Masuk"ผมว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก มีแต่ผู้ใหญ่เนี่ยแหละที่คิดมากไปเอง ผมว่าคุณอย่าเข้มงวดกับลูกไปหน่อยเลย" หมอต้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน "ก็ได้ผมจะปล่อยเด็กไปตามวัยก็ได้ แต่ถ้าโตขึ้นผมไม่รับประกันนะ ว่าจะเป็นยังไง" ภาคินกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม "แม้หวงแต่ลูก อย่าลืมหวงเมียด้วยก็แล้วกันค่ะ"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ สวนส้มพงษ์ไพศาลครอบครัวของภาคินกับหมอต้นมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักในสวนเพื่อมาผ่อนคลายพักผ่อนกันในวันหยุดและถือโอกาสพาเด็กๆ ทั้งสองบ้านมาเล่นด้วยกัน ระหว่างที่มะลิกับมินกำลังช่วยกันทำกับข้าวลูกๆ ก็พากันวิ่งเล่นไล่จับอยู่บริเวณในสวน ส่วนภาคินกับหมอต้นก็นั่งดื่มพร้อมกับแกล้มเนื้อย่
"แล้วคิดจะมีอีกสักคนไหมคะ" "แล้วมินไหวไหมละ ถามอย่างนี้อยากมีใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะ มินแค่ถามเฉยๆเอง แค่รินกับตินก็เหนื่อยมากแล้ว พี่ไหวเหรอ" "สำหรับพี่แค่นี้ก็พอแล้ว มีกันแค่สองคนพี่น้องก็พอ และที่สำคัญมีเมียที่น่ารักอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป พี่ไม่ขออะไรอีกแล้วล่ะ" จูบหน้าผากมนเบาๆ "มินก็เหมือนกันค
"มะลิกำลังยั่วพี่อยู่ใช่ไหม" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" พูดพลางเดินไปยืนตรงใต้ฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไหลลงมาอาบบนเรือนร่างบาง ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนปลุกความกำหนัดของคุณพ่อลูกสามยิ่งนัก ภาคินไม่รอช้ารีบถอดกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในออกด้วยความรวดเร็ว แล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเมียรักพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตร
ภาคินกับมะลิกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องเพื่อจะพาเด็กๆ เข้าไปเล่นในสวนส้มด้วยในวันนี้ ทั้งสองคนกำลังจูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว ริมฝีปากหนาจูบดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากอ่อนนุ่มไม่ยอมหยุด จนคนที่ถูกเล้าโลมแทบจะหายใจไม่ออกจึงผลักไหล่หนาออกเบาๆ "พอได้แล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที
ภาคินพอดูออกว่ามะลิยังคงน้อยใจเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอสักหน่อย ก็แค่พูดเล่นๆเองแต่เธอก็จริงจังไปได้มันน่าน้อยใจนัก ร่างหนาขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมๆ เข้าสู่ปอดด้วยความชื่นใจ "ยังงอนพี่อยู่เหรอ" "เปล่าค่ะ นอนเถอะ" "มะลิอยากให้พี
"ยังไง" "พี่คินช่วยจูบกิ่งหน่อยสิคะ" "พี่ว่าคบกันไปอีกสักพักเถอะ อย่าพึ่งเลย พี่ไม่อยากทำให้กิ่งเสียหาย" "แค่จูบเอง ทีเมื่อก่อนพี่ยังเคยทำมากกว่าจูบอีก พี่อย่าคิดมากเลยนะคะ" ใช้แขนคล้องคอพร้อมกับเบียดตัวเข้าไปแนบชิดกับร่างหนา "ก็ได้" จับมือบางขึ้นมาจรดริมฝีปากหนาลงเบาๆ "กิ่งหมายถึงปากค่ะ ไม
"พี่รักและเป็นห่วงมินอย่างที่พูดจริงๆเหรอคะ" "พี่พูดจริงๆ พี่รักและเป็นห่วงมินเสมอ ยิ่งมินป่วยแบบนี้พี่ก็ยิ่งเป็นห่วงใจจะขาดแล้วรู้ไหม แต่งงานกับพี่นะ" "ค่ะ มินจะแต่งงานกับพี่" พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือยื่นมือข้างซ้ายไปให้หมอหนุ่มสวมแหวนให้ มือหนาค่อยๆ สวมแหวนเข้าไปในนิ้วนางข้างซ้ายด้วยความดีใจ
"เป็นยังไงบ้างลูกดีขึ้นหรือยัง" อัมพรเดินเข้าไปสวมกอดลูกสาวตัวเอง "ดีขึ้นแล้วค่ะ มินขอโทษนะคะที่ทำให้เป็นห่วง" "แล้วทานข้าวหรือยังลูก" สุวัตรถามพลางใช้มือหนาไปแตะตรงหน้าผากลูกสาวตัวเอง "เพิ่งทานเสร็จเมื่อกี้เองค่ะ " "ยังมีไข้อยู่เลย พ่อว่านอนพักผ่อนเถอะจะได้หายไวๆ แล้วจะได้กลับบ้านกัน" "ค่ะ"
"พี่ขอเวลาหน่อยนะ กิ่งไม่ต้องคิดมากนะ ยังไงพี่ก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก" "ค่ะ กิ่งจะรอ" "กลับกันเถอะ ได้ของที่ต้องการครบแล้วใช่ไหม" โอบเอวบางเดินไปข้างหน้า "ค่ะ" พอภาคินกลับถึงบ้านก็ชวนมะลิออกมาคุยกันข้างนอกบ้าน เพื่อคุยและทำความเข้าใจกันอีกครั้ง เพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นตามที่เขาต้องการ แต







