านายหนุ่มกระชากตัวเข้ามาในห้อง ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าลูน่าไปอย่างแรง “ทำไมลูน่าถึงเพิ่งมา!” เขาสบถถามออกไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัว มันเกิดเรื่อบผิดพลาดแบบนี้ขึ้นได้ยังไง แล้วผู้หญิงที่โดนเขาจัดหนักก่อนหน้านี้เป็นใคร มาร์ตินคิดมากจนสมองแทบจะระเบิด ปกรณ์ได้แต่ยืนขมวดคิ้วสงสัยไปกับท่าทางลุกลี้ลุกรนของเจ้านายตัวเอง “เอ่อ ก็….ผมไลน์บอกเจ้านายไปแล้วนะครับว่าคุณลูน่าจะมาช้าประมาณสองชั่วโมง ไม่ได่อ่านไลน์ผมเหรอครับ” “แม่งเอ้ย!” มาร์ตินสบถออกมาอย่างหัวเสียอีกครั้ง เขาดึงทึ้งผมตัวเองพร้อมกับคิดไม่ตก ตอนนี้ทุกอย่างมันกระจ่างไปหมดแล้ว ผู้หญิงที่โดนเขาเปิดซิงไปก่อนหน้านี้ ไม่ใช่ลูน่าจริงๆ เเล้วเธอเป็นใครวะ! ปกรณ์งุนงงกับอาการหัวเสียของเจ้านายหนุ่มเป็นอย่างมาก ก่อนที่สายตาคมภายใต้กรอบแว่นจะหันไปเจอร่องรอยการฟาดฟันกันอย่างดุเดือดบนที่นอน ทั้งรอยเลือดสีแดงสดกับคราบน้ำรักสีขาวขุ่นที่ไหลเปรอะเปื้อนอยู่บนเตียงนั้น ทำให้เลขาอย่างเขาเข้าใจได้ในทันทีว่าก่อนหน้านี้มันต้องมีเรื่องผิดพลาดอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ! “มีอะไรจะปรึกษาผมหรือเปล่าครับ” ปกรณ์เอ่ยถามออกมาอย่างใจเย็น มาร์ตินจึงเลือกที่จะถอนหายใจออกมาหนักๆก่อนจะเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ปกรณ์ฟัง “คุณลูน่า กลับไปก่อนนะครับ” ปกรณ์เอ่ยบอกสาวสวยตรงหน้าออกไปอย่างสุภาพ ลูน่าเมื่อได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความงุนงง วันนี้เธอตั้งใจและเตรียมตัวมาปรนนิบัติเขาอย่างดี แต่ได้เห็นหน้ามาร์ตินเพียงเสี้ยววิ เขาก็จะไล่เธอกลับไปเลยงั้นเหรอ “ทำไมคะ? ลูน่าทำอะไรผิด” “เปล่าครับ คุณไม่ได้ทำอะไรผิด ตอนนี้เจ้านายไม่พร้อมรับแขก” จะพร้อมได้ยังไงในเมื่อเขาปลดปล่อยไปแล้ว แถมมากกว่าสามน้ำด้วย “แล้วจะให้ลูน่ามาใหม่วันไหนคะ” “ไม่ต้องมาแล้วครับ” “คะ?” เธอเริ่มทำหน้าไม่พอใจเมื่อได้รับรู้ว่ามาร์ตินกำลังปฎิเสธเธอ เธอแค่อยากลองนอนกับเขาสักครั้ง เห็นมีข่าวลือกันว่าเด็ดใช่ย่อย…. “แล้วเรื่องสปอนเซอร์…” “คุณมาร์ตินจะเป็นสปอร์นเซอร์ให้เหมือนเดิมครับ แต่คุณไม่ต้องมาทำเรื่องแบบนั้นแล้ว ผมไม่ได้เดินไปส่งนะครับ ขอตัวก่อน” เขาโค้งให้คนตรงหน้าเล็กน้อยไม่ได้สนใจท่าทางกระฟัดกระเฟียดของเธอเลยสักนิด ลับหลับปกรณ์ไปแล้ว ลูน่าจึงจำต้องเดินกลับไปทางเดิม หรือเรียกง่ายๆว่ามาทางไหนกลับไปทางนั้น ถึงจะแอบเสียดายที่ไม่ได้ฟาดฟันกับมาร์ติน