Partager

ถึงอกถึงใจ

last update Date de publication: 2025-06-13 01:20:34

“เจ้าอยากโดนของใคร... พูด” ซ่งหยวนซีคาดคั้น

หลี่รี่ตอบแบบไม่คิด

“หม่อมฉันอยาก... ทั้งสองพระองค์”

ซ่งหยวนซีเดินไปอยู่เบื้องหน้าหญิงร่าน นางรีบลุกขึ้นมาเพื่อถอดกางเกงตัวในออกจากสะโพกสอบ

“โอ...” หลี่รี่ครางเสียงแผ่ว

นางกอบกุมท่อนเนื้อใหญ่ยาวด้วยสองมือ ส่วนปลายหนาหนักทำให้มันชี้ลงต่ำ นางแลบปลายลิ้นชื้นเลียกินหยาดหยดน้ำกามบนหัวเห็ดสีแดงก่ำ เลาะไล้รอบขอบบานบากระรัว จะก่อนอ้าปากครอบดุ้นเอ็นเขื่องเอาไว้ ห่อกระพุ้งแก้มดูดดื่มรสชาติความเป็นชาย แล้วผงกศีรษะขึ้นลง ขึ้นลง... ด้วยจังหวะลีลาอันเร้าใจ

“อาาา...” ซ่งหยวนซีครางสยิว เอาฝ่ามือประคองท้ายทอยของหญิงสาว พลางเดาะสะโพกสอบ ดันความยาวทะลวงผ่านลำคอของนาง แทงเข้าไปจนสุด ดึงออกมา แล้วแทงเข้าไปใหม่...

หลี่รี่คับปากคับคอจนน้ำตาปริ่ม นางใช้มือข้างหนึ่งปรนเปรอความสุขให้ตัวเอง พลางชำเลืองไปทางอี๋ชินอ๋องซึ่งกำลังจ้องมององค์รัชทายาทเล่นเสียวกับปากของนางอย่างเมามัน

ซ่งเหยียนหมิงยกสุราดื่มจนหมดจอก จากนั้นก็ลุกขึ้นถอดกางเกงชั้นใน แล้วเดินเข้าไปร่วมวงสังวาสกับสหายรักและพระสนมคนงาม

ดุ้นเอ็นแข็งร้อนในมือแต่ละข้างของหลี่รี่ มีขนาดยาวใหญ่จนกุมนิ้วไม่รอบ ทว่านางกลับอยากครอบครองมันพร้อมกันในคราวเดียว ต่อให้โดนชำเราจนขาดใจตายคาเตียงตั่ง นางก็ไม่เสียดายชีวิต

ซ่งหยวนซีกระทั้นความยาวใส่โพรงปากของสตรีจอมละโมบ สามสี่ครั้งเร็วๆ แรงๆ เป็นการทิ้งทวน เขาจับร่างยั่วกามโก่งโค้งบนตั่งและเข้าหานางจากด้านหลัง

หลี่รี่แอ่นบั้นท้ายให้องค์รัชทายาท นางคายของใหญ่ในปากแต่มือยังกุมดุ้นเอ็นเขื่องชักเป็นจังหวะ พลางเอี้ยวตัวหันไปมองอีกฟากตั่งยาว

ซ่งหยวนซีใช้มือข้างหนึ่งแยกกลีบสวาทอ้าออก จนเห็นเนื้อในสีแดงสด เอาปลายบานบากละเลงร่องเปียกลื่นขึ้นลง กดหัวเห็ดมุดเข้าออกในรูเสียว เสียดเสยกับเกสรกระสัน ทำให้พระสนมร่านกระดกบั้นท้ายส่ายเสาะหาของใหญ่อย่างลืมอาย รู้สึกกระหายกามจนดวงตาพร่ามัว หลี่รี่เอื้อมมือไปกุมท่อนเนื้อแข็งยาวราวกับทวนเหล็กแทงเข้ามาในโยนีอันอวบอูมชุ่มฉ่ำของนาง พลางแอ่นระแน้สวนทางของแข็งด้วยท่วงท่ายั่วตัณหา

“ซี๊ดดด...” ซ่งหยวนซีสูดปากครางสยิว สะโพกสอบเคลื่อนไหวเนิบช้า สอดใส่เข้าออกในรูเสียวเพียงครึ่งความยาว ขณะที่จ้องมองสหายรักสอยกามกับปากของพระสนมหลี่รี่ เขารอจังหวะที่นางคายของใหญ่ในปากเพื่อหอบหายใจ เมื่อสบโอกาสจึงเสือกดุ้นเอ็นยาวเก้านิ้วกระแทกเข้าไปในความสาวของนางแบบเน้นๆ แรงๆ จนสุดขนาด

“อ๊าาา!!! ทะ ไท่จื่อ... บะ เบาๆ เพคะ... ซี๊ดดด อ๊ะ! อ๊าา อ๊าาา...”

