เอาไม่ลง

ปิ่นปัก.....

แต่ในขณะที่ฉันกำลังเดินกลับห้อง ฉันรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามฉันมาฉันหันไปมองแวบหนึ่งซึ่งก็ไม่ใช่ใครแต่เป็นเขา ฉันไม่รู้ว่าเขาเดินตามฉันมาทำไมแต่ฉันก็ไม่กล้าถามเพราะกลัวว่าเขาจะหาว่าฉันคิดไปเอง ฉันเดินมาจนถึงหน้าห้องนอนของตัวเองพอฉันจะปิดประตูเขาก็เอามือมาขวางไว้

"พี่นนท์!!!!พี่จะทำอะไรคะ" ฉันถามเขาด้วยความตกใจเพราะเขาไม่ยอมเอามือออกจากประตูห้องนอน

"กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่ากูไม่ใช่พี่ชายมึงมึงไม่ต้องมาเรียกกูว่าพี่!!!" เขาตะคอกใส่ฉันขึ้นมึงขึ้นกูใส่ซึ่งฉันเพิ่งสังเกตว่าท่าทางและคำพูดของเขามันเหมือนคนเมา ตอนแรกฉันไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่จนกระทั่งได้กลิ่นเหล้าออกจากจากตัวเขาซึ่งมันมีทั้งกลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ตลบอบอวนไปหมดจนฉันต้องเอามือปิดจมูกเพราะฉันไม่ชอบกลิ่นพวกนี้มันเวียนหัว

"ทำไมต้องปิดจมูก รังเกียจอ่อ??" เขาขยับเข้ามาใกล้เหมือนแกล้งฉันรีบถอยหลังทันที

"ปะเปล่าค่ะ" ฉันรีบปฏิเสธแต่เขากลับยิ้มเหมือนมีอะไร สักพักเขาก็ผลักตัวฉันเข้ามาในห้องแล้วเขาก็ก้าวขาตามเข้ามา

"คะ คุณนนท์จะทำอะไร ออกไปจากห้องปิ่นเดี๋ยวนี้นะ"

"กูเป็นเจ้าของบ้านกูจะเข้าออกห้องไหนก็ได้ทั้งนั้น"

"แต่นี่มันห้องนอนปิ่น"

"แล้วไง"

"ปิ่นว่าคุณนนท์ออกไปก่อนดีกว่านะคะใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี อีกอย่างคุณก็เมามากด้วย"

"ทำไม กูเมาแล้วทำไมหรือว่ามึงกลัวว่ากูจะทำอะไรมึงงั้นดิ"

"........" ฉันไม่ตอบเพราะฉันรู้ว่าเขาคงจะทำอะไรฉันหรอกเขาเกลียดฉันมากขนาดนี้

"ถึงกูจะเมากูก็ไม่เอามึงหรอกปิ่นเพราะกูขยะแขยงมึงยิ่งกว่าอะไร" 

"ปิ่นทราบค่ะว่าคุณเกลียดปิ่นไม่ต้องบอกก็รู้"

"ก็ดีที่รู้ หึ"

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วปิ่นว่าคุณนนท์ออกไปจากห้องปิ่นดีกว่ามั้ยคะ"

"กูจะไปหรือไม่ไปมันก็เรื่องของกู" ฉันถอนหายใจเพราะไม่รู้จะทำยังไงกับคนตรงหน้า เขาเดินเข้ามาแล้วมองไปรอบๆห้องนอนของฉัน

"จนถึงป่านนี้มึงยังกล้าเก็บรูปถ่ายนั่นไว้อยู่อีกเหรอกูนึกว่าเผาทิ้งไปหมดแล้วซะอีก" ฉันหันไปมองทางที่เขามอง เขามองไปที่กรอบรูปครอบครัวมีฉันมีแม่แล้วก็มีคุณพ่อมันเป็นรูปถ่ายเพียงรูปเดียวที่ฉันมีอยู่ แล้วจู่ๆเขาก็ทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าเขาจะทำ เขาเดินไปหยิบกรอบรูปนั้นแล้วโยนมันลงพื้นแล้วเหยียบจนกรอบรูปแตกละเอียด