แต่อีกใจนึงก็สบายใจที่เขายังคงเลือกที่จะเป็นสปอร์นเซอร์ให้เธอเหมือนเดิม อีกด้าน….. มาร์ตินนั่งเหม่ออยู่หลายนาทีหลังจากที่ปกรณ์ออกไปตามหาข่าวของผู้หญิงปริศนาคนนั้น สายตาคมเลื่อนไปมองคราบสงครามบนเตียงด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขาไม่เคยรู้สึกผิดกับใครเท่านี้มาก่อนเลย เขาไปพรากพรหมจรรย์ของเธอมาโดยที่เธอไม่ได้เต็มใจ “เห้อ…..” ร่างสูงถอนหายใจออกมาก่อนจะเหลือบสายตาไปเห็นน้ำมะลิสดที่เธอคนนั้นถือเข้ามาให้ “อย่าบอกนะว่าเป็นพนักงานที่นี่” ถึงแม้เขาจะไม่คุ้นตาเธอ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ หากเธอเป็นพนักงานของที่นี่จริงก็เท่ากับว่าเขาได้ทำลายกฎเหล็กของตัวเองไปแล้ว กฎเหล็กที่ว่า…เขาไม่นิยมกินลูกน้องของตัวเอง “บ้าชิบ….” ถ้าเธอเป็นลูกน้องของเขาจริง แล้วเขาควรจะทำยังไง มาร์ตินยอมรับอย่างหน้าไม่อาย ว่าเขาติดใจเธอจริงๆ ถ้ามีโอกาสหรือถ้าเธอสมยอม เขาก็อยากจะกลืนน้ำลายตัวเองลงคอ เเล้วยื่นข้อเสนอให้เธอมาเป็นคู่นอนของเขา “ช่วยไม่ได้ เอามันเองนี่หว่า” อีกด้าน….. “น้องษาเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เราดูหน้าซีดๆนะ” ทันทีที่ลิษาเดินมาถึงห้องอาหารพนักงานอย่างอยากลำบาก ไผ่หลิวก็เดินเข้ามาทัก เพราะเห็นสภาพของลิษาดูไม่ค่อยดีนัก เธอจึงอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ “เอ่อ ษาปวดหัวนิดหน่อยค่ะพี่ไผ่ แล้วนี่คนอื่นๆไปไหนกันหมดคะ” เธอถามหาเพื่อนๆที่มาฝึกงานด้วยกัน เพราะตอนนี้ไม่เห็นมีใครนั่งอยู่ในนี้เลยสักคน “พี่บอกให้กลับไปพักผ่อนกันหมดแล้วจ้ะ เราก็ไปพักได้เลยนะ ถ้าปวดหัวก็อย่าลืมกินยาล่ะ” ไผ่หลิวเอ่ยออกมาอย่างใจดี ลิษาจึงยิ้มตอบกลับมาบางๆ “ค่ะพี่ไผ่ ขอโทษนะคะที่ษาไปนาน” “ไม่เป็นไรๆ พี่ไม่ได้ซีเรียส ไปพักเถอะ” “ค่ะ” ลิษาพยายามฝืนเดินให้เป็นปกติที่สุด ภาพของผู้ชายคนนั้นยังคงตามหลอกหลอนเธอในความทรงจำ หญิงสาวอยากจะร้องไห้ออกมาหนักๆ เธอถูกเจ้าของเกาะเเห่งนี้รังแก บอกไปจะมีใครเชื่อ หญิงสาวเม้มปากแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวดตรงกลางระหว่างขา กว่าเธอจะเดินมาถึงที่พักได้ก็แทบจะล้มลงกับพื้นไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง โชคดีที่ห้องพักของพนักงานมีลิฟท์ให้ขึ้นไม่งั้นมีหวังเธอได้เป็นลมจริงๆแน่ หากต้องเดินขึ้นบันได แกร๊ก! “กลับมาแล้วเหรอมึง” ฝ้ายหันมาถามเพื่อนรักก่อนที่ดวงตากลมโตจะชะงักไปเมื่อเจอสภาพอันไม่ปกติของเพื่อนสาว “อืม” “เฮ้ย! มีงเป็นไรอะ ทำไมเดินขาถ่าง?” “อ่อ กูสะดุดล้มมา” “โหดว่ะ แผนกมึงสอนงานโหดขนาดนั้นเลยเหรอวะ” ฝ้ายเอ่ยถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย เนื่องจากเธอฝึกงานที่แผนกต้อนรับ จึงได้แยกกันไปเรียนรู้งานของใครของมัน “กูไปอาบน้ำก่อนนะ” ลิษาฝืนยิ้มให้เพื่อน ตอนนี้เธออยากอาบน้ำแล้วกินยานอนมากๆ เรื่องอื่นเอาไว้ค่อยคิดทีหลัง “เออๆ เดินไหวไหม ให้กูช่วยปะ” “ไหว ไม่เป็นไร” ฝ้ายมองตามการกระทำของเพื่อนสาวไปเงียบๆโดยไม่ได้สงสัยอะไร เพียงแค่คิดว่าลิษไปทำอิท่าไหนถึงได้ล้มจนเดินขาถ่าง! ตกเย็น….. ก๊อก ก๊อก ก๊อก “เข้ามา” มาร์ตินตะโกนบอกคนด้านนอก เขารับรู้ได้ทันทีว่าปกรณ์คงกลับมาพร้อมข้อมูลที่เขาใช้ให้ไปหา เรื่องของผู้หญิงคนนั้น เขาต้องรู้ภายในวันนี้ให้ได้ว่าเธอเป็นใคร หากไม่รู้เขาคงนอนไม่หลับ! “ได้เรื่องแล้วครับ ผมไปดูกล้องวงจรปิดมา” “เธอเป็นใคร” เขาเอ่ยถามขึ้นในขณะที่สายตายังคงจ้องมองออกไปยังทะเลเบื้องหน้าที่กำลังซัดคลื่นเข้าฝั่งเป็นระลอก “เธอเป็นนักศึกษาฝึกงานครับ มาจากมหาวิทยาลัย H วันนี้เธอเพิ่งมาวันแรก พรุ่งนี้จะเริ่มงานครับ” ปกรณ์ยื่นข้อมูลส่วนตัวของลิษาไปให้คนตรงหน้า หลังจากที่เขาไล่เช็คกล้องวงจรปิดดู จึงได้เห็นว่าเธอเดินออกมาจากห้องอาหารพนักงาน ปกรณ์เลยทำการเช็ครูปของพนักงานทั้งหมดที่มีและเขาก็ได้พบเข้ากับเธอ….. “ลิษา ปาร์ค”เขาเอ่ยชื่อเธอขึ้นมา รูปที่โชว์หราอยู่ในกระดาษบ่งบอกขัดเจนว่าใช่เธอคนนี้! “เธอเป็นลูกครึ่งไทยเกาหลีครับ” “ฝึกอยู่ห้องอาหารงั้นเหรอ” “ครับ ให้ผมเรียกเธอมาพบเลยไหมครับ” “ไม่ต้อง วันนี้น่าจะอาการหนัก ปล่อยให้พักไปก่อน” “ครับ” ปกรณ์เชื่อในคำพูดของเจ้านายทันที เพราะดูจากสภาพเตียงเขาก็รับรู้ได้เลยว่าหนัก! “เดี๋ยวฉันจัดการเอง รบกวนนายไปหาซื้อยาคุมฉุกเฉินกับยาคุมแบบเเผงมาให้หน่อย” เขาสั่งออกไปน้ำสั่งราบเรียบ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ต้องมานั่งจัดการเรื่องพวกนี้ให้กับผู้หญิง เพราะปกติทุกครั้งเขามักจะป้องกันเสมอ แต่วันนี้กลับลืมไปเสียได้ “ยาคุมฉุกเฉินผมพอเข้าใจ แต่แบบแผงให้ซื้อมาทำไมครับ หรือว่าติดใจ” มาร์ตินตวัดสายตาไปมองเลขาหนุ่มทันทีที่อีกคนบังอาจมารู้ทันความคิดของเขา “ยุ่ง จัดการไปก็พอ” “เธอเป็นพนักงานของเรานะครับ” “แล้วไง?” “แต่เจ้านายไม่เคย….” “ก็แค่เด็กฝึกงาน ไม่ใช่พนักงานจริงๆสักหน่อย เรียกแม่บ้านมาเปลี่ยนผ้าปูให้ด้วย ผืนนี้เอาไปทิ้งเลย” “ครับ”SPECIAL EPISODES62.