CHAPTER 7 ไม่ใช่คนง่ายอย่างที่คิด

CHAPTER 7 ไม่ใช่คนง่ายอย่างที่คิด

KING COLLEGE

“อาจารย์สั่งการบ้านอย่างกับพรุ่งนี้โลกจะแตก” เสียงเข้มของพีทดังขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ขณะเดียวกันก็เดินมุ่งหน้าไปที่โรงอาหารพร้อมกับเพื่อนสาวทั้งสามคนที่ตามมาอย่างไม่รีบร้อน

“นั่นดิ แต่ยังดีที่กำหนดส่งอาทิตย์หน้าถ้าส่งพรุ่งนี้นะมึงเอ้ย…วันนี้พวกเราต้องอดไปปาร์ตี้แน่ ๆ” โซ่พูดเสริมเสียงเบื่อหน่ายพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างเซ็ง ๆ

“ว่าแต่มึงพาพวกกูเข้าผับได้จริง ๆ นะ กูไม่อยากเสียเวลาไปเก้อ” พีทหันไปถามจูนที่เดินอยู่ข้าง ๆ 

“เออได้แน่ ๆ เชื่อมือกู” จูนตอบอย่างมั่นใจพลางยักคิ้วให้หนึ่งที

“เชื่อมันเถอะ กูเคยเข้าได้เพราะมัน” เลอายืนยันให้อีกเสียง 

“กินไรดีน้าวันนี้” จวบจนทั้งสี่เดินมาถึงโรงอาหารของคณะที่ตอนนี้ผู้คนกำลังพลุกพล่านเดินมาจากทั่วสารทิศ เพื่อมารวมกันที่โรงอาหารใหญ่แห่งนี้ในเวลาเที่ยงตรง พวกเขาต้องเดินฝ่าฝูงชนเพื่อหาที่นั่ง

“ก่อนหาของกินหาที่นั่งก่อนไหม คนโครตเยอะเลย” พีทบอก ทำให้พวกเรากวาดสายตาช่วยกันหาโต๊ะว่างสำหรับสี่คน

“ตรงนั้นว่าง” ฉันว่าพลางชี้ไปที่โต๊ะทางด้านขวามือ เห็นมีรุ่นพี่ผู้หญิงนั่งกันอยู่สองคน

“ลองเข้าไปถามกัน” จูนเอ่ยแล้วเดินนำเป็นคนแรก พร้อมกับมองไปที่โต๊ะที่เราหมายตาไว้ เธอค่อยๆ ก้าวไปอย่างมั่นใจ เพื่อขอที่นั่งจากรุ่นพี่ทั้งสองคน

“ขอโทษนะคะ ตรงนี้ว่างไหมคะพวกหนูสี่คนอยากจะขอนั่งด้วย” ปลายเท้าเล็กเดินมาหยุดที่หัวโต๊ะ จูนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเปื้อนรอยยิ้ม 

“อ่อ ตรงนี้มีคนนั่งแล้วค่ะ” พี่สาวคนสวยหน้าตาจิ้มลิ้มตอบกลับด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร 

“พี่ชื่อพี่นานิหรือเปล่าคะ?” เลอาที่ยืนอยู่ข้างหลังจูนถามขึ้น ด้วยความรู้สึกคุ้นตากับรุ่นพี่สองคนนี้ ก่อนที่ความทรงจำจะสะดุดและนึกขึ้นได้ว่าสองคนนี้เป็นเพื่อนในแก๊งของลูคัส พี่ชายของเธอ

“อ่อ ใช่จ้ะ รู้จักพี่ด้วยหรอ? ว่าแต่น้องก็หน้าคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน” นานิถามกลับด้วยน้ำเสียงใส แต่สีหน้าของเธอกลับดูเหมือนกำลังพยายามนึกอะไรบางอย่าง ดวงตากลมโตของรุ่นพี่หญิงไล่มองหน้าฉันอย่างพิจารณา ราวกับจะเชื่อมโยงภาพบางอย่างในหัวให้ชัดเจนขึ้น

“หนูชื่อเลอาเป็นน้องสาวของเฮียลูคัสค่ะ” เลอาแนะนำตัวกับรุ่นพี่ทั้งสองด้วยรอยยิ้ม

“ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าลูคัสมีน้องสาว” เสียงหวานแหลมของรุ่นพี่อีกคนดังขึ้น หลังจากที่นั่งเงียบอยู่นาน สีหน้าของเธอแสดงถึงความประหลาดใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้

