บทที่ 5

“หมอบอกว่า เป็นเพราะความโกรธอย่างรุนแรงจนกระทบหัวใจ ทำให้เกิดกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน ไม่รู้ว่าจะฟื้นขึ้นมาได้ไหม…” ในที่สุดแม่โย่วก็กลั้นไม่ไหว ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

โย่วอวี้ชุนนั่งฟังอยู่รู้สึกเพียงแค่ว่าเลือดลมทั่วร่างกายค่อยๆ เย็นเยียบลงทีละน้อย อารมณ์มากมายถาโถมเข้ามา แต่เธอกลับกดมันเอาไว้ภายใต้สีหน้าเย็นชา

เธอเอื้อมมือไปสวมกอดผู้เป็นแม่ที่กำลังสั่นสะท้านไว้เบาๆ "แม่คะ อย่าร้องไห้เลยค่ะ ดูแลพ่อให้ดีนะคะ หนูขอออกไปข้างนอกสักครู่"

"อวี้ชุน ลูกจะไปไหน? อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ!” แม่โย่วรีบดึงตัวเธอไว้ด้วยความตกใจ

โย่วอวี้ชุนหันกลับมายิ้ม "วางใจเถอะค่ะ จะไม่เป็นไรแน่นอน"

เธอหมุนตัวเดินจากไป ต่อสายโทรศัพท์ "เช็กให้ชัดว่าอู้หนงหนงกับฉู่อวิ๋นหุยอยู่ที่ไหนกันตอนนี้"

สามนาทีต่อมา ที่อยู่แห่งหนึ่งก็ถูกส่งมาถึงมือเธอ

งานเฉลิมฉลองครบรอบสามปีของหอศิลป์อู๋ไอ้จัดขึ้นอย่างหรูหราอลังการ

บรรดาแวดวงศิลปะและนักธุรกิจชั้นนำมารวมตัวกันแน่นขนัด ทุกทิศทางเต็มไปด้วยคำประจบประแจงและเสียงหัวเราะ

อู้หนงหนงในชุดราตรีทรงหางปลาสีขาว ควงแขนฉู่อวิ๋นหุย ขณะกำลังรับคำแสดงความยินดีจากทุกคน

"คุณอู้ทั้งยังเยาว์และมีความสามารถ หอศิลป์เปิดได้เพียงสามปีกลับมีอิทธิพลถึงเพียงนี้ ช่างหาได้ยากจริง"

"ประธานฉู่กับคุณอู้เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกจริงๆ"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น หัวใจของโย่วอวี้ชุนกลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เธอพาคนกลุ่มหนึ่งเดินฝ่าฝูงชนตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน

บรรยากาศอันครึกครื้นเงียบเสียงลงไปชั่วขณะ

"ครบรอบสามปีทำไมไม่ชวนฉันล่ะ?" เธอเอ่ยปาก "ยังดีนะ ที่ฉันเตรียมของขวัญล่วงหน้าไว้แล้ว"

อู้หนงหนงอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คุณโย่วคะ ฉันนึกว่าช่วงนี้คุณยุ่งๆ ก็เลยไม่กล้ารบกวน แต่คุณมาได้ฉันก็ดีใจมากแล้วค่ะ"

ฉู่อวิ๋นหุยขมวดคิ้วเตือนเสียงต่ำ "อย่ามาสร้างเรื่องในงานแบบนี้"

"จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ?" โย่วอวี้ชุนหัวเราะเบาๆ "ฉันตั้งใจมาแสดงความยินดีจากใจจริงนะ"

เธอยกมือขึ้นเบาๆ คนที่อยู่ด้านหลังก็ลงมือทันที เข้าควบคุมหน้าจอขนาดใหญ่ของงาน ใครที่คิดจะเข้ามาขัดขวางก็ถูกคนของเธอเชิญออกไป

หน้าจอสว่างวาบขึ้น

ภาพอู้หนงหนงสมัยเรียนอยู่ต่างประเทศ รวมถึงผลงานที่นำออกแสดงในนิทรรศการต่างๆ บรรยายด้วยน้ำเสียงไพเราะถึงความสำเร็จทางศิลปะของเธอ สีหน้าหวาดหวั่นของเธอค่อยๆ คลายลง จนกระทั่งฉายแววหยิ่งยโสขึ้นมาแทน