ลูคัส ห้าปีผ่านไป….. “แม่ครับ คัสอยากลงไปเล่นกับอากรณ์” หนุ่มน้อยวัยห้าขวบที่กำลังอยู่ในช่วงวันหยุดปิดเทอมร้องขอมารดาออกมาด้วยความเบื่อหน่าย หลังจากที่ลูคัสโตพอที่จะเข้าโรงเรียนได้หนุ่มน้อยก็ได้นั่งเรือขึ้นไปเรียนในตัวเมืองทุกวัน ลิษากับมาร์ตินแพลนกันเอาไว้ว่าหากลูคัสขึ้นชั้นประถมเมื่อไหร่ เธอจะพาลูกย้ายไปเรียนที่กรุงเทพมหานคร พร้อมกับพวกลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ชั้นปีเดียวกัน “คัสอยากลงไปเล่นกับอากรณ์หรอกเหรอ แม่นึกว่าคัสจะรอเล่นกับครูซ เคย์เดน นาวิน นาวา อลิซ แล้วก็ แอนดริวซะอีก” ลิษามองหน้าลูกชายแล้วยิ้มตาม สงสัยลูกชายของเธอลืมว่าวันนี้คุณย่าจะมาหาพร้อมกับหลานๆทุกคนของตระกูลขนมากันหมดเลย เพราะช่วงนี้เป็นช่วงที่เด็กๆปิดเทอม แถมมารีน่ากับคริสเตียนก็เพิ่งกลับมาเที่ยวเมืองไทยกันเสียด้วย มาเรียมจึงไม่รอช้าที่จะจัดทริปแรกของปีขึ้นมาซะเลย “โอ๊ะ คัสลืมไปเลยครับ งั้นคัสไม่ไปเล่นกับอากรณ์แล้ว คัสจะรอเล่นกับเพื่อน” เด็กชายตัวน้อยเอ่ยบอกอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่น่าเชื่อว่าสี่พี่น้องตระกูลมัสจะมีลูกพร้อมกันทุกคน ทำให้เด็กๆที่เกิดไล่เลี่ยกันสามารถเป็นเพื่อนกันได้ไ
Special Episode61: เลี้ยงลูก หลายเดือนผ่านไป….. “แง้ แง้ แง้” เสียงเจ้าตัวเล็กร้องดังออกมาจากแปลเด็กทำเอามาร์ตินที่กำลังใส่เสื้อผ้าอยู่รีบวิ่งเข้ามาดูลูกชายตัวน้อยอย่างรวดเร็ว “ลูกพ่อร้องทำไมเหรอหื้ม แม่อาบน้ำอยู่ครับ หนูหิวนมหรือเปล่า” ร่างสูงหันไปพูดกับลูกด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ก่อนจะหยิบขวดนมมาให้ลูกน้อยดื่มกิน ตอนนี้ ลูคัส มัส มีอายุได้ประมาณ 5 เดือนแล้ว ตั้งแต่ลูกคลอดออกมา ชีวิตของเขากับเมียก็มีความสุขมากขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ ลูคัสเป็นเด็กเลี้ยงง่าย กินง่าย นอนง่าย จนมาร์ตินที่เป็นผู้ชายสามารถช่วยเมียดูลูกได้อย่างสบายๆเพราะลูกของเขาไม่ดื้อไม่ซนเลยสักนิด แกร๊ก! “เมื่อกี้ษาได้ยินเสียงลูก” ไม่ถึงสองนาทีเมียของเขาก็รีบวิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องน้ำ เธอคงได้ยินเสียงลูคัสร้องเมื่อกี้แน่ๆ “อื้ม ใช่ ลูคัสแค่หิวนมน่ะ ดูเหมือนลูกจะหลับไปแล้ว” มาร์ตินหันกลับมาสนใจเมียที่มีผ้าขนหนูห่อกายอยู่เพียงเเค่ผืนเดียวเท่านั้นแทน เพราะเธอรีบออกมาจากในห้องน้ำเกินไป คว้าอะไรได้ก็รีบออกมาก่อน “ฟู่วว โล่งอกไปที งั้นษาไปใส่เสื้อผ้าก่อนนะคะ” “เดี๋ยวสิ” พรึ่บ! เขาคว้าร่างบางให้เข้าม