"คุณนนท์ คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับของๆปิ่น" ฉันผลักเขาต่อว่าเขาอย่างไม่กลัวเพราะรูปนั้นมันมีค่าสำหรับฉันมากเพราะมันเป็นรูปถ่ายเพียงใบเดียวที่ฉันมีอยู่เพราะรูปอื่นๆเขาสั่งในคนเผาทิ้งไปหมดแล้วรวมถึงของใช้ทุกอย่างของแม่ด้วย

"กูมีสิทธิ์ทำมากกว่านี้อีกถ้ากูพอใจที่จะทำ"

"ว๊ายยย" แล้วร่างกายของฉันก็ถูกกระชากโยนลงไปบนเตียง

ฉันจุกไปหมดเพราะเขาโยนฉันลงเตียงแรงมาก ฉันพยายามพยุงร่างตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งแต่ไม่ทันได้ขยับตัวเขาก็ก้าวตามขึ้นมาบนเตียงแล้วขึ้นคร่อมร่างฉันทำให้ตอนนี้ฉันอยู่ใต้ร่างของเขา เราสองคนจ้องหน้ากันนานมาก นานจนทำให้ใจของฉันสั่นไปหมดเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เราใกล้ชิดกันขนาดนี้ ฉันหลบสายตาเขาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่

"หลับตาทำไม หรือเขิน" เขาถามด้วยน้ำเสียงเบาหวิวก่อนจะขยับใบหน้าลงมาอย่างช้าๆจนฉันต้องรีบหลับตาแน่นเพราะไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร ใจของฉันตอนนี้มันไม่ได้แค่สั่นอย่างเดียวแต่มันเต้นแรงมากด้วยมากจนกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวใจของฉัน ฉันรับรู้ได้ถึงลมหายใจของเขาที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งนั่นก็หมายความว่าเขาขยับใบหน้าลงใกล้ฉันเรื่อยๆฉันพยายามทำตัวให้นิ่งไม่กล้าขยับเพราะกล้วไปหมด

"หึ เขินจริงด้วย จะว่าไปมึงก็สวยใช้ได้เลยนะ ผิวก็ดี หน้าอกก็ใหญ่พอตัว" ฉันรีบเอามือปิดบังหน้าอกตัวเองทันทีทั้งที่ยังหลับตา

"ถามหน่อยเคยเอากับใครมาบ้างหรือยัง" ฉันรีบส่ายหน้าทันทีเพราะตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายคนไหนไม่เคยให้ใครแตะเนื้อต้องตัวจะมีก็แต่เขาคนแรก

"หึบริสุทธิ์อยู่ว่างั้น หายากนะเด็กสาวสมัยนี้ จะขึ้นมอหกแล้วนี่เคยมีแฟนหรือยัง" ฉันไม่รู้ว่าเขาถามเพื่ออะไร

"มะ ไม่เคยมีค่ะคุณพ่อบอกว่าปิ่นยังเด็กไม่ควรคิดเรื่องนี้" ฉันบอกเขาไปตามตรง ตอนที่ท่านยังอยู่ท่านสอนฉันเสมอว่าอย่ารีบมีแฟนรอให้เรียนจบก่อนท่านสอนให้ฉันหวงเนื้อหวงตัวอย่าใจง่ายฉันก็เชื่อฟังคำสอนของท่านเสมอมาไม่เคยคบใครทั้งที่มีคนเข้ามาจีบฉันเยอะแยะมากมายแต่ฉันก็ไม่เคยสนใจใคร

"เชื่อฟังดีนี่ เป็นเด็กดีแบบนี้สินะพ่อกูถึงรักแล้วก็แบ่งสมบัติให้กูกับมึงเท่าๆกัน"

"โอ๊ะ" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆเขาก็เอามือมาบีบคอฉันแม้เขาจะไม่ได้ลงน้ำหนักมือมากแต่ก็ทำให้ฉันกลัว

"ทำไมเจ็บอ่อ?? แต่กูไม่ได้ลงแรงอะไรเลยนะ"

