ไล่ออก

ปิ่นปัก....

"ทำไมมือเแกถึงบวมแดงขนาดนี้ปิ่นไปโดนอะไรมา" ดิวถามฉันเมื่อเห็นฉันกำลังทายาที่มือเพราะตอนนี้มือของฉันบวมและแดงมาก แต่มันไม่ได้บวมแค่มือเท้าก็เหมือนกันเมื่อคืนฉันก็เอายาสีฟันทาเพื่อบรรเทาอาการไปก่อนเพราะฉันไม่มียาทาครั้นจะไปถามกับป้าแม่บ้านก็เกรงใจเพราะมันดึกมากแล้วฉันก็เลยแวะซื้อยาก่อนเข้าโรงเรียนเมื่อเช้านี้เอง

"โดนน้ำร้อนลวกน่ะ" 

"ไปทำอิท่าไหนถึงโดนน้ำร้อนลวกมือ ว่าแต่แสบมากเลยใช่ไหม"

"อื้มมม แสบมากเลยแต่ถ้าทายาแล้วคงดีขึ้น"

"ปิ่น"

"หื้มมม"

"ฉันมีเรื่องอยากจะถามแกหน่อยอ่ะแต่ถ้าแกไม่โอเคไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไรนะ"

"เรื่องอะไรเหรอ"

"ก็เรื่องพ่อของแกไงตอนนี้เค้าพูดกันทั้งโรงเรียนแล้วนะว่าจริงๆแล้วแกไม่ใช่ลูกแท้ๆแถมยังมีพูดถึงแม่แกอีกว่าแม่แกไปแย่งพ่อแกมาจากภรรยาเก่าแล้วแกรู้มั้ยว่าใครเป็นคนเอามาเล่า"

"ใคร"

"จะใครซะอีกล่ะก็ยัยจีจี้ไงที่เป็นคนเอามาเล่าให้คนทั่วทั้งโรงเรียนฟังจนคนเค้ารู้กันทั่วฉันไม่รู้ว่ามันไปรู้มาจากไหน มันใส่ร้ายแกหรือเปล่าเพราะมันอิจฉาแกมาตลอดมันคงแค้นใจที่อาจารย์เลือกแกให้เป็นดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่งแถมเวลามีงานสำคัญอะไรแกก็ได้เป็นตัวแทนของโรงเรียนตลอดทุกปี"

"มันคือเรื่องจริงฉันไม่ใช่ลูกของท่านจริงๆ" 

"แล้วแกโอเคมั้ยปิ่น"

"ไม่โอเคก็ต้องโอเคให้ทำยังไงได้ล่ะในเมื่อมันคือความจริง"

"ต่อไปนี้ถ้ามีใครมองแกแบบแปลกๆหรือมาพูดอะไรไม่ดีกับแกแกอย่าคิดมากนะเข้าใจไหม"

"ฉันจะพยายามละกันเพราะฉันเตรียมใจมาแล้ว ว่าแต่แกยังอยากจะคบกันฉันเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่าดิว" 

"ทำไมแกพูดแบบนี้ล่ะ"

"ก็ฉันกลัวแกจะอึดอัด"

"ฉันไม่สนใจใครหรอกแกคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนะปิ่น"

"ขอบใจนะดิว" ฉันขอบใจดิวเพราะดิวคือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ฉันมีอยู่

"ว่าไงจ๊ะแม่นักเรียนดีเด่นแม่ดรัมเมเยอร์มือหนึ่ง แกรู้มั้ยว่าตอนนี้คนทั้งโรงเรียนเค้าพูดถึงแกว่ายังไงบ้าง" ขณะที่ฉันกับดิวกำลังจะเดินขึ้นตึกเรียนจู่ๆจีจี้ก็เดินมาขวางหน้าแล้วกอดอกมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

"แกอย่ามาหาเรื่องอะไรปิ่นนะจีจี้"

"ฉันไปหาเรื่องอะไรเพื่อนแกไม่ทราบนังดิวในเมื่อเรื่องที่ฉันพูดมันคือความจริง"

"ความจริงแล้วไงแกมีสิทธิ์อะไรเอาเรื่องของปิ่นมาโพทนาให้คนทั้งโรงเรียน"

"ก็ฉันอยากให้คนอื่นเค้าได้รู้ไงว่าจริงๆแล้วคนที่ใครๆคิดว่าดีพร้อมไปซะทุกอย่างเป็นลูกคุณหนูบ้านรวยเป็นนักเรียนดีเด่นกิจกรรมเป็นเลิศแบบนังปิ่นจริงๆแล้วมันเป็นคนยังไงกันแน่  จะว่าไปแม่แกนี่ก็เก่งใช่ย่อยเนอะปิ่นหลอกพ่อแกได้ตั้งหลายสิบปี ไม่เลวจริงทำไม่ได้หรอกนะ5555"

เพี๊ยะ!!!! ฉันตบหน้าจีจี้ไปหนึ่งทีแบบเต็มแรงเพราะฉันทนไม่ได้ที่ใครจะมาว่าแม่ของฉัน ใครจะด่าจะว่าฉันยังไงฉันไม่ว่าแต่ขอร้องอย่ามาด่าแม่ถึงท่านจะทำผิดแต่คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาด่ามาว่าท่าน

"โอ๊ย นังปิ่นแกกล้าตบหน้าฉันเหรอห๊ะ ฉันจะไปฟ้องอาจารย์ฝ่ายปกครองให้ไล่แกออก!!!"

"อยากฟ้องก็ไปฟ้องเลยฉันจะเป็นพยานให้ปิ่นเองว่าแกเข้ามาหาเรื่องปิ่นก่อนมาพูดจาไม่ดีกับปิ่นก่อน"

"ทำไมในเมื่อเรื่องที่ฉันพูดมามันเรื่องจริงทั้งนั้น หรือแกจะปฏิเสธห๊ะนังปิ่นว่าแม่แกไม่ได้เลวอย่างที่ฉันว่ามา" ฉันกำหมัดแน่นพยายามระงับความโกรธ ตอนนี้ฉันต้องใจเย็นสงบสติอารมณ์

ตอนนี้ฉันกับจีจี้ได้เข้ามานั่งอยู่ในห้องของอาจารย์ฝ่ายปกครอง โดยมีอาจารย์อีกหลายท่านนั่งอยู่ด้วย

"ว่าไงปิ่นปักเธอทำร้ายร่างกายจีจี้จริงๆใช่ไหม"

"จริงค่ะ"  ฉันรับสารภาพไปตามตรง

"เธอเป็นเด็กเรียนดีมารยาทเรียบร้อยไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสียไม่เคยก่อเรื่องทำไมครั้งนี้เธอถึงทำแบบนี้ล่ะปิ่นรู้ไหมว่าอาจารย์หลายๆท่านผิดหวังในตัวเธอมาก"

ฉันนั่งเงียบเพราะไม่อยากจะพูดถึงสาเหตุฉันไม่รู้ว่าอาจารย์ท่านจะว่ายังไงรู้สึกยังไงเพราะฉันคิดว่าเรื่องของครอบครัวฉันอาจารย์ทุกคนน่าจะทราบกันหมดแล้ว

"อาจารย์ต้องไล่มันออกนะคะจีจี้ไม่ยอมมันทำร้ายร่างกายจีจี้อาจารย์ดูหน้าจีจี้สิคะแดงไปหมดเลย"

"เธอก็เหมือนกันจีจี้เธอไปกล่าวหาแม่ของปิ่นเค้าทำไม"

"ก็มันเรื่องจริงนี่คะอาจารย์จีจี้ไม่ได้กล่าวหาสักหน่อย"

"ต่อให้เป็นเรื่องจริงเธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปว่าปิ่นแบบนั้นแม่ใครๆก็รักทั้งนั้น"

"อาจารย์เข้าข้างมันเหรอคะ"

"อาจารย์พูดอย่างเป็นกลางผิดก็ว่าไปตามผิดอีกอย่างนะถ้าเธอไม่ไปหาเรื่องปิ่นก่อนไม่ไปพูดถึงแม่ของเขาในทางเสียหายปิ่นเค้าก็คงไม่ทำร้ายร่างกายเธอ เพราะฉะนั้นครั้งนี้อาจารย์จะลงโทษโดยการทําทัณฑ์บนเธอทั้งสองคนโดยการให้ทำความสะอาดอาคารเรียนจีจี้ทำหนึ่งอาทิตย์ส่วนปิ่นให้ทำสองอาทิตย์"

"ไม่ค่ะจีจี้ไม่ทำอาจารย์จะมาทำแบบนี้กับจีจี้ไม่ได้จีจี้ไม่ผิดจีจี้ไม่ยอมจีจี้จะฟ้องคุณพ่อกับคุณแม่ว่าต่อไปไม่ต้องเอาเงินมาให้โรงเรียน" ที่จีจี้พูดแบบนี้ก็เพราะว่าพ่อกับแม่ของจีจี้เป็นคนใหญ่คนโตมีชื่อเสียงคอยเอาเงินมาสนับสนุนโรงเรียนทีละหลายล้านมันก็เลยทำให้จีจี้กล้าเถียงอาจารย์แบบนี้

"เชิญจ่ะเชิญเลยหรือถ้าเธอไม่พอใจในการตัดสินของอาจารย์เธอจะลาออกก็ได้นะ" พออาจารย์พูดแบบนั้นจีจี้ก็เงียบลงทันทีแล้วหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาโกรธแค้น

"แต่อาจารย์คงต้องเชิญผู้ปกครองของพวกเธอรับรู้และมาเซ็นต์รับทราบถึงพฤติกรรมของเธอทั้งสองคน ปิ่นวันจันทร์หน้าเธอพาผู้ปกครองของเธอมาพบอาจารย์หลังเลิกเรียน เธอด้วยจีจี้"

"ค่ะอาจารย์"

"เอาล่ะไม่มีอะไรแล้วไปเข้าห้องเรียนได้ แล้วก็อย่าให้ได้ยินอีกนะว่ามีเรื่องกันอีกคราวนี้ไล่ออกทั้งคู่แน่" ฉันยกมือไหว้อาจารย์ที่ท่านยังมีความเมตตาและให้ความยุติธรรมกับฉันไม่ไล่ฉันออกแต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ตอนนี้ฉันไม่มีผู้ปกครองแล้วใครจะพบอาจารย์ล่ะ

หลายวันต่อมา....

ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแม่บ้านแม่ครัวก็ต่างพากับกลับไปพักผ่อนเพราะงานในบ้านเสร็จหมดแล้วทำให้ตอนนี้ทั้งบ้านเหลือแค่ฉันคนเดียวส่วนพี่นนท์เขายังไม่กลับจากมหาลัยฉันแอบได้ยินป้าจิตคุยกับแม่บ้านคนอื่นๆว่าช่วงนี้พี่นนท์มีกิจกรรมรับน้องที่มหาลัยก็เลยกลับค่ำทุกวัน

ฉันนั่งรอเขาอยู่ที่ห้องรับแขกเพราะมีเรื่องอยากจะขอร้องให้เขาไปเป็นผู้ปกครองให้ฉันในวันพรุ่งนี้ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าเขาจะเต็มใจไปให้ฉันหรือเปล่า

ชานนท์...

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมต้องเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องตั้งแต่เย็นจนถึงค่ำซึ่งเป็นอะไรที่โคตรน่าเบื่อ  หลังจากรับน้องเสร็จผมก็รีบลุกทันทีเพราะอยากกลับบ้านนอน แต่ในขณะที่ผมกำลังจะเดินออกจากลานกิจกรรมสายตาผมก็เหลือบไปเห็นนับดาวผู้หญิงที่ผมคิดว่าผมตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น เธอกำลังเดินมาทางผมและกำลังเดินผ่านหน้าผมไป อยากจะบอกว่าเราเรียนคณะเดียวกันก็จริงแต่เราไม่เคยคุยกันเลยผมนั่งอยู่ฝั่งนึงเธอนั่งอยู่ฝั่งนึงแต่ผมก็แอบมองเธอตลอด

"เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งไป!!" ผมตัดสินใจวิ่งเข้าไปทักเธอก่อนที่เธอจะเดินไปไกลกว่านี้ เธอมองหน้าผมด้วยสายตางุนงงและสงสัยผมคิดว่าเธอคงจำผมไม่ได้

"เธอชื่อนับดาวใช่มั้ย"

"อื้มมมใช่" 

"เราชื่อนนท์นะ" ผมแนะนำตัวกับนับดาวอีกครั้งเพราะคิดว่าเธอคงจำผมไม่ได้จริงๆ

"อื้มมรู้แล้วชื่อนายห้อยอยู่ที่คอว่าแต่มีอะไรกับเราเหรอ"

"ก็ไม่มีอะไรหรอกเราแค่อยากทำความรู้จักเธอน่ะ"

"อื้มก็รู้จักแล้วไง แค่นี้ใช่ไหมเราจะรีบกลับ"

"อย่าเพิ่งกลับสิ คือ..เอ่อ...คือ"

"มีอะไรก็พูดมาเลย"

"เราอยากเป็นเพื่อนเธอน่ะ คือเรายังไม่มีเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันเลยสักคนเธอเองก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ"

"นายรู้ได้ไงว่าเราไม่มีเพื่อน"

"ก็เราสังเกตเห็นไง เรามองเธอตลอด"

"นายเป็นพวกโรคจิตป่ะ มาคอยมองเราทำไมน่ากลัวนะเนี่ย" นับดาวขยับตัวหนีเธอคงคิดว่าผมเป็นโรคจิตจริงๆ