EP60.จบบริบูรณ์ งานแต่งงาน “ไง ก่อนหน้านี้ไม่อยากมีเมียนี่ แล้วที่ดันชิงแต่งงานก่อนพี่ชายทั้งสองคนคือยังไง?” มาติเนสกระดกน้ำสีอำพันเข้าปาก ก่อนจะเอ่ยถามน้องชายตัวดีออกมาด้วยสีหน้ายิ้มเยาะ! หึ! สุดท้ายมันก็กลายร่างจากเสือกลายเป็นหมา!! “ก็พวกพี่ช้าเอง เมียผมเรียนจบแล้ว ก็แต่งเลยสิจะรออะไร” มาร์ตินตอบกลับหน้าระรื่น ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรกับคำพูดของตัวเองในอดีตเลยสักนิด “ตอนนั้นบอกไม่ชอบเด็ก?” มาร์โคพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ยกคิ้วขึ้นสูงข้างนึง “เมียผมไม่เด็กแล้วไหม เรียนจบแล้ว ไม่เหมือนเมียพวกพี่สักคน ยังเรียนไม่จบก็ป่องกันหมดแล้ว โชคร้าย ได้ผัวแก่!” คำพูดของมาร์ตินทำเอามาติเนสแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ เพราะเขาเป็นคนที่แก่ที่สุดแต่กลับได้เมียเด็กที่สุด “อ้าวไอ้นี่ แล้วไง สุดท้ายแกก็ได้เมียเด็กเหมือนกันนั่นแหละ ห่างกันสิบเอ็ดปี ก็แก่เหมือนกันแหละเว้ย” เสียงทะเลาะกันโหวกเหวกโวยวายของมาร์ตินกับมาติเนสทำเอามาร์โคส่ายหัวเบาๆให้กับสองพี่น้องคู่นี้ที่ชอบทะเลาะกัน “อดทนหน่อยนะคริสเตียน” มาร์โคหันไปบอกน้องเขย “ไม่เป็นไร ชินแล้ว” คริสเตียนตอบกลับอย่างไม่สนใจ เขานั่งจ
EP59.ครอบครัว NC >“ไม่ กลัวห้ามใจไม่ไหว” น้ำเสียงทุ้มตอบกลับมา แต่ในใจลึกๆลิษารู้ดีว่าท่าทางแบบนี้เขากำลังน้อยใจเธออยู่ “งั้นเหรอคะ….” มือบางค่อยๆสอดเข้าไปในกางเกงนอนของอีกคน จนกระทั่งเธอได้พบเข้ากับเจ้ามังกรนุ่มนิ่มที่เริ่มแข็งตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพียงแค่เธอสัมผัสมันอย่างเเผ่วเบา “จะทำอะไร ไหนว่า…..” “เปลี่ยนใจได้ไหมคะ” สีหน้าสลดเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าแห่งความดีใจอย่างรวดเร็ว แต่มาร์ตินก็ยังคงนิ่ง เขาอยากโดนเมียเอาใจอีกหน่อย ตอนนี้กำลังฟินเลยกับมือนุ่มๆนั่น “แต่นี่ก็ดึกแล้วนะ คนท้องควรนอนเยอะๆ” เขาแสร้งพูดไปงั้นเเหละ ในใจเต้นลิงโลดจนนอนไม่หลับแล้ว พรึ่บ! “ก็บอกว่าเปลี่ยนใจแล้วไงคะ ถ้าอยากนอนก็นอนไปก่อนได้เลย” เธอขึ้นมาคร่อมตัวเขาเอาไว้ก่อนจะจัดการควักเจ้าโลกอันใหญ่ออกมาจากในกางเกง สร้างความถูกใจให้มาร์ตินเป็นอย่างมาก…. “อื้มม อึก อ๊าา ปากนิ่ม” เสียงครางกระเส่าของร่างสูงดังขึ้น เมื่อท่อนรักถูกปากจิ้มลิ้มกลืนลงไปจนเกือบสุดลำพร้อมกับลิ้นเล็กที่บรรจงตวัดเลียไปทั่วแท่งร้อน “ลิษา~เก่งมากเด็กดี” อ็อก! พรึ่บ! พั่บ! มือหนาเลื่อนไปกดหัวของอีก
EP58. เด็กเก่า @ร้านลองชุดแต่งงาน “สวัสดีค่ะคุณมาร์ติน เชิญด้านนี้ได้เลยค่ะ” เสียงพนักงานกล่าวทักทายบุคคลที่เข้ามาใหม่ ก่อนจะเดินนำทั้งสองคนไปเลือกชุดด้านใน “เดี๋ยวดาวพาเลือกชุดก่อนเลยนะคะ ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงชื่ออะไรคะ” “ลิษาค่ะ” “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณลิษา เดี๋ยวดาวให้พนักงานใหม่มาช่วยคุณมาร์ตินเลือกชุดนะคะ ส่วนดาวจะไปช่วยคุณลิษาเลือกชุดค่ะ” มาร์ตินกับลิษาพยักหน้าเข้าใจในคำพูดของพนักงานก่อนที่พนักงานอีกคนจะเข้ามาช่วยดูแลมาร์ตินในส่วนนี้ ชุดเจ้าบ่าวไม่มีอะไรมาก แค่เลือกสี แต่ชุดเจ้าสาวคงต้องใช้เวลาในการเลือกหน่อย “เลือกชุดได้ตามสบายเลยนะคะ ถ้าเลือกเสร็จแล้วเราจะได้มาลองชุดดกันค่ะ” “ค่ะ” ลิษายิ้มตอบบางๆก่อนจะเดินเลือกชุดที่แขวนไว้ในห้องเสื้ออย่างละลานตาไปหมด หัวใจดวงเล็กอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ ครั้งหนึ่งในชีวิตของผู้หญิงเธอก็อยากจะใส่ชุดที่สวยที่สุด ถ้าถามแบบที่ลิษาอยากใส่ก็คงจะเป็นชุดแนวเรียบๆ เพราะลิษาเป็นคนไม่ชอบใส่อะไรที่มันเยอะเกินไป “โอ๊ะ! ชุดนี้สวยจัง” ลิษาหยิบชุดนึงที่ถูกใจเธอออกมา มันเป็นชุดปาดไหล่แขนยาวรัดทรวดทรงถ้าใส่ออกมาแล้วน่าจะถูกใจเธอไม่น
EP57.ขอแต่งงาน ทุกคนที่ได้ยินประโยคสำคัญหยุดชะงักการกระทำทุกอย่างก่อนจะหันไปจ้องเจ้านายของตัวเองเป็นตาเดียวกัน “ต่อจากนี้…..ผมอยากให้ทุกคนให้เกียรติลิษา เหมือนที่ให้เกียรติผม เพราะผมกำลังจะแต่งงานกับเธอ” สิ้นเสียงประกาศออกไมค์ เสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องของเหล่าพยักงานก็ดังขึ้น พร้อมกับทุกคนที่หันมามองลิษาเป็นตาเดียวกัน ราวกับไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องมายังลิษา ใบหน้าเล็กแดงซ่าน ไม่คิดว่าเขาจะประกาศออกใหม่แบบนั้น ตึก ตึก เสียงเท้าหนาเดินมาหยุดที่ด้านหน้าของเธอ ลิษาหันไปมองก็พบเข้ากับมาร์ตินที่กำลังล้วงบางอย่างออกมาจากในกระเป๋ากางเกง ท่ามกลางความลุ้นจนตัวเกร็งของเหล่าพนักงาน ลิษาเองก็ลุ้นตามไปด้วย และสิ่งที่ทุกคนคิดก็เกิดขึ้น พรึ่บ! มาร์ตินนั่งคุกเข่าลงไปบนพื้นต่อหน้าผู้หญิงที่เขารัก กล่องกำมหยี่สีแดงในมือถูกเปิดออกพร้อมกับแหวนเพชรเม็ดโตที่เขาสั่งให้ปกรณ์ออกไปหาซื้อในเวลาเพียงไม่กี่วัน “แต่งงานกับฉันนะลิษา ฉันสัญญาจะดูแลเธอกับลูกให้ดีที่สุด” มาร์ตินพูดออกมาอย่างหนักแน่นพร้อมกับส่งยิ้มแห่งความรักไปให้คนตรงหน้า ลิษายกมือขึ้นมาป้องปากเอาไว้ เธอไม่คิดว่าเขาจะขอเธอแต่งงาน







