CHAPTER 9 ต้องทำยังไง

CHAPTER 9 ต้องทำยังไง

“เจ๊ ไอ้จูนออกมารับแล้ว” ฉันหันไปบอกเจ๊ซินขณะชี้ไปยังร่างบาง ๆ ของจูนที่เดินออกมาจากประตูผับ ดวงตาของเธอหลุบมองโทรศัพท์ในมือ ทำท่ากำลังจะต่อสายหาฉัน

“โอเค ลงไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล รีบโทรมาหาฉันทันที หลาย ๆ สายเลยนะ” ซินกำชับเสียงเรียบ แต่แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าของจูน เพื่อนคนใหม่ของน้องสาวผ่านกระจกหน้าอย่างตั้งใจ เพื่อจดจำใบหน้าไว้ให้ขึ้นใจ

“เจ๊กลับดี ๆ นะ” ฉันยิ้มให้พี่สาวแล้วเปิดประตูรถลงไปหาเพื่อน พลางโบกมือให้เจ๊ซินที่ค่อย ๆ ขับรถออกไปจากหน้าผับ

“กูต้องทำยังไงต่อ” ฉันถามเสียงเบา ขณะเดินเข้าไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่ตรงหน้า

“เดินเข้าไปได้เลย” จูนตอบอย่างมั่นใจ พร้อมพยักหน้าเป็นเชิงยืนยัน

“แน่ใจนะ” ฉันถามย้ำอีกครั้ง สายตาหันไปมองพี่ ๆ บอดี้การ์ดร่างใหญ่ที่ยืนคุมประตูด้วยสีหน้าจริงจัง ทำให้รู้สึกหวั่น ๆ อยู่ในใจ

“แน่ใจสิ เลอากับไอ้พีทก็เข้าไปแล้ว มากันเถอะ” จูนตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ก่อนจะเดินนำหน้าไปทางประตู

ฉันมองตามร่างบางของจูนที่ก้าวฉับ ๆ อย่างไม่ลังเล พลางพยักหน้าตอบรับแทนคำพูด ถึงแม้ความรู้สึกกังวลจะยังแฝงอยู่ในใจลึก ๆ ฉันสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง ก่อนจะก้าวขาตามไปอย่างตัดสินใจแน่วแน่ 

มันเป็นครั้งแรกของฉันที่ต้องเข้าสถานที่แบบนี้ แถมอายุของฉันก็ยังไม่ถึงเกณฑ์ตามกฎหมาย ถ้าหากฉันมีอายุครบตามที่กฎหมายกำหนด คงไม่ต้องรู้สึกประหม่าและคิดมากขนาดนี้ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็พยายามปลอบใจตัวเองว่ามีเพื่อนอยู่ด้วยทั้งสามคน รวมถึงจูนที่ดูมั่นใจและจัดการทุกอย่างได้ดี ฉันควรเชื่อใจพวกเขา และปล่อยให้ค่ำคืนนี้เป็นประสบการณ์ใหม่ที่น่าจดจำ

เมื่อเข้าใกล้ประตูมากขึ้น ความตื่นเต้นก็เพิ่มขึ้นตาม บอดี้การ์ดที่ยืนคุมอยู่หน้าทางเข้ามองพวกเราด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จูนยื่นบัตรผ่านให้พวกเขาด้วยท่าทีมั่นใจ ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

“ไปเถอะ ไม่มีปัญหา” จูนหันมาส่งยิ้มให้ ก่อนที่เราจะก้าวผ่านประตูเข้าไปในโลกที่เต็มไปด้วยแสงสีและเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม

ร่างอรชรย่างกรายเข้าสู่ผับหรูใจกลางเมือง ความพลุกพล่านภายในถูกขับเน้นด้วยเสียงดนตรีจังหวะเร้าใจและแสงไฟสลัวที่ตัดกับความมืดรอบด้าน ใบหน้าเรียวสวยของเธอเปล่งประกายเล็กน้อยจากแสงสะท้อนของหลอดไฟนีออน ดวงตากลมกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างสำรวจ โซ่รู้สึกตื่นเต้นและไม่คุ้นชินในคราวเดียวกัน

เสียงหัวเราะและบทสนทนาจากโต๊ะต่าง ๆ คล้ายจะดึงดูดความสนใจของเธอในทุกทิศทาง แต่เจ้าตัวกลับเดินอย่างมั่นคงเข้าไปตามจังหวะของฝีเท้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบกล้า ๆ กลัว ๆ มือเรียวประคองกระเป๋าใบเล็กแนบลำตัว ก่อนจะเหลือบมองเพื่อน ๆ ที่รออยู่ด้านในซึ่งโบกมือเรียกอย่างกระตือรือร้น

“มาช้ามาก” เสียงเล็ก ๆ ของเลอาดังขึ้นทันทีเมื่อปลายเท้าเล็กของฉันหยุดลงที่โต๊ะ เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งตัดพ้อ ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้มที่แฝงความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

“มัวแต่แต่งตัวสวยมารอเจอผู้ชายน่ะสิ” เสียงไอ้พีทกระแนะกระแหนอย่างรู้ทัน พลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์

“เอาเหอะ มันก็มาถึงละเลิกแซว นั่ง ๆ” จูนเอ่ยขัด พร้อมกับขยับที่ให้ ฉันเลยหย่อนสะโพกนั่งลง

“มาช้า ดื่มแก้ตัวหน่อย” เลอาพูดขึ้น พร้อมกับเลื่อนแก้วเหล้ามาตรงหน้าฉัน 

“เรื่องดื่มขอให้บอก” โซ่ไม่รอช้า คว้าแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจรดริมฝีปาก ก่อนกระดกพรวดลงคอรวดเดียวจนหมด ดวงตากลมโตฉายแววมั่นใจ แม้จะเป็นครั้งแรกที่เธอได้ก้าวเข้าสถานบันเทิง แต่เรื่องแอลกอฮอล์กลับเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยดี 

การนั่งดื่มกับพีทเพื่อนสนิทในหลาย ๆ โอกาสที่ผ่านมาทำให้เธอจัดการกับของเหลวรสขมนี้ได้อย่างชำนาญ เพื่อน ๆ รอบโต๊ะมองเธอด้วยสายตาปนประหลาดใจ บ้างก็หัวเราะเบา ๆ ชอบใจ

“ใจเด็ดเหมือนเดิมเลยนะมึงไอ้โซ่” พีทแซว พร้อมหยิบแก้วของเธอมาเติมให้ใหม่

“แค่เริ่มต้นเอง” โซ่ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มกวน ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย เธอเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาทันทีที่แอลกอฮอล์เริ่มทำงาน

“มันต้องอย่างดิ” จูนเอ่ยขึ้นเสียงดังพลางหัวเราะร่า ร่างบางยกแก้วของตัวเองขึ้นชนกับแก้วของโซ่เบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

ทว่าขณะที่กำลังพูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน พลันสายตากลมโตของโซ่เหลือบไปเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยเดินผ่านหน้าไปยังโต๊ะที่อยู่ถัดไปไม่ไกล

หัวใจของเธอเต้นระรัวทันที ร่างนั้นสูงสง่าในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นความทะมัดทะแมงในท่วงท่าการเดิน โซ่เบือนสายตามองตามราวกับต้องมนตร์

“น้ำลายหกละ ไอ้เวร” พีทง้างมือขึ้นโบกศีรษะมนของโซ่เบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้ ใบหน้าของเขายิ้มล้อเลียน

“รู้ดี” โซ่ตอบกลับพลางทำหน้าไม่สบอารมณ์ แต่ดวงตายังคงลอบมองไปที่โต๊ะถัดไป

“อะไรกันว่ะ?” จูนที่มัวแต่ชงเหล้าให้เพื่อน ๆ ไม่ทันได้สังเกตเหตุการณ์ จึงเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยความสงสัย

“จะอะไร ก็เฮียมาน่ะสิ” เป็นเลอาที่ตอบแทนพลางยิ้มมุมปาก สายตาแอบจิกกัดโซ่เบา ๆ

“เฮีย?” จูนทำหน้าฉงน หันมามองหน้าโซ่ก่อนจะหันไปมองตามสายตาของเธอ

“พี่ลูคัส!” จูนอุทานเบา ๆ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงของลูคัสที่โต๊ะถัดไป แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรเพิ่ม สายตาก็สะดุดกับร่างสูงอีกคนที่อยู่ใกล้ ๆ กัน

“พี่คริส...” จูนพึมพำเสียงแผ่ว ดวงตาเบิกเล็กน้อยเมื่อมองเห็นเขาในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ร่างสูงที่ดูเป็นเอกลักษณ์ยิ่งทำให้เขาโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัวของผับ

“อะไรนะ” เลอาที่ได้ยินไม่ถนัดขยับหูเข้าไปใกล้จูนมากขึ้น

“ปะ…เปล่า…” จูนตอบอึกอักมีพิรุธสุด ๆ ทำเอาเลอากับฉันลอบหัวเราะ ดูก็รู้ว่านางกำลังสนใจพี่คริส 

