บทนำ 5

หลังจากพลอยขวัญเรียนจบกลับมาเมืองไทย เธอเข้าทำงานบริษัทแฟชั่นดีไซเนอร์ชั้นนำ พลอยขวัญถ่อมตัวเสมอว่ามีอะไรให้เรียนรู้อีกมาก ด้วยมือใหม่มากๆ สำหรับอาชีพนี้ เธอจึงจำเป็นต้องหาความรู้ตลอดเวลา แต่ทว่าก็มีเรื่องผิดพลาดจนได้

        “คอลเล็กชั่นซัมเมอร์ที่เรามีแผนจะวางขายเดือนหน้า ทำไมคู่แข่งถึงมีแบบเหมือนของเราเป๊ะ แถมยังชิงขายตัดหน้าก่อนอีกต่างหาก”

        พี่บุ้ง เจ้าของบริษัทโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง สั่งตามทีมออกแบบทุกคนให้มาประชุมด่วน พี่บุ้งโยนชุดของคู่แข่งลงกลางโต๊ะ พลอยขวัญนิ่งอึ้งไปเพราะชุดน่ารักตัวนี้เธอเป็นคนออกแบบจัดลายผ้าเอง แล้วทำไมคู่แข่งถึงมีแบบตัดเย็บ ปรับเปลี่ยนแค่เนื้อผ้ากับลายดอกไม้เล็กน้อยเท่านั้นเอง

        “อธิบายเรื่องนี้มาซิ!”

        “อะไรกัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ งานของเราสั่งโรงงานตัดเย็บไปแล้วด้วย” ยี่หวาคว้าเสื้อบนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูด้วยสีหน้าหงุดหงิด “เราต้องเร่งทางโรงงานให้รีบผลิตออกมาวางขายโดยเร็วแล้วค่ะ”

        “ไม่ได้นะคะ ทำแบบนั้นจะทำให้มูลค่าของแบรนด์เราเสียหาย ลูกค้าจะมองว่าเราก๊อปปี้คู่แข่ง” พลอยขวัญทักท้วง ยี่หวาซึ่งทำงานตำแหน่งแฟชั่นดีไซเนอร์เหมือนกันจึงแหววใส่

        “งั้นนางฟ้าคนสวยเรียนจบจากญี่ปุ่นช่วยคิดหน่อยสิว่า ถ้าเราไม่ทำออกขาย จะทำยังไงต่อดี พี่บุ้งจ่ายค่าผ้าแถมสั่งตัดไปแล้ว ห้ะ เจ้าหญิงตอบมาหน่อย”

        “เรื่องนั้น...”

        “แสดงว่าเรื่องนี้จะต้องมีหนอนบ่อนไส้แน่นอนเลยค่ะพี่บุ้ง” ยี่หวาฮึดฮัดพลางจ้องหน้าพลอยขวัญตาเขม็ง “พี่บุ้งดูสิคะ ชุดที่ถูกก๊อปปี้มีแต่ชุดที่พลอยขวัญคนสวยออกแบบทั้งนั้นเลย”

        “ใครเป็นคนดูแลแบบ”

        “พลอยเองค่ะ แต่พลอยยืนยันได้ว่าพลอยไม่เคยส่งข้อมูลให้คนนอก”

        “นี่เป็นความลับของบริษัทนะจ๊ะเจ้าหญิง อาจารย์ที่ญี่ปุ่นไม่ได้สอนเรื่องนี้เหรอ เธอเพิ่งจะเริ่มทำงาน พี่บุ้งอุตส่าห์เห็นฝีมือยอมให้เธอรับผิดชอบโปรเจคนี้เต็มที่ แล้วดูผลงานเธอสิ พี่บุ้งเห็นมั้ยคะ ยี่หวาบอกพี่บุ้งหลายครั้งแล้วว่าเด็กคนนี้ไว้ใจไม่ได้”

        คนที่ทำงานออกแบบสร้างสรรค์ การถูกกล่าวหาว่าจงใจทำข้อมูลความลับของบริษัทรั่วไหล ขายผลงานให้คู่แข่งเช่นนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากต้องโทษประหาร พลอยขวัญพยายามชี้แจงทุกอย่างแล้ว แต่ทุกอย่างยิ่งแย่ลง วงการออกแบบแคบแค่นี้เอง ไม่นานนักข่าวเรื่องนี้ก็เป็นที่รู้กันทั่ว คนที่รู้จักเธอในฐานะเจ้าหญิงของวงการต่างก็ค้นพบว่าที่แท้แล้วเธอไม่ได้เก่งจริงอย่างที่คิด ขนาดงานออกแบบของตัวเองยังกล้าขายให้คู่แข่งจนทำให้บริษัทเสียหาย แสดงว่าผลงานรางวัลที่ผ่านๆ มาก็น่าสงสัยเช่นกัน

        “โปรไฟล์สวยหรูเวอร์วังขนาดนั้น สุดท้ายก็โป๊ะแตก”

        “ก็ไม่เห็นจะเก่งอย่างที่โม้เลย แล้วนี่รู้มั้ย เด็กที่จบรุ่นเดียวกับแม่นั่นน่ะ เขาลือกันว่าแม่นั่นก๊อปแบบของเพื่อน ถึงได้เรียนจบมาได้ แต่คนโดนก๊อปนี่สิ แก้งานไม่ทัน ถูกปรับตกไปเลย น่าสงสารมาก”

        “รางวัลประกวดอะไรนั่น คงจะให้ป๊ะป๋าใส่ซองให้กรรมการอยู่แล้ว นี่แหละนะ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ แอบขโมยแบบไปขาย คงจะทำมานานแล้วแน่ แค่โดนสั่งพักงานไม่มีกำหนดนี่ถือว่าพี่บุ้งใจดีมากเลยนะ”

        สังคมการทำงานขับเคลื่อนด้วยการเหยียบย่ำ แม้พลอยขวัญจะพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถกอบกู้ชื่อเสียงของตัวเองกลับมาได้

        ชีวิตมีขึ้นแล้วก็ย่อมมีลง เพียงแต่เวลาลง มักจะลงวูบจนยากจะปีนกลับขึ้นมา

        พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตในช่วงที่พลอยขวัญถูกพักงานพอดี ทำให้ยิ่งมีข่าวลือว่าพ่อกับแม่ของเธอเสียใจมากจนขอขับรถคว่ำตายหนีอาย พลอยขวัญยังก่อเรื่องซ้ำด้วยการลอบกลับเข้าไปที่บริษัท บุกเข้าไปหาพี่บุ้งเพื่อโวยวาย เธอถูกจับตัวขึ้นโรงพักเป็นครั้งแรกในชีวิต คนที่รู้ข่าวต่างสมน้ำหน้าเพราะทำผิดแล้วยังไม่สำนึก แถมยังฟาดงวงฟาดงาใส่เจ้านายอีก ใครจะกล้าจ้างงาน ใครจะกล้าใส่ชุดที่เธอออกแบบ ชื่อเสียงของพลอยขวัญเสียหายในชั่วข้ามคืน คนรู้จักต่างเมินหนีทำเหมือนไม่เคยรู้จักกัน

        นับจากนั้นมาพลอยขวัญยิ้มให้ใคร คนคนนั้นก็เดินหนี หรือไม่ก็มองเมินไปทางอื่น พลอยขวัญถึงได้เข้าใจว่าคนที่ไม่มีใครคบเป็นเช่นนี้นี่เอง