หลี่รี่ร้องครางเสียงหลง นางกางขาเปิดทางให้ไท่จื่อทะลวงของใหญ่เข้ามาในกายให้เต็มรักเต็มลำ ก่อนจะหันกลับมาดูดดุ้นเอ็นอันเขื่องที่อยู่ตรงหน้าต่อ อย่างเมามัน

ซ่งหยวนซีใช้สองมือตรึงแก้มก้นของนาง เพื่อให้เขากับซ่งเหยียนหมิงมองเห็นเครื่องเพศของเขากับหลี่รี่สอดใส่เสียดสีกันแบบถึงเนื้อถึงน้ำ ยามกระแทกกระทั้นเข้าออกแต่ละครั้ง ได้ยินเสียง ตับ! ตับ! ตับ! ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้อง

“อุ๊ก! อุ๊ก! อุ๊ก! ...”  หลี่รี่น้ำหูน้ำตาไหลพราก เพราะโดนของใหญ่บุกอัดทั้งด้านหน้าด้านหลังพร้อมกันอย่างไร้เมตตา ทำให้นางคับปากคับร่อง รู้สึกจุกแน่นจนหายใจหายคอแทบไม่ออก ทว่าความเสียวซ่านที่ตอบสนองกลับคืนมานั้น ช่างถึงอกถึงใจยิ่งนัก...

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ร้อนรักตำหนักใน   ตอนจบ

    “หยวนซี! ท่านนอนอยู่เฉยๆ ไม่เป็นใช่ไหม” นางขบริมฝีปากมองชายหนุ่มอย่างมีแง่งอน พลางหอบหายใจจนทรวงอกอวบอิ่มสะท้อนขึ้นลง“เป็นเพราะข้าอยากเข้าไปในตัวเจ้าเร็วๆ” ซ่งหยวนซีมองหญิงสาวด้วยสีหน้าแววตาเว้าวอน สองมือใหญ่กุมรอบเอวคอดกิ่วเอาไว้ เขาจับนางนั่งคร่อมหน้าตัก แล้วหยัดยกลำลึงค์เสียดสีร่องเสียวระบายความอึดอัด“ลีน่า... เอาข้าเข้าไปข้างในตัวเจ้าสักที” เขาพูดน้ำเสียงต่ำเมื่อครู่ซ่งหยวนซีเล่นงานลีน่าแบบไม่ออมแรง จนเธอเสร็จสมคามือเขา ทว่ามันกลับทำให้ไฟปราถนาในตัวหญิงสาวยิ่งโหมกระพือ“หยวนซี คืนนี้ท่านไม่ได้นอนแน่!”ซ่งหยวนซีระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อร่างของทั้งคู่สอดประสานกัน ลีน่ากระดกสะโพกผายแล้ววาดแขนไปด้านหลัง พลางใช้ฝ่ามือเรียวเล็กยึดต้นขากำยำของคนใต้ร่างเพื่อทรงตัว จากนั้นเธอก็ควบขี่เขาด้วยท่วงท่าเร้าอารมณ์ ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของชายหนุ่ม เริ่มจากจังหวะเนิบช้าและล้ำลึก สู่ความเร่าร้อนรุนแรง “อ่ะ! อ๊าาา...” หญิงสาวครวญครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน เธอบีบรัดเขาเอาไว้แน่น ก่อนที่ทั้งคู่จะทะยานไปถึงจังหวะแห่งความหฤหรรษ์ พลันซ่งหยวนซีได้ที เขาพลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนร่างบางอย่างรวดเร

  • ร้อนรักตำหนักใน   แน่นิ่งคามือเขา

    “เพราะว่ากลางดึกคืนนั้น อี๋ชินอ๋องได้ลอบเข้าหาหม่อมฉัน และเป็นเวลาที่หม่อมฉันมีเรื่องร้อนอยู่ในใจพอดีเพคะ” “เหตุใดเหยียนหมิงจึงเรียกเจ้าว่า ลีน่า” หญิงสาวยิ้มเจื่อน ก้มหน้าหลบสายตา “เรื่องนั้น...” “เล่าความจริงมาให้หมด” เขาทำเสียงดุ“หลังจากไท่จื่อเสด็จกลับวังฯ หม่อมฉันรู้สึกเหงาจึงดื่มสุราจนเมาและเผลอหลุดปากบอกความลับออกไป” ลีน่าเว้นระยะสังเกตปฏิกิริยาของชายหนุ่ม ก่อนจะเล่าต่อ “วิญญาณของพระสนมหลี่น่าตัวจริงไปเกิดใหม่นานแล้วเพคะ นางตายตั้งแต่ตอนที่เป็นลมหมดสติครั้งสุดท้าย และหม่อมฉันคือวิญญาณชื่อ ‘ลีน่า’ ที่มาเกิดใหม่ในร่างกายนี้” ซ่งหยวนซีนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อมเหนือร่างบางและจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยแววตาพินิจระคนหลงใหล เขาใช้นิ้วเขี่ยเส้นผมออกจากข้างแก้มขาวนวลด้วยสัมผัสอ่อนโยนซึ่งทำให้นางรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นลูกแมวน้อยแสนเชื่อง“ดวงตาคู่นี้งดงามเพราะเจ้า... ลีน่า” ซ่งหยวนซียังจดจำความรู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าไหลผ่านร่าง ตอนมองสบตากับนางครั้งแรกวันที่ทั้งคู่เดินชนกันในตลาดเช้าได้ชัดเจน ราวกับทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน“ไท่จื่อ---” เขาใช้ฝ่ามือปิดปากนา

  • ร้อนรักตำหนักใน   นี่คือสาเหตุที่เขาปั้นปึ่งใส่นางหรือ

    หลังจากเกิดเรื่องขึ้น... ซ่งหยวนซีกับซ่งเหยียนหมิงก็มีปัญญาที่รอให้พวกเขาต้องจัดการตามมาอีกมากมาย ทำให้ระยะนี้ไม่มีการจับป้ายเขียวเลือกพระสนมชายาเข้าถวายการปรนนิบัติรับใช้ไท่จื่อ ดั่งเช่นที่ผ่านมา ที่ตำหนักโม่ลี่ฮวาได้รับนางกำนัลใหม่เพิ่มมาหนึ่งคน คือจูเยี่ยนแต่ไหนแต่ไร พระสนมหลี่น่าไม่เคยถือตัวกับนางกำนัลในตำหนักฯ นอกจากจะบังคับให้ทุกคนลุกขึ้นมาบริหารร่างกายตอนเช้า บางครั้งหญิงสาวก็ชักชวนพวกนางเล่นหมากรุกและสรรหาของอร่อยกินด้วยกันในยามบ่าย บางทีนางก็ลงมือปลูกดอกไม้ในสวนด้วยตนเองและเล่นกับเจ้ากระต่ายอ้วนตัวโปรด วันนี้เป็นอีกวันที่พระสนมตัวน้อยนอนแกว่งขาอ่านหนังสืออย่างมีความสุข “พระสนมร่าเริงเช่นนี้ทุกวันหรือ” จูเยี่ยนป้องปากกระซิบถามแม่นมหวงหญิงสูงวัยหันไปมองอีกฝ่่าย “ใช่แล้ว ปกติถ้าคนเราไม่เจ็บป่วยหรือมีเรื่องกลัดกลุ้ม เหตุใดจึงต้องโศกเศร้าด้วยเล่า”จูเยี่ยนพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย จูเยี่ยนในวัยสามสิบห้านางเพิ่งตระหนักว่ายังมีสิ่งที่ตนต้องเรียนรู้อีกมาก “จริงของท่าน เป็นตัวข้าที่ไม่ปกติ เมื่อก่อนที่อยู่ตำหนักเหม่ยฮวา ทุกวันเจ้านายเก่าของข้าคอยแต่จะคิดหาอุบายกำจัดผู้อื่น ใกล้ชา

  • ร้อนรักตำหนักใน   หม่อมฉันถูกปรักปรำ

    ไม่... เขาไม่มีหลักฐานเอาผิดกับนาง!“หลี่รี่ เจ้าหวาดกลัวอะไรรึ ? ” ซ่งหยวนซีย่างสามขุมไปหยุดตรงหน้าพระชายาหลี่รี่ และใช้สายตาคาดคั้นจ้องมองนาง ระหว่างนั้น ไม่มีใครกล้าบังอาจปริปากพูดแทรก... ภายในตำหนักเหม่ยฮวาจึงตกอยู่ในบรรยากาศกดดันชวนอึดอัด เป็นเวลานานครู่ใหญ่“ไท่จื่อ... ทรงกริ้วหม่อมฉัน ? ” หลี่รี่แสร้งถามเพื่อกลบเกลื่อนท่าทางมีพิรุธของนาง“หากเจ้าอยากรักษาชีวิตของตัวเองกับลูกในท้องเอาไว้ จงสารภาพความจริงออกมาเสียตั้งแต่ตอนนี้” น้ำเสียงพูดของซ่งเหยียนทั้งเยือกเย็นและบีบคั้น“ความจริง? เรื่องอะไรกันเพคะ” นางพยายามเฉไฉชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรี้ยม“เส้าฉี นำตัวพยานมานี่!” ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดด้วยอารมณ์โทสะการปรากฏตัวของจูเยี่ยนทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที ทุกคนแหวกออกเป็นสองข้างทั้งซ้ายขวา ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่เว้นแม้แต่ผู้ที่ตกเป็นจำเลยข้อกล่าวหา“จูเยี่ยน! เจ้าหายไปไหนมาตั้งหลายวัน ข้าเป็นห่วงเจ้า จนแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ” หลี่รี่ปรี่เข้าหาข้ารับใช้เก่า แต่จูเยี่ยนเบี่ยงตัวหลบอย่างว่องไว“พระชายาหลี่รี่ลวงหม่อมฉันออกจากวังฯ และให้คนขององค์ชา

  • ร้อนรักตำหนักใน   คนที่เพิ่งผ่านความตาย

    ลีน่าระบายลมหายใจยาวออกมา “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความมั่นคงของราชสำนักฯ หากข้ากราบทูลให้ไท่จื่อทรงทราบ หลังจากนี้สถานะของเจ้าและพระชายาหลี่รี่อาจจะเปลี่ยนไป” “ทุกเรื่องที่หม่อมฉันได้กราบทูลพระสนมทั้งหมดล้วนเป็นความจริงเพคะ หม่อมฉันขอสาบานด้วยชีวิต” คนที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายเช่นจูเยี่ยนในตอนนี้ ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ในความคิด “ตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่มีข้อสรุปแน่ชัด เจ้าห้ามก้าวออกจากประตูตำหนักโม่ลี่ฮวาเป็นอันขาด” ลีน่ากล่าวกำชับ น้ำเสียงเยือกเย็นจูเยี่ยนรีบก้มลงเอาศีรษะโขกพื้น “ต่อจากนี้ไปจนวันตาย ชีวิตของหม่อมฉันเป็นของพระสนมเพคะ!”“หยุดได้แล้ว เดี๋ยวเจ้าก็ได้ตายจริงๆ” แม่นมหวงเข้าไปห้ามจูเยี่ยน“ข้ายังสงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง” หลี่น่าขมวดคิ้ว“เจ้าแอบเข้ามาในตำหนักฯ ได้อย่างไร ? ”จูเยี่ยนก้มหน้ายิ้มกระดาก “ระหว่างที่ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าติดกับชายป่าด้านหลังวัง หม่อมฉันบังเอิญเหลือบเห็นโพรงสุนัขตรงกำแพง จังหวะนั้นหม่อมฉันได้ยินเสียงคนวิ่งตามมา จึงลอดเข้าไปในโพรงสุนัข และทำให้หม่อมฉันโผล่มาที่ตำหนักโม่ลี่ฮวาเพคะ”ตั้งแต่ยามจื่อ... ฝนก็ตกๆ หยุดๆ อยู่ต่อเนื่องทั้งวัน ทว่าไม่