ในที่สุด ภาพก็ตัดฉากไป โย่วอวี้ชุนจึงเอ่ยปากขึ้น

"น่าเสียดาย ที่เบื้องหลังประวัติอันวิจิตรพิสดารเหล่านี้ กลับซ่อนความจริงที่ไม่อาจทนต่อการตรวจสอบ"

ภาพแคปข้อความอีเมลทีละฉบับ หลักฐานการโอนเงิน รูปถ่ายการแอบพบปะกับกรรมการประเมินเป็นการส่วนตัว ทั้งหมดล้วนเปิดเผยความจริงเรื่องเดียว

นั่นคือรางวัลอันทรงเกียรติเหล่านั้น ได้มาด้วยอำนาจเงินทั้งสิ้น

ภาพบนจอเปลี่ยนอีกครั้ง ขณะที่เธอยังมีสถานะการแต่งงานกับสามีเก่า เธอกลับไปมาหาสู่กับมหาเศรษฐีอีกคนอย่างใกล้ชิด หลังหย่าร้างไม่ถึงสามเดือน ก็หมั้นหมายกับมหาเศรษฐีคนนั้น จนกระทั่งเรื่องเงียบหายไป ถึงได้พาลูกสาวเดินทางกลับประเทศ

"ไม่ใช่นะคะ..." อู้หนงหนงส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน น้ำตาไหลออกมาทันใด เธอหันไปหาฉู่อวิ๋นหุย "ฉันทำไปก็เพื่อเจาเจานะคะ เจาเจาเธอ..."

ใบหน้าของฉู่อวิ๋นหุยเขียวคล้ำ เขากระชากสายไฟออกทันทีท่ามกลางสายตาที่แตกต่างกันของผู้คน หน้าจอดับลงในพริบตา

"โย่วอวี้ชุน คุณบ้าพอหรือยัง?!" เขาตวาดเสียงลั่น

"บ้าเหรอ?" โย่วอวี้ชุนสบสายตาเขาอย่างไม่ยอมถอย "หลักฐานกางอยู่ตรงหน้า นายยังคิดว่าเธอเป็นผู้บริสุทธิ์ ส่วนฉันเป็นคนบ้าอย่างนั้นเหรอ?"

ฉู่อวิ๋นหุยไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เขาไม่สนคำคัดค้านแล้วลากเธอออกจากโถงงาน เข้าไปในห้องพัก

ประตูถูกปิดลงอย่างแรง ตัดขาดความวุ่นวายจากภายนอก

"คุณต้องการอะไรกันแน่?" ฉู่อวิ๋นหุยปล่อยมือ "หนงหนงน่าสงสารมากพอแล้ว ทำไมคุณถึงไม่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่นบ้าง?"

เมื่อจ้องมองท่าทีสติหลุดของเขาเพราะผู้หญิงอีกคน โย่วอวี้ชุนกลับรู้สึกเพียงแค่ว่ามันเหลวไหลสิ้นดี

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉู่อวิ๋นหุยคล้ายกับยอมจำนนก้มหน้าลง

"ผมจะตัดขาดความสัมพันธ์กับหนงหนงทุกอย่าง จะไม่ไปเจอเธอ จะไม่ช่วยเหลือเธออีก และการลงทุนในหอศิลป์ผมก็จะถอนทุนคืน ขอแค่คุณเลิกตามราวีเธอเสียที"

เธอจ้องมองเขาราวกับเพิ่งเคยรู้จักชายคนนี้เป็นครั้งแรก เธออยากจะหัวเราะออกมา แต่กลับทำเพียงแค่กะพริบตาด้วยความสงสัย

"ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ?"

ฉู่อวิ๋นหุยไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแค่ยกโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกเบอร์หนึ่ง "ปล่อยข่าวออกไปเดี๋ยวนี้ ใครก็ตามที่ร่วมมือกับตระกูลโย่วจะถูกตระกูลฉู่จัดอยู่ในแบล็กลิสต์ทั้งหมด"

"นอกจากนี้ แผนการเข้าซื้อกิจการตระกูลโย่ว เริ่มดำเนินการอย่างเป็นทางการได้เลย"