“จริงด้วยพี่เคยเห็นรูปเราในคอนโดลูคัส….พลอยแกไม่เคยเห็นรูปน้องจริง ๆ หรอ รูปที่ตั้งอยู่ในคอนโดลูคัสไง” นานิขัดขึ้นเสียงเบา ก่อนจะหันไปพูดกับเพื่อนของเธอ

“ไม่ทันสังเกตน่ะ” พลอยตอบเสียงราบเรียบ 

ทำไมฉันรู้สึกได้ว่าพี่คนที่ชื่อพลอยดูไม่เป็นมิตรกับเราเลยนะหรือฉันคิดไปเอง อย่าตัดสินคนจากภายนอกท่องไว้ 

“งั้นนั่งด้วยกันก็ได้พวกลูคัสยังไม่มาหรอก” นานิเอ่ยเชิญชวนด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

“จะดีหรอคะ” ฉันเอ่ยถามขึ้นอย่างนึกเกรงใจ 

“อยากนั่งก็นั่งเถอะ มัวแต่ยืนอ้ำอึ้งเสียเวลา” เสียงหวานแหลมของพลอยดังขึ้นสุ้มเสียงเหวี่ยงวีนใส่พวกเธอสุด ๆ 

“ไอ้พลอย…” นานิหันไปติเตียนเพื่อนทางสายตาเล็กน้อย 

“นั่งเถอะเด็ก ๆ เดี๋ยวหมดเวลาทานข้าวกลางวัน” นานิหันมายิ้มอย่างเป็นมิตรให้พวกเราอีกครั้ง พลางขยับตัวหลบไปนั่งมุมสุดของเก้าอี้ 

“ประจำเดือนมาไม่ตรงมั้ง เหวี่ยงขนาดนั้น” เสียงพีทพึมพำแขวะพี่พลอยอยู่ข้างหูฉัน จนต้องหันไปแอบปรามมันทางสายตาเบา ๆ 

เมื่อได้ที่นั่งแล้วพวกเราทั้งสี่คนก็แยกย้ายกันไปซื้ออาหารมานั่งทานกันตามปกติ ฉันที่นั่งข้าง ๆ กับพี่นานิก็ได้ยินบทสนทนาดังขึ้นเรื่อย ๆ ถึงแม้เขาจะคุยกับพี่พลอยเบาแค่ไหน ฉันก็ได้ยินอยู่ดี 

“คืนนี้ลูคัสชวนไปผับโคลเวอร์ไปไหมพลอย” นานิเอ่ยถามเพื่อนสนิทหน้าเหวี่ยงขึ้น

“ลูคัสชวนก็ต้องไปอยู่แล้ว” พลอยตอบกลับอย่างไม่ลังเล 

ฉันที่ได้ยินคำพูดนั้นก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ คืนนี้ฉันและเพื่อน ๆ ก็มีแผนจะไปผับโคลเวอร์เหมือนกัน แล้วก็คิดในใจว่าอย่างน้อยคืนนี้ก็จะได้เจอพี่ลูคัสซักที นับจากวันที่ฉันขอไลน์เขา ฉันก็ไม่เจอพี่ลูคัสที่มหาวิทยาลัยเลย แม้กระทั่งข้อความที่ทักไปในทุก ๆ วันก็อ่านไม่ตอบ “เธอจะได้เห็นว่าฉันไม่ใช่คนง่ายอย่างที่เธอคิด ” ทำให้ประโยคที่พี่ลูคัสพูดกับฉันลอยเข้ามาในหัวอีกครั้งยิ่งย้ำให้รู้ว่าเขาไม่ได้ง่ายอย่างที่พูดจริง ๆ วันนี้แหละฉันจะตื้อจนกว่าเขาจะยอมตอบ 

เวลาเลิกเรียน 

“เจอกันกี่โมง” ฉันหันไปถามเพื่อน ๆ หลังจากที่เราเดินออกมาจากตึกหลังเลิกเรียน 

“เจอกันที่ผับสักสองทุ่มไหม” เลอาบอก พร้อมกับยกนาฬิกาขึ้นมาดูพลางคำนวนเวลา 

“ก็ได้นะ กินข้าวกันมาก่อนเลยนะพวกมึง ที่ร้านมีแต่อาหารทานเล่น” จูนกำชับกับเพื่อนทั้งสามคนด้วยความหวังดี เพราะกลัวว่าถ้าไปแบบไม่มีอะไรตกถึงท้อง มีหวังได้เมาหนักแน่ ๆ ได้ยินอย่างนั้นพวกเราจึงพยักหน้ากันอย่างเข้าใจในสิ่งที่จูนกำชับ