  • ร้อนรักตำหนักใน   กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

    หลี่รี่ได้แต่ยืนกำหมัดระงับโทสะเอาไว้ คนของเยว่หัวไม่เพียงแค่ทำงานผิดพลาด แต่ยังไม่สามารถพิสูจน์ความเป็นความตายของจูเยี่ยนได้ ตอนนี้นางไม่สามารถวางใจใครได้อีกแล้ว กระทั่งนางกำนัลที่เยว่หัวส่งมาแทนคนเก่าแก่อย่างจูเยี่ยน ตำหนักโม่ลี่ฮวา... วันถัดมาในยามราตรีกาลปลายฤดูใบไม้ผลิ แม้ประตูหน้าต่างจะถูกปิดเอาไว้อย่างมิดชิด ภายในเรือนที่ไม่มีผู้อาศัยก็ยังเย็นยะเยือก ครั้นเจ้าของเรือนหวนคืนที่พำนัก ห้องหับต่างๆ จึงได้รับความอบอุ่นจากเตาไฟและไอร้อนของร่างกายคนภายหลังที่กลับมาจากตำหนักเคียงจันทร์ แม่นมหวงซูปี้และซูลี่มัววุ่นวายกับการจัดเก็บและตระเตรียมข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของนายหญิง สำหรับใช้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเข้านอน พระสนมตัวน้อยเพิ่งจะเดินเข้ามายังห้องนอนที่เป็นห้องชั้นในของตำหนักโม่ลี่ฮวา คือคนแรกที่ได้ยินเสียงกุกกักซึ่งดังแว่วมาจากด้านหลังห้อง หลี่น่าเดินไปสะกิดสามนางกำนัล พลางยกนิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปากเตือนให้ทุกคนเงียบและชี้ไปทางต้นกำเนิดสุ้มเสียงน่าสงสัยหากความเงียบในฉับพลันทำให้สตรีร่างผอมบาง ที่หลบซ่อนอยู่ในตู้เก็บเสื้อผ้ารู้ตัวแล้วว่าถูกสังเกตได้ นางจึงรวบรวมกำลังกายที่เหล

  • ร้อนรักตำหนักใน   แผนการณ์สอนบทเรียนรัก

    ความเจ็บเพียงเล็กน้อย หากเสียดแสบไปถึงแก่น ฝ่ามือบีบเคล้นเต้าตูมตึงรุนแรงขึ้น เมื่อนิ้วเรียวสอดใส่เข้าออกในความสาว ปลายเท้าเกร็งจิกลงบนฟูกนอนจนผ้ายับย่น ร่างอรชรบิดเร่าอย่างร้อนรนอยู่ในบ่วงราคะ จังหวะเร้าใจอันรวดร้าวทรมานช่างเนิ่นนานราวกับความตายกระทั่งเสียงลมหายใจถี่กระชั้นหยุดชะงักไปชั่วขณะ เธอล

  • ร้อนรักตำหนักใน   เนิ่นนานราวกับความตาย

    ดรุณีร่างน้อยก้าวไปหยุดยืนตรงหน้ากระจกส่องเงาบานยาวในห้องแต่งตัว และปลดชุดคลุมอาบน้ำผืนบางออกจากกายที่เปลือยเปล่า“ในสายตาของพวกเจ้า ข้าดูเป็นอย่างไรบ้าง” “พระสนมทรงงดงามราวกับเทพธิดาเพคะ” คนตอบมีน้ำเสียงชื่นชมแม่นมหวงหันไปพยักเพยิดกับซูปี้และซูลี่ที่หน้าแดงก่ำด้วยความกระดาก สองนางกำนัลไม่กล้าจ้อ

  • ร้อนรักตำหนักใน   โฉมสะคราญผู้ทรงเสน่ห์

    ไม่รู้ว่าเป็นความโชคดีหรือเป็นความอาภัพ ที่องค์ไท่จื่อไม่เคยแสดงความโปรดปรานในตัวองค์หญิงหลี่น่า พระองค์ผลักไสนางพร้อมกับบริวารทุกชีวิตมาอาศัยที่ตำหนักโม่ลี่ฮวา ซึ่งอยู่ห่างไกลจากตำหนักหนิงเฉิงชนิดที่ว่ายืดคอยาวเป็นยีราฟก็ไม่สามารถมองเห็นกระเบื้องมุงหลังคา อีกทั้งตำหนักโม่ลี่ฮวายังอยู่ทางทิศใต้ด้าน

  • ร้อนรักตำหนักใน   ย้ายสำมะโนครัว

    นอกจากทหารรักษาความปลอดภัยกับข้ารับใช้ที่นำอาหารมาส่ง ปกติก็ไม่มีผู้คนแปลกหน้าย่างกรายเข้ามาที่ตำหนักโม่ลี่ฮวา อีกทั้งมีผู้ประสงค์ร้ายปล่อยข่าวลือออกไปว่า องค์หญิงหลี่น่าคือตัวกาลกิณีแห่งแคว้นฉงเยว่ จึงไม่มีใครอยากจะคบค้าสมาคมกับนางและพวกพ้อง และมองเมินพระชายาหลี่น่าราวกับนางเป็นอากาศธาตุที่ไร้ตัวต

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status