“มาดื่ม ๆ เลิกสนใจพวกผู้ชายก่อนเถอะพวกมึง” พีทพูดพลางยกแก้วขึ้นชนกับแก้วของจูน เลอาและโซ่ “กูมากับพวกมึงสาวกูหายหมด!” พีทบ่นอุบ ทำหน้าเซ็ง ๆ อย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเจือความขี้เล่น “ฉะนั้นพวกมึงก็ต้องไม่สนใจผู้ชายเหมือนกัน”

“แก๊งอสรพิษจงเจริญ!!!” โซ่จึงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะพูดขึ้นเสียงดัง พลางยกแก้วในมือที่เต็มไปด้วยเหล้าขึ้นสูงด้วยสายตาท้าทาย ทุกคนที่โต๊ะต่างยกแก้วขึ้นพร้อมกัน เสียงกระทบกันของแก้วใสกังวานภายใต้แสงไฟสลัว

จวบจนเวลาผ่านไป เหล้ากลมแรกก็หมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว ความสนุกสนานเริ่มเพิ่มขึ้นตามปริมาณแอลกอฮอล์ในเลือด เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ เสียงเพลงจากดีเจก็ยิ่งปลุกเร้าให้บรรยากาศในโต๊ะครึกครื้นกว่าเดิม

พลันขณะที่ยืนโยกตามเสียงเพลงอยู่นั้นสายตาของฉันก็เห็นที่พี่ลูคัสกำลังเดินออกจากโต๊ะไปทางด้านหลังผับ ถ้าให้เดาไม่ออกไปสูบบุหรี่ก็ไปเข้าห้องน้ำ จังหวะนี้แหละที่ฉันจะได้คุยกับเขา “มึงกูปวดฉี่เดี๋ยวมานะ” ฉันจึงรีบหันไปบอกเพื่อนในโต๊ะแล้วเดินออกมาจากโต๊ะโดยไม่รอฟังคำตอบจากเพื่อน ๆ ว่าจะมีใครไปด้วยไหม 

“เห้ย...รอกูก่อน!” เสียงเลอาตะโกนลั่นตามหลัง เมื่อเห็นโซ่ลุกขึ้นเดินไปอย่างรวดเร็ว 

“มันไม่ได้ปวดฉี่หรอก” พีทพูดขึ้น 

“มันตามพี่ชายมึงไป” เลอาได้ยินสิ่งที่พีทพูดจึงหันไปมองที่โต๊ะของพี่ชาย ปรากฎว่าลูคัสไม่อยู่ที่โต๊ะจริง ๆ 

“ไปคนเดียวก็ได้ว่ะ” เลอาพึมพำ

“ให้ไปด้วยเปล่า” จูนถามขึ้นอย่างห่วงใย 

“ไม่เป็นไร” เลอาตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินออกจากโต๊ะตรงไปที่ห้องน้ำทันที 

ฉันเดินตามร่างสูงของพี่ลูคัสจนมาถึงด้านหลังผับ ที่ซึ่งมีแสงสลัวและบรรยากาศเงียบสงบกว่าข้างในเล็กน้อย บริเวณรอบข้างไม่มีผู้คนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงแค่พี่ลูคัสที่ยืนสูบบุหรี่อยู่คนเดียว 

สองเท้าเล็กค่อย ๆ เดินเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่เพียงลำพัง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ย “พะ…พี่ลูคัส” เสียงเล็กดังขึ้นเรียกความสนใจให้ชายหนุ่มหันมามอง

พี่ลูคัสหันมามองฉันอย่างช้า ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าฉันยืนอยู่ตรงนั้น เขาไม่พูดอะไรสักพัก แต่ก็ยังคงถือบุหรี่อยู่ในมือและสูดมันเข้าปากไปอีกคำใหญ่

“อะไร?” เสียงของเขาฟังดูนิ่ง แต่ก็แฝงไปด้วยความสงสัย

“ทำไมพี่ไม่ตอบไลน์ฉันเลย” 

“หึ…ก็บอกแล้วไง ฉันไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิด” เขาเค้นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา 

“ฉันต้องทำยังไง ถึงฉันจะได้คุยกับพี่ ฉันชอบพี่จริง ๆ นะ ”ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้โซ่เผยความรู้สึกที่เก็บไว้ในใจมานาน อารมณ์ที่ถูกเก็บกดกลับระเบิดออกมาอย่างไม่รู้ตัว เธอไม่สามารถหยุดคำถามที่หลุดออกมาจากปากได้ แม้ในใจจะรู้ว่าอาจจะไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม แต่ในตอนนี้ ความรู้สึกที่กัดกินอยู่ภายในมันขับเคลื่อนให้เธอถามออกไป

------------------------------

ฝากกดติดตาม กดไลค์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