“งั้นแยกกันตรงนี้แหละ” เลอาพูดขึ้นก่อนจะยกมือโบกไปมาเพื่อบอกลา ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังลานจอดรถทันที 

“กูไม่ได้เอารถมาอ่ะ ขอกลับด้วย” พีทบอกกับโซ่ที่กำลังยืนรอซินมารับ ทว่าจูนก็ยังยืนอยู่ด้วย 

“อ่าวไอ้จูนมึงไม่กลับหรอ” ฉันหันไปถามมันด้วยความสงสัย 

“กูรอลูกพี่ลูกน้องกูมารับอ่ะ” 

“อือ พี่กูมารับแล้ว เจอกันที่ผับนะ” ฉันเหลือบสายตาไปเห็นรถยนต์คันหรูของพี่ซินพี่สาวของฉันกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ จึงได้รีบหันไปทิ้งท้ายลาเพื่อนก่อนจะหันไปลากแขนไอ้พีทให้เดินไปด้วยกัน

“เจ๊ซิน ไปส่งไอ้พีทด้วยดิ” คนตัวเล็กเปิดประตูขึ้นมานั่งยังเบาะหน้าข้างคนขับ ก่อนจะบอกกับพี่สาวถึงเหตุผลการมาขึ้นรถของไอ้พีททันที

“โตละยังทำตัวเป็นภาระ” ซินพูดเสียงราบเรียบพลางมองผ่านกระจกมองหลังไปยังใบหน้าคมคายของรุ่นน้องหนุ่มเพื่อนสนิทของน้องสาวเธอ ก่อนจะหันกลับมามองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ค่อยสนใจนัก

“อย่าใจดำไปหน่อยเลย” พีทตอบกลับน้ำเสียงติดกวน 

“จะกลับด้วยก็เงียบปากไว้ ไม่งั้นฉันจะส่งลงข้างทาง” เสียงหวานของซินเอ่ยขู่ ทำให้พีทที่ได้ยินยกยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจที่สามารถยุแยให้อีกฝ่ายหงุดหงิดได้ แต่ในความสนุกสนานนั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น เขารู้ดีว่าซินอาจจะไม่ชอบการที่เขากวนประสาท แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดตัวเองจากการแกล้งเธอได้ 

“ไอ้พีทมึงขับรถไปป่ะคืนนี้” เสียงโซ่ชวนคุยหลังจากที่ขึ้นรถมาสักพัก

“จะไปไหนกัน?” ซินที่ได้ยินอดไม่ได้ที่จะถามขัดขึ้นมาในทันที

“ไปผับโคลเวอร์” โซ่ตอบพี่สาวอย่างไม่คิดปิดบัง

“อายุถึงแล้วหรอ ถึงไปอ่ะโซ่”

“เพื่อนพาเข้าได้” 

“จะไปอ่ะบอกพ่อกับแม่ละหรอ” ซินไม่คิดที่จะห้ามน้องถึงแม้จะเป็นห่วงมากก็ตาม 

“ยัง เดี๋ยวไปขอที่บ้าน”

“งั้นเจ๊จะไปส่งไม่ต้องขับรถไปกันเอง” 

“แล้วว่างไปรับด้วยหรือเปล่า” เสียงเข้มของพีทเอ่ยถามซินขึ้นพร้อมรอยยิ้มยียวนที่มุมปากหนา 

“ฉันไปรับแค่น้องสาวของฉัน นายไม่เกี่ยว” เสียงหวานสุ้มเสียงเย็นชาตอบกลับชายหนุ่มรุ่นน้องอย่างนึกรำคาน 

ฉันเผลอลอบมองบนอยู่หลายต่อหลายครั้ง ทุกครั้งที่สองคนนี้เจอกันไม่มีครั้งไหนที่พูดคุยกันดี ๆ เลย ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยคำพูดที่แฝงไปด้วยความรู้สึกขัดแย้ง บางทีฉันก็คิดว่าพีทอาจจะรู้สึกอะไรบางอย่างกับพี่ซิน แต่ก็ไม่เคยแสดงออกอย่างตรงไปตรงมา พี่ซินเองก็เหมือนจะรู้แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรและปกป้องตัวเองด้วยการแสดงท่าทีที่เย็นชาเสมอ ดูเหมือนทั้งสองคนจะไม่สามารถหาจุดสมดุลกันได้เลย

--------------------

ฝากกดไลค์ กดติดตาม คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