"แต่ปิ่นกลัวคุณนนท์ปล่อยปิ่นเถอะนะปิ่นกลัวจริงๆ" ฉันขอร้องเขาเพราะเขาไม่ยอมคลายมือออกจากลำคอของฉันซ้ำยังใช้สายตามองฉันไปทั่วร่าง

"หึกลัวงั้นเหรอ กลัวอะไรกลัวกูจะทำอะไรมึงหรือคิดว่ากูจะพิศวาสมึงงั้นเหรอปิ่น หึ ถึงกูจะเมาถึงกูจะเงี่ยนกูก็ไม่เอาผู้หญิงอย่างมึงหรอกบอกตามตรงกูเอาไม่ลง" พูดจบเขาก็ขยับตัวแล้วลุกออกจากเตียงยืนมองฉันอยู่ตรงปลายเตียงด้วยสายตาเกลียดชังเหมือนที่เคยทำก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ฉันรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่ประตูใส่กลอนประตูทันทีเพราะกลัวว่าเขาจะกลับเข้ามาอีก เขาทำให้ฉันกลัวต่อไปฉันคงต้องอยู่ให้ห่างจากเขามากกว่าเดิมโดยเฉพาะเวลาที่เขาเมา

ชานนท์....

ผมตื่นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งหัวสงสัยเป็นเพราะเหล้าที่กินเมื่อคืน ผมไม่รู้ว่าพวกมันผสมอะไรให้ผมกินบ้างเพราะผมไม่เคยเมาขนาดนี้มาก่อน 

"คุณนนท์จะไปมหาลัยเหรอคะ" ป้าจิตถามผมเมื่อผมเดินมาที่โต๊ะทานข้าว

"ครับป้า"

"ว่าแต่ทำไมคุณนนท์ต้องแต่งตัวเรียบร้อยขนาดนี้ด้วยล่คะแถมยังใส่แว่นตาหนาเตอะ บอกตามตรงเลยนะคะป้าว่ามันบดบังความหล่อของคุณนนท์ไปหมดเลย" ผมไม่ได้ตอบคำถามป้าจิต แต่ที่ผมแต่งตัวแบบนี้ผมมีเหตุผลของผม

ผมใช้เวลาไม่นานก็มาถึงมหาลัย พอผมเข้าไปรายงานตัวเสร็จผมก็เดินออกมาเพื่อจะไปลานจอดรถแต่แล้วสายตาของผมก็ไปปะทะเข้ากับนักศึกษาผู้หญิงคนนึงเธอกำลังเดินหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาบนตึกมองซ้ายมองขวาเหมือนมองหาอะไรสักอย่าง ผมก็เลยหยุดยืนมองเธออยู่ตรงนั้นเพราะผมไม่อาจจะละสายตาไปจากเธอได้เลย จนกระทั่งเธอเดินเข้ามาหาผม 

"ขอโทษนะคะคุณเรียนอยู่ปีไหนอ่ะ"

"ปีหนึ่ง" ผมตอบคนตรงหน้าไปสั้นๆ

"อ่อถ้างั้นเราก็เป็นน้องใหม่เหมือนกัน ว่าแต่นักศึกษาใหม่เค้าไปรายงานตัวกันที่ไหนเหรอนายรู้มั้ย"

"เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายจะเจอบันไดให้ขึ้นบันไดไปชั้นสามห้องรายงานตัวจะอยู่ห้องแรกขวามือ"

"ขอบคุณนะ ว่าแต่นายเรียนคณะอะไรเหรอ"

"บริหาร"

"คณะเดียวกันเลย เราชื่อนับดาวนะแล้วนายชื่ออะไรเหรอ"

"นนท์"

"อ่อ นนท์ยินดีที่ได้รู้จักนะ งั้นเราไปก่อนนะสายแล้ว^^"

"อืมมม"

ผมมองตามหลังนับดาวไปจนเธอลับตา ผมรู้สึกบอกไม่ถูกผมไม่เคยใจแต้นแรงกับใครขนาดนี้มาก่อนแต่นับดาวเป็นคนแรก