Chapter 2 ผู้ชายอ่อนโยน

Chapter 2

ผู้ชายอ่อนโยน

ผู้ปกครองจำเป็นพาคนในอ้อมแขนสาวเท้าขึ้นมาถึงชั้นสองโดยไร้ซี่งความเหนื่อยหอบ จนจูนอดทึ่งในพละกำลังมหาศาลของชายหนุ่มไม่ได้ น้ำหนักตัวเธอใช่ว่าจะเบาหวิว ทว่าเขากลับช้อนอุ้มได้อย่างสบายมือ

รู้ตัวอีกที แขนแกร่งก็ปล่อยร่างเล็กลงบนเตียงนอนหนานุ่ม ท่าทีของเขารำคาญใจเด่นชัด แม้จะไม่ได้อ่อนโยนทว่าก็ไม่ได้ดิบเถื่อนอย่างที่เคยหวาดหวั่น

“ขอบคุณมากนะคะ อาสอง”

น้ำเสียงหวานหยดย้อยเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องพักสุดหรู

ทุกสิ่งสวยงามราวกับภาพฝัน ขัดกับบ้านซอมซ่อหลังเก่าที่เคยซุกหัวนอนอย่างสิ้นเชิง ความตื่นเต้นดีใจฉายชัดบนใบหน้าสะคราญจนร่างสูงใหญ่ถึงกับกลอกตาใส่

“เก็บอาการหน่อยเถอะ ถึงจะคิดมาเสวยสุขอยู่ที่นี่ แต่จำไว้ว่าเธอมีสิทธิ์อยู่ได้แค่จนเรียนจบเท่านั้น หลังจากนั้นก็ต้องกลับไปอยู่ข้างถนนตามเดิม”

คำพูดแดกดันกระชากความสุขให้สลายในพริบตา นิสัยปากร้ายแบบนี้ถ้าไม่หาทางดัดหลังเสียบ้าง คงไม่สำนึก! คนตัวเล็กได้แต่ซ่อนความขุ่นเคืองไว้ภายใต้รอยยิ้มละมุน

“ค่ะ จูนทราบดี ขอบคุณอาสองที่ช่วยเตือนสตินะคะ”

“รู้ไว้ก็ดี จะได้รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว” ชายหนุ่มทิ้งท้ายเสียงเรียบ พลางหมุนกายเตรียมก้าวเดินออกจากห้อง

กลีบปากบางขบเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความหัวร้อน จะปล่อยให้จอมเผด็จการเดินชิลออกไปง่าย ๆ แบบนี้ได้อย่างไร คิดได้ดังนั้นจูนก็รีบปั้นสีหน้าอ่อนเพลียทันที

“คือ…อาสองคะ จูนรู้สึกตัวร้อนนิดหน่อย ไม่แน่ใจว่าจะมีไข้หรือเปล่า” มือเล็กยกขึ้นแตะหน้าผากตัวเองอย่างละล้าละลัง

“หา? มีไข้เหรอ” เท้าหนาชะงักกึกหันกลับมาทันควัน “ไหนดูซิ”

ขาดคำ เจ้าของร่างสูงสง่าก็ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ก่อนจะส่งหลังมืออุ่นจัดแตะลงบนหน้าผากมนพลางขมวดคิ้วมุ่น ทว่าในวินาทีที่นัยน์ตาสบประสาน ดวงตาคู่คมที่เคยนิ่งสนิทเป็นน้ำแข็งกลับสั่นไหววูบ ความเย็นชาที่พยายามปั้นแต่งเกิดรอยร้าว ลมหายใจของผู้นำตระกูลสะดุดกึกเมื่อเผชิญเข้ากับนัยน์ตากลมโตฉ่ำปรือที่ช้อนมองอย่างยั่วยวน

ท่าทีเสียอาการนั้นไม่รอดพ้นสายตาของจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายแกว่ง ยิ่งได้ใจ... คนงามรุกคืบพลางเติมความออดอ้อนลงในกระแสเสียง

“ร้อนไหมคะ…จูนรู้สึกไม่สบายตัวเลย”

