บททั้งหมดของ ฤดูใบไม้ผลิปีที่เจ็ด ไร้เงาหิมะ: บทที่ 1 - บทที่ 10

นอกห้องพักผู้ป่วย โย่วอวี้ชุนมองเข้าไปด้านในผ่านกระจกฉู่อวิ๋นหุยเอียงพิงอยู่บนหัวเตียง อู้หนงหนงกำลังป้อนโจ๊กให้เขา ชายหนุ่มที่ปกติแล้วเย็นชาและต่อต้านเธอนักหนา เวลานี้กลับยอมให้อีกคนเข้าใกล้เมื่อเห็นเธอ อู้หนงหนงก็ลุกลี้ลุกลนลุกขึ้น "ฉันไปกดน้ำร้อนให้นะคะ""ไม่ต้อง เรื่องพวกนั้นให้คนดูแลทำเถอะ" ฉู่อวิ๋นหุยเอ่ยปากรั้งเธอไว้ สายตาเลื่อนมาตกที่ใบหน้าของโย่วอวี้ชุน "คุณมาทำอะไร?""ถ้าคิดว่ารอบนี้ผมเจ็บยังไม่พอ ผมทำอีกรอบก็ได้"เมื่อได้ยินน้ำเสียงเยาะเย้ย โย่วอวี้ชุนไร้ซึ่งสีหน้าใดๆ เปิดแฟ้มเอกสารออก "นอกจากเป็นภรรยานายแล้ว ฉันยังเป็นกรรมการบริษัทด้วย โครงการพวกนี้ต้องให้นายเซ็นชื่อยืนยัน"คิดไม่ถึงว่าเธอจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ฉู่อวิ๋นหุยขมวดคิ้วแล้วรับปากกาไปอู้หนงหนงเตือน "คุณโย่วคะ อวิ๋นหุยเขาแค่งอนแบบเด็กๆน่ะค่ะ หมอบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว คุณเองก็อย่างอนกับเขาเลยนะคะ"เมื่อเห็นฉู่อวิ๋นหุยเซ็นชื่อตัวสุดท้ายเสร็จ โย่วอวี้ชุนก็เก็บเอกสารคืน พร้อมกับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย"งั้นก็คงต้องขอบคุณที่คุณดูแลเขาอย่างดี ฉันจะให้ผู้ช่วยโอนเงินค่าจ้างดูแลให้คุณเป็นสองเท่า"สีหน้าของฉู

ตอนเดินออกจากสถานีตำรวจก็เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว โย่วอวี้ชุนเดินทางกลับบ้านพ่อแม่แม้เธอจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว แต่แม่ก็สังเกตเห็นทันทีว่าท่าเดินของเธอผิดปกติ จึงรีบโทรตามแพทย์ประจำตระกูลมาทันที"แม่คะ หนูไม่เป็นไรค่ะ" เธอจับมือแม่ไว้ “วันนี้หนูเก่งมากเลยนะ ช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไว้ด้วย” แม่โย่วจ้องมองเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและหนักแน่น "อวี้ชุนบ้านเรา เป็นคนจิตใจดีแบบนี้มาโดยตลอดนั่นแหละ"โย่วอวี้ชุนชะงักนิ่งไปในความทรงจำ ทุกครั้งที่เธอก่อเรื่องและถูกคนอื่นตำหนิว่าเอาแต่ใจ แม่มักจะยิ้มแล้วพูดแทนเธอแบบนี้เสมอ “อวี้ชุนบ้านเราเป็นเด็กดี แค่เป็นคนนิสัยตรงไปตรงมานิดหน่อยเท่านั้นเอง”ตอนถูกฉู่อวิ๋นหุยตั้งคำถามเธอไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับต้องขอบตาแดงเพราะคำยืนยันนี้ของผู้เป็นแม่เธอรีบก้มหน้าลงและเปลี่ยนหัวข้อสนทนา"พ่อคะแม่คะ ทางฝั่งต่างประเทศวางโครงสร้างพื้นฐานเสร็จสิ้นเกือบหมดแล้ว อีกราวๆ ครึ่งเดือน บริษัทก็จะสามารถเปลี่ยนไปเน้นงานที่นั่นได้ ถึงตอนนั้นพวกเราจะไปด้วยกัน” หลายวันต่อมาที่บริษัทโย่วซื่อกรุ๊ปโย่วอวี้ชุนกำลังประชุมอยู่ เลขาก็ผลักประตูเข้ามา แล้วกระซิบอะไรบางอย่างข้าง

โย่วอวี้ชุนเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ เธอต้องฝืนอย่างมากกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ แต่เสียงก็ยังสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ "ฉู่อวิ๋นหุย นายพูดว่าอะไรนะ? นายมีสิทธิ์อะไร...""สิทธิ์ตรงที่ผมมีความสามารถนี้ไง" เขาวางโทรศัพท์ลง "โย่วอวี้ชุน ผมเคยให้โอกาสคุณแล้ว"เธอรู้สึกเพียงแค่เลือดลมกำลังพุ่งขึ้นหัว อารมณ์ที่เคยเก็บข่มไว้ทั้งหมดระเบิดออกในวินาทีนี้ เธอเงื้อมมือขึ้น"เพียะ!"ใบหน้าของฉู่อวิ๋นหุยหันไปตามแรงตบ รอยแดงปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็ว"นายยังเป็นคนอยู่ไหม?!" เสียงของเธอแหลมสูงด้วยความโกรธแค้น "หลายปีมานี้พ่อแม่ฉันปฏิบัติต่อนายไม่ใช่น้อยๆ พวกท่านใช้ทั้งคอนเนกชันของตัวเองช่วยส่งเสริมนาย เพราะกลัวว่านายจะต้องลำบากแม้แต่นิดเดียว!” "หลายปีมานี้ตระกูลโย่วช่วยนายมาตั้งเท่าไหร่?! ต่อให้เป็นหมา เลี้ยงมาเจ็ดปีมันยังรู้จักกระดิกหางเลย! ