ตอนที่สี่ เหล่าองค์ชาย

ตอนที่สี่

เหล่าองค์ชาย

                “อีอี พรุ่งนี้ปลายยามซื่อพวกเราต้องไปงานเลี้ยงน้ำชาชมดอกเหม่ยที่จวนของท่านอัครเสนาบดีตามคำเชิญของฮูหยินเอก แม่นำเครื่องประดับมาให้เจ้าเลือก ลองดูสิว่าชอบชิ้นไหน” หลิวซื่อมารดาของฟางเจียอีเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้ซึ่งถือถาดตามมาอีก3-4คน

                “โอ้...ไยมากมายเพียงนี้เจ้าคะ ท่านแม่” ฟางเจียอีเดินมาจูงมือมารดาให้ไปนั่งลงด้วยกันพลางเอ่ยถาม

                “ออกงานครั้งแรก ลูกแม่ต้องงดงามที่สุด แม่จะทิ้งเอาไว้ให้เจ้าค่อยๆเลือกดีหรือไม่” ผู้มารดายิ้มตอบบุตรสาวด้วยสายตาเอื้อเอ็นดู

                “ได้เจ้าค่ะ ลูกจะค่อยๆเลือก” สาวน้อยยิ้มแย้มสดใส

                “อ้อ...แม่นำชุดที่จะใส่ในวันพรุ่งนี้มาด้วยอีกหลายชุด เจ้าค่อยๆเลือกดูว่าอยากใส่ชุดไหน” สาวใช้อีก5-6คนเดินนำชุดงดงามมาแขวนเอาไว้กลางห้องเพื่อให้คุณหนูสามได้ชมดู

                “ท่านแม่น่ารักที่สุด” สาวน้อยซบหน้าเล็กกับแขนของมารดาเพื่อแสดงอาการออดอ้อน

                “ฮ่า ฮ่า ฮ่า แม่มีบุตรสาวคนเดียว ทุกสิ่งย่อมต้องดีที่สุด” มารดาของนางตอบออกมาจนอิงดาวในร่างฟางเจียอีสะท้อนใจเสียดายแทนฟางเจียอีตัวจริง

                สาวน้อยเริงร่าเลือกชุดและเครื่องประดับสำหรับออกงานเปิดตัวโดยมีมารดานั่งยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ เมื่อได้ชุดที่เห็นพ้องต้องกัน สองแม่ลูกจึงชวนกันออกไปกินอาหารอย่างชื่นมื่น โดยฮูหยินใหญ่หลิวซื่อไม่ลืมที่จะสั่งสอนบุตรสาวอีกหลายคำเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดในวันงาน

                รุ่งขึ้นฟางเจียอีโดนปลุกมาแต่งตัวแต่ฟ้ามืด สาวน้อยขอแต่งหน้าเองท่ามกลางความแปลกใจของสาวใช้ซึ่งมารดาส่งมาช่วยแต่งกาย แต่เมื่อเห็นใบหน้าซึ่งตกแต่งบางเบาจนอ่อนหวานสมวัย สาวใช้เหล่านั้นจึงล่าถอยกลับไปโดยดี

กว่าจะประโคมเครื่องประดับจนครบ ร่างน้อยก็แทบขยับตัวไม่ได้ ฟางเจียอีตัดสินใจถอดบางชิ้นออกโดยไม่ฟังคำร้องขอของเสี่ยวถง เมื่อมองใบหน้าและชุดเครื่องแต่งกายซึ่งงดงามสมวัยแรกแย้มแล้ว ฟางเจียอีจึงเดินออกมาอย่างมั่นใจ

ร่างนี้ยังอ่อนเยาว์ ไยต้องประโคมแป้งหนาหนักและเครื่องประดับเหล่านั้นลงไปมากมาย เพียงเท่านี้ก็งามจนผู้คนต้องเหลียวหลังแล้ว

ฟางฮูหยินมองบุตรสาวคนเดียวซึ่งเดินเยื้องย่างเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ

สองแม่ลูกจูงมือกันขึ้นรถม้าประจำตระกูลอย่างชดช้อยเพื่อเคลื่อนตัวไปยังจวนอัครเสนาบดีตามเวลา

“งานนี้พี่หญิงรองของเจ้าอาจจะมาด้วย” มารดาของนางเอ่ยบอก

อิงดาวคิดถึงคำบอกเล่าของฟางเจียอี นางบอกว่าพวกนางพี่น้องมีอายุต่างกันไม่มาก แต่ไม่ได้สนิทสนมกัน เพียงพูดคุยกันบ้างตามมารยาทเท่านั้น แม้ไม่ดีต่อกันแต่ก็ไม่ได้ร้ายต่อกัน นั่นน่าจะดีที่สุดแล้วสำหรับบุตรสาวของฮูหยินใหญ่และอนุภรรยา

“จากที่คนของแม่สืบข่าวมา ผู้เข้าร่วมงานฝ่ายหญิงน่าจะมีทั้งเหล่าองค์หญิง ชายา และบุตรสาวขุนนางหลายคน ส่วนฝ่ายชายงานนี้น่าจะรวมทั้งองค์ชาย ขุนนางหนุ่ม และบุตรชายขุนนางทั้งหลาย

อีอี เจ้าน่าจะได้รู้จักคนมากมาย ดังนั้นต้องระวังตนให้มาก เข้าใจหรือไม่” ผู้เป็นมารดากำชับอีกครั้ง

เมื่อถึงจวนอัครเสนาบดี หลิวซื่อรอจนบุตรสาวเยื้องย่างลงจากรถม้าจากนั้นจึงเดินเข้างานไปพร้อมกัน

เมื่อฟางเจียอีปรากฏกายขึ้น เสียงพูดคุยที่ดังอยู่ก็ค่อยๆเงียบลงก่อนที่ทุกสายตาจะหันมามองราวกับนัดกัน

ฟางเจียอีเชิดหน้าเดินอย่างมั่นใจไม่มีทีท่าเก้อเขินดั่งผู้ที่ออกงานครั้งแรก หญิงสาวแย้มยิ้มเล็กน้อยส่งให้ใบหน้าเผยความงดงามจนผู้คนตะลึงงัน