บทนำ 4

 “ย้ายไปแล้วหรือคะ”

        เดือนถัดมา พลอยขวัญมาที่ตลาด ตั้งใจจะนำเสื้อแจ๊กเกตที่เธอตัดเย็บและปักลวดลายเองมาให้เด็กชาย แต่แผงขายของนั้นมีแม่ค้าเจ้าใหม่มาแทนที่เสียแล้ว แม่ค้าแผงข้างๆ บอกว่าตลาดเงียบเหงา ขายของแทบไม่ได้ ผู้เป็นป้าจึงพาหลานหนีหนี้กลับต่างจังหวัด

        “ตอนนั้นนะ เจ้าหนูมาอาละวาดไม่ยอมไป จะรอหนูท่าเดียว ร้องจนเสียงแหบเสียงแห้งเชียวล่ะ”

        “แล้วคุณน้าพอจะมีที่อยู่ของคุณป้าเขามั้ยคะ”

        “ไม่มีน่ะสิ รู้แค่ว่าย้ายกลับไปชลบุรีโน่น ส่วนเบอร์ที่ป้ามี เขาก็เปลี่ยนเบอร์หนีเจ้าหนี้ไปแล้ว” เมื่อไม่รู้จะติดต่อได้อย่างไร พลอยขวัญจึงก้มดูเสื้อในถุงกระดาษอย่างหงอยๆ ถ้าเธอมาเร็วกว่านี้อีกสักนิดก็คงจะดี พลอยขวัญจึงเก็บเสื้อตัวนั้นไว้อย่างดี หวังว่าจะมีโอกาสได้พบเด็กคนนั้นอีกสักครั้ง

        วันเวลาผ่านไปจนกระทั่งพลอยขวัญเรียนจบมัธยมปลาย ตัดชุดเดรสประดับดาวไปงานพรอมตามที่ตั้งใจ ชุดของเธอสวยแพรวพราว เทคนิคการตัดเย็บดีเยี่ยมจนได้รับคำชมมากมาย รวมไปถึงชุดแสนสวยที่เธอออกแบบให้เพื่อนสามสี่คนก็ถูกพูดถึงด้วย พลอยขวัญยิ้มสดใสโดยในใจก็ยังคงนึกถึงเจ้าของเสื้อแจ๊กเกตตัวนั้นอยู่ เธอแขวนมันคู่กับชุดเดรส เทียบฝีมือรุ่นแรกๆ กับฝีมือเธอตอนนี้ก็เห็นได้ชัดว่าพัฒนาขึ้นมาก แม่เห็นเธอเก็บเสื้อเด็กตัวนี้มาสองปีแล้วจึงอดถามไม่ได้

        “จะเก็บแจ๊กเกตตัวนี้ไว้เหรอลูก”

        “ค่ะ”

        “บริจาคไปไม่ดีกว่าหรือลูก ป่านนี้เด็กคนนั้นก็คงจะโตขึ้นแล้ว เก็บไว้ให้ก็ใส่ไม่ได้หรอก”

        “พลอยขอเก็บไว้ก่อนนะคะ มันเป็นเสื้อตัวแรกที่คนจ้างพลอยออกแบบ พลอยอยากเก็บไว้เป็นที่ระลึกค่ะ อีกอย่างถ้าเกิดลูกค้ามารับเสื้อแล้วพลอยไม่มีให้ พลอยก็เสียเครดิตแย่เลยนะคะ” พลอยขวัญยิ้ม บรรจงพับเสื้อตัวนั้นลงถุงซิปล๊อกเก็บไว้อย่างดี วันไหนว่างๆ ก็นำออกมาตากแดดรับอากาศบ้างเป็นประจำ

        “งั้นก็ตามใจแล้วกัน อันที่จริงแล้วแม่ก็ต้องขอบคุณเด็กคนนั้นนะ”

        “ทำไมหรือคะ”

        “ไม่รู้ตัวเลยหรือ ตั้งแต่เจอเด็กคนนั้น เป้าหมายในชีวิตของพลอยก็ชัดเจนขึ้น ตอนแรกแม่ก็แค่คิดว่าพลอยชอบขีดๆ เขียนๆ เล่นไปเรื่อย อ้อนขอซื้อจักรเย็บผ้ามาตัวนึงก็ไม่ได้เย็บอะไรออกมาเป็นชิ้นเป็นอัน เสื้อตัวนี้เป็นจุดเริ่มต้นลงมือทำของพลอยจริงๆ นั่นแหละ”

        แม่บ่นไปตามประสาเพราะชุดต้นแบบที่พลอยขวัญตัดเย็บไว้มีเป็นพะเนิน แต่แม่ก็คอยดูแลให้เมื่อเธอไม่อยู่ พลอยขวัญบินลัดฟ้าไปเรียนต่อแฟชั่นดีไซน์ที่ประเทศญี่ปุ่น ด้วยความที่เข้ากับคนง่ายและมีพื้นฐานด้านการตัดเย็บอยู่แล้ว เธอจึงไม่มีปัญหาเรื่องการปรับตัวมากนัก พอเห็นเด็กชายอายุไล่เลี่ยกับเด็กคนนั้น พลอยขวัญก็อดมองและจินตนาการถึงชุดที่อยากจะออกแบบให้เขาใส่ ดังนั้นจึงกลายเป็นว่าพลอยขวัญชอบออกแบบเสื้อผ้าเด็กและวัยรุ่นเป็นหลัก และเธอก็ทำได้ดี

        พลอยขวัญส่งผลงานเข้าประกวด International Contest For Young Designers ที่ประเทศรัสเซีย ซึ่งเป็นงานประกวดครั้งแรกในชีวิต มีผลงานของนักศึกษาจากหลายๆ มหาวิทยาลัยทั้งในยุโรปและเอเชีย พลอยขวัญได้รางวัลที่สอง จากนั้นเธอก็ประสบความสำเร็จอย่างสวยงาม ไม่ว่าจะชนะการประกวดเวทีต่างๆ รวมถึงเข้าร่วมแสดงผลงานแฟชั่นวีคโดยได้ทีมสปอนเซอร์อย่าง SWAROVSKI JAPAN ให้การสนับสนุนผลงาน ใครที่รู้จักเธอต่างคิดว่าพลอยขวัญคือลูกรักของสวรรค์ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ทำได้สำเร็จ รูปร่างหน้าตา ชาติตระกูล ระดับการศึกษา กิริยามารยา ทุกสิ่งล้วนสมบูรณ์แบบ กลายเป็นดาวรุ่งของวงการในระยะเวลาอันสั้น