Chapter 1 ผู้ชายไม่เป็นมิตร

Chapter 1

ผู้ชายไม่เป็นมิตร

เรือนร่างอรชรในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายก้าวลงมาจากรถยนต์คันหรู ในอ้อมแขนกอดกระเป๋าใบโตไว้แน่น ดวงตากลมโตสีเข้มกับเรือนผมดำสยายช่วยขับผิวขาวจัดและวงหน้าหวานซึ้งให้ยิ่งโดดเด่น แม้ท่าทีของคนตัวเล็กจะดูเก้ ๆ กัง ๆ ทว่าเหล่าคนรับใช้ที่ยืนเรียงแถวต้อนรับต่างพากันโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

ไม่ใช่เพราะรู้จัก แต่เพราะคำสั่งเสียสุดท้ายของเจ้าสัวผู้ล่วงลับที่ระบุไว้ชัดเจนว่าให้ดูแลเธอประหนึ่งสายเลือดแท้ ๆ

“จะยืนหันรีหันขวางอยู่อีกนานไหม?”

สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจกระชากความสนใจให้ใบหน้าสวยหันไปมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลสีเข้มยืนอยู่ไม่ไกล กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยมาจาง ๆ ขับเน้นกลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่ นัยน์ตาคมกริบใต้กรอบหน้าคมสันตวัดมองหลานสาวนอกไส้ด้วยสายตาเรียบนิ่งอย่างไร้ความรู้สึก

“ขอโทษค่ะ…จูนมาตามจดหมายสั่งเสียของคุณพ่อค่ะ” จูนเอ่ยตอบด้วยความเกรงอกเกรงใจ ความโอ่อ่าของคฤหาสน์เตชะวานิชทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวลีบเล็กลงไปถนัดตา ยิ่งต้องเผชิญหน้ากับความเย็นชาของบุรุษตรงหน้า คนงามก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก

“เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว” ร่างสูงกอดอก ปรายตามองปฏิกิริยาของเด็กสาววัยยี่สิบปีราวกับกำลังประเมิน “ฉันชื่อจักรพรรดิ เป็นพี่คนรองของบ้านนี้ ตอนนี้ฉันรับหน้าที่ดูแลเธอต่อจากพี่ใหญ่”

“งั้น…คุณก็คืออาสองของจูนใช่ไหมคะ?” เจ้าของเสียงหวานถามกลับ แววตาสั่นระริกหวังใจจะไขว่คว้าความสนิทชิดเชื้อจากคนตรงหน้าบ้าง

“อาสอง? ใครอนุญาตให้เธอเรียกฉันแบบนั้น”

“คือ…คุณพ่อเขียนไว้ในจดหมายค่ะ”

มือบางรีบดึงจดหมายในกระเป๋าออกมายื่นให้อีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าไปใกล้ ร่างสูงใหญ่กลับขยับถอยหลังหนีหนึ่งก้าว แสดงท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง

“ช่างเถอะ” ชายหนุ่มพูดตัดบทน้ำเสียงรำคาญใจ “ในเมื่อพี่ใหญ่สั่งไว้ก็ตามนั้น แต่จำใส่หัวเอาไว้ว่าอย่าก้าวเข้ามาใกล้ฉันเกินสองเมตร นี่คือกฎข้อแรกที่เธอต้องทำตามถ้าคิดจะอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้”

ถ้อยคำไร้เยื่อใยบีบให้กลีบปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น แม้จะเตรียมใจมารับมือกับความไม่เป็นมิตรอยู่ก่อนแล้ว แต่จูนก็ไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธอย่างไร้จรรยาบรรณต่อหน้าคนรับใช้ทั้งเรือนเช่นนี้…มันช่างน่าอายสิ้นดี

ครั้นก้าวเข้ามาภายในตัวคฤหาสน์ สะโพกมนเพิ่งจะหย่อนลงนั่งบนโซฟาหนังตัวหรูยังไม่ทันอุ่นก้น กระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้า ผู้นำตระกูลคนใหม่ไม่แม้แต่จะทรุดกายลงร่วมนั่งสนทนา ราวกับว่าการสละเวลาคุยกับเธอมันช่างไร้ค่า

“ที่ผ่านมาเธอจะเคยใช้ชีวิตเหลวแหลกแบบไหนมาฉันไม่สน แต่เมื่อก้าวเข้ามาที่นี่…ฉันคือผู้มีอำนาจสูงสุด กฎทุกอย่างอยู่ในนี้ อ่านและจำใส่สมองเอาไว้ด้วย”

คนตัวเล็กยื่นมือไปรับมาพลางกวาดสายตาอ่านสิ่งที่อยู่บนกระดาษจนคิ้วเรียวขมวดมุ่น นี่มันกฎระเบียบคฤหาสน์หรือค่ายทหารกันแน่? ทุกข้อล้วนล้ำเส้นชีวิตส่วนตัวตั้งแต่เวลาตื่น เวลากินข้าว ไปจนถึงเคอร์ฟิวกลับบ้านราวกับเธอเป็นนักโทษ 

จนกระทั่งสายตามาสะดุดเข้ากับข้อห้ามข้อหนึ่ง…

‘ห้ามสวมใส่กระโปรงสั้นเหนือเข่า’

บ้าบอที่สุด! ผู้ชายคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นเผด็จการฮิตเลอร์กลับชาติมาเกิดหรืออย่างไร? วินาทีนั้นจูนอยากจะเอาหัวโขกกำแพง หรือไม่ก็กรี๊ดใส่หน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด คิดว่าเธอเป็นพจมาน สว่างวงศ์ ที่ยอมเข้ามาให้โขกสับกดหัวตามอำเภอใจงั้นเหรอ?

ฝันไปเถอะ!

เธอคือเด็กกำพร้าที่ปากกัดตีนถีบจนเอาชีวิตรอดมาได้ถึงอายุยี่สิบปี โลกภายนอกโหดร้ายกว่านี้เธอยังผ่านมาได้ กะอีแค่ผู้ชายเย็นชาจอมบงการคนเดียว ไม่มีวันทำให้เธอขยาดได้หรอก ในเมื่ออยากเล่นบทท่านประธานจอมเผด็จการนัก…นับจากนี้จนกว่าจะเรียนจบ คอยดูแล้วกันว่าเธอจะปั่นหัวเขาให้ปวดสมองได้ขนาดไหน!

ทว่าภายใต้ความคิดดื้อรั้น วงหน้าหวานกลับคลี่รอยยิ้มพิมพ์ใจ พลางช้อนสายตาตอบรับเสียงหวานละมุน

“ค่ะ…จูนจะจำกฎพวกนี้ไว้ให้ขึ้นใจเลยค่ะ”

“ก็ตามนั้น”

จักรพรรดิปรายตาคมกริบมองร่างอรชรเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามองอีก

คล้อยหลังแผ่นหลังกว้าง แววตาซื่อใสของคนตัวเล็กก็แปรเปลี่ยนวูบ ประกายความเจ้าเล่ห์พาดผ่านดวงตากลมโต จูนขยับกายลุกขึ้นยืนทว่ากลับแกล้งทำเป็นเข่าอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นโซฟาคล้ายคนหมดแรงกะทันหัน

“อ๊ะ…อื้อ”

สุ้มเสียงหวานเครือที่เล็ดลอดออกมาดังพอจะทำให้คนที่กำลังจะเดินจากไปต้องชะงักฝีเท้า จักรพรรดิหันขวับกลับมามอง และในวินาทีนั้นเอง ร่างอรชรก็แกล้งทิ้งตัวฟุบลงไปกับเบาะหนาอย่างหมดสภาพ

“เฮ้ย! เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

กระแสเสียงที่เคยราบเรียบเย็นชาหลุดโทนขึ้นมาทันที ร่างสูงใหญ่ถลาเข้ามาประคองโอบรับเรือนร่างนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมแขนอย่างลืมตัว

วงหน้าสวยมุดเข้าหาแผงอกแกร่งที่อัดแน่นด้วยกล้ามเนื้อ จูนต้องก้มหน้าลงเพื่อกลั้นขำสุดความสามารถ ก่อนจะดัดเสียงให้แหบพร่าอ่อนแรงขั้นสุด

“เอ่อ…เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ จูนน่าจะเพลียเพราะเดินทางมาไกล” หญิงสาวช้อนสายตาฉ่ำปรือขึ้นมองชายหนุ่มอย่างมีจริตจะก้าน “แต่คุณอาสองไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวจูนพยายามลุกเอง…อึ้ก…อื้อ”

คำสุดท้ายเด็กสาวจงใจเปล่งเสียงครางเครือแผ่วเบาชวนคิดลึก ส่งผลให้อานอกไส้ถึงกับขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน

“นี่! อย่าร้องเสียงแปลก ๆ แบบนั้น”

ถึงปากจะติติง ทว่าในเวลานี้ ระยะห่างสองเมตรที่เขาเคยประกาศกร้าวกลับหดเข้าใกล้แบบไม่ทันตั้งตัว

“ขอโทษค่ะ…แต่จูนขอพักสักแป๊บได้ไหมคะ เหมือนจะก้าวขาไปที่ห้องไม่ไหวจริง ๆ” 

ยิ่งได้พินิจใบหน้าคมคราดในระยะประชิด ออร่าความหล่อเหลาเนี้ยบกริบก็ยิ่งกระแทกตา จนคนตัวเล็กอดค่อนขอดในใจไม่ได้ว่า ทำไมผู้ชายที่หน้าตาฟ้าประทานขนาดนี้ ถึงได้นิสัยเสียสวนทางกับเบ้าหน้านักนะ

“เฮ้อ…” ผู้นำตระกูลคนใหม่ถอนหายใจยาวอย่างไม่สบอารมณ์ “มาวันแรกก็สร้างเรื่องเลยนะ มานี่มา…”

ทว่าแม้ปากจะบ่น ทว่าท่อนแขนกำยำกลับช้อนอุ้มร่างนุ่มนิ่มขึ้นมาแนบอกอย่างง่ายดาย ชายหนุ่มออกแรงยกตัวเธอจนลอยวืด ก่อนจะสาวเท้าพาร่างเล็กตรงไปยังห้องพักเพื่อจะได้จบภารกิจต้อนรับที่พี่ชายสั่งเสียไว้เสียที

โดยที่จอมบงการไม่มีวันรู้เลยว่า… คนในอ้อมแขนกำลังแอบลอบยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะอยู่เงียบ ๆ

TBC...