ประโยคคำถามแสนธรรมดา ทว่ากลับสั่นคลอนหัวใจคนฟังจนสั่นไหวอย่างรุนแรง ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ อยากรู้นักว่าผู้ชายที่วางท่าเป็นพระอิฐพระปูนจะตบะแตกตอนไหน

“อาสองคะ…ร้อนไหมคะ? จูนร้อนไปหมดเลย”

เสียงกระเส่าหวานเป่ารดข้างใบหู ราวกับจงใจส่งลมหายใจอุ่นให้แล่นพล่านไปถึงแผ่นหลังแกร่ง มือบางจงใจรั้งคอเสื้อตัวเองสะบัดไปมาหวังไล่ความร้อน ทว่ากลับเป็นการเปิดเปลือยลาดไหล่เนียนลออและเนินเนื้อขาวผ่องให้ประจักษ์แก่สายตาคมกริบ

ทว่าจูนยังไม่ยอมหยุดเกมปั่นประสาทไว้เพียงเท่านี้ วงหน้าหวานขยับรุกคืบเข้าไปใกล้อีกนิด กลีบปากบางขบเม้มเข้าหากันแน่น นึกประหม่าอยู่ลึก ๆ ทว่าศักดิ์ศรีมันค้ำคอจนไม่ยอมถอย คิดเพียงอย่างเดียวว่าคนปากร้ายตรงหน้าสมควรได้รับบทเรียนแสบ ๆ คัน ๆ เสียบ้าง

"คุณอา... ขา"

เสียงเครือหวานกระชากสติที่เกือบเตลิดของคนตัวโตให้กลับมา ชายหนุ่มรีบชักมือออกพลางเบือนหน้าหนีดั่งต้องของร้อน พยายามกดข่มความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วขึ้นมาให้จมลง แต่ต่อให้เพียรควบคุมเพียงใด สุ้มเสียงที่หลุดรอดจากลำคอก็ยังสั่นพร่า

“ก็…ตัวอุ่น ๆ อยู่ เดี๋ยวฉันไปเอาปรอทมาวัดให้ จะได้ชัวร์”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ”

มือนุ่มกระตุกข้อมือแกร่งที่กำลังจะผละหนีเอาไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากมนแนบสนิทเข้ากับหน้าผากกว้างของจอมบงการ

“ลองวัดไข้แบบนี้…น่าจะชัวร์กว่านะคะ”

ปลายจมูกเฉียดกันเพียงมิลลิเมตร จนรับรู้ถึงอุณหภูมิร้อนผ่าวจากผิวกายของกันและกันได้อย่างชัดแจ้ง

“ร้อน…”

ผู้นำตระกูลเตชะวานิชพึมพำเสียงแผ่ว พลางทอดสายตาคมลึกลงไปในดวงตาคู่สวยทอประกายฉ่ำปรือ การกระทำนั้นส่งผลให้คนแกล้งป่วยเผลอกลั้นหายใจ มือบางค่อย ๆ กำเข้าหากันแน่น เรียวปากอิ่มเผยอออกเล็กน้อยอย่างลืมตัว คล้ายกำลังเชื้อเชิญให้ลิ้มลอง… วูบหนึ่งสติสัมปชัญญะของชายหนุ่มหลุดลอย นึกอยากจะบดขยี้กลีบปากจิ้มลิ้มนั่นเสียเหลือเกิน

"ร้อนมากไหมคะ?"

ลมหายใจอุ่นคลอเคล้าปนเปจนแยกไม่ออกว่าของใครเป็นของใคร ทว่าในวินาทีที่เปลือกตาคู่งามพริ้มหลับลงดั่งเปิดทางให้เชยชม สติสุดท้ายของจักรพรรดิก็ดีดกลับมาทันควัน!

ร่างสูงใหญ่ขยับถอยห่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหยียดกายยืนเต็มความสูงพลางยกแขนขึ้นกอดอก สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อประคองสติ…รวมถึงบางสิ่งกลางกายที่เริ่มขยายตัวก่อรูปร่างให้สงบลง

“เดี๋ยวฉันไปตามแม่บ้านมาดูแลเธอดีกว่า”

ชายหนุ่มเค้นน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด เท่าที่ผู้ชายที่กำลังหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหูจะทำได้ สองเท้าแกร่งรีบก้าวสับออกจากห้องพักราวกับต้องการดีดตัวเองออกจากบรรยากาศชวนตบะแตกนี้ให้เร็วที่สุด

ทว่ายังไม่ทันที่เจ้าของร่างสูงใหญ่จะก้าวพ้นขอบประตู ร่างของบุรุษอีกคนก็ปรากฏกายขึ้นตรงหน้า

ชายหนุ่มผู้มาใหม่มีรูปโฉมหล่อเหลาไม่แพ้จักรพรรดิ นัยน์ตาคมภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววอบอุ่นอ่อนโยน

ท่วงท่าการเดินเหินดูนุ่มนวลผ่อนคลาย รอยยิ้มละมุนละไมประดับแต้มบนใบหน้าขณะก้าวเท้าเข้ามาในห้องพัก

“คนนี้เหรอครับ ‘หนูจูน’ ลูกบุญธรรมของพี่ใหญ่”

เขาเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงทุ้มหวาน สายตาอบอุ่นทอดมองพี่ชายที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่หน้าประตู ก่อนจะเบนกลับมาสบประสานกับคนตัวเล็กบนเตียงอย่างเป็นมิตร

“อืม…คนนี้แหละ” จักรพรรดิตอบห้วนสั้น พลันดึงใบหน้าให้กลับมาเย็นชาไร้ความรู้สึกดั่งเดิมอย่างรวดเร็ว

“โอ้โห หน้าตาน่ารักจัง…ผมชื่อจอมทัพครับ เป็นน้องชายคนที่สามของบ้านนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะจูน”

ชายหนุ่มพาเอาออร่าความใจดีเข้ามาใกล้ ก่อนจะถือวิสาสะทรุดกายลงนั่งบนเตียงข้าง ๆ หญิงสาวอย่างเป็นกันเอง ท่าทีสนิทสนมโจ่งแจ้งทำเอาคนงามเผลอขมวดคิ้วระแวงวูบหนึ่ง ทว่าก็ยังไม่ลืมส่งรอยยิ้มซื่อใสตอบกลับไปตามมารยาท

“สวัสดีค่ะ จูนขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ…เอ่อ ถ้าเป็นพี่น้องคนที่สาม งั้นก็แสดงว่าเป็นคุณอาสามของจูนใช่ไหมคะ?”

“อืม จะเรียกแบบนั้นก็ได้ครับ ปกติสรรพนามพวกนี้พวกเราสงวนไว้เรียกเฉพาะคนในตระกูล แต่ตอนนี้เธอก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวเตชะวานิชแล้ว เพราะฉะนั้นไม่ต้องเกรงใจ ขาดเหลืออะไรบอกอาได้เลยนะ”

จูนพยักหน้ารับคำหวานหู ทั้งสองตรงหน้านี้ให้กลิ่นอายแตกต่างกันราวกับอยู่คนละโลก

จักรพรรดิเปรียบเสมือนกำแพงหินสูงชัน สีหน้าบึ้งตึง น้ำเสียงเย็นชา นัยน์ตาไร้แววปฏิสัมพันธ์ ต่อให้กายชิดใกล้ก็ยังสัมผัสได้ถึงระยะห่างที่เขากางกั้นไว้

ทว่าผู้ชายตรงหน้าเธอในยามนี้กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง…

เขายิ้มง่าย กระแสเสียงละมุนละไม แววตาที่ทอดมองมาเปี่ยมด้วยความเมตตาอย่างไม่ปิดบัง ทุกถ้อยคำที่เอ่ยอ้างฟังดูจริงใจจนลดทอนความอึดอัดในใจไปเสียสิ้น 

ยิ่งคิดก็ยิ่งประหลาดใจนัก… คฤหาสน์หลังใหญ่โตนี้ มีผู้ชายนิสัยต่างกันสุดขั้วอยู่ถึงสองคน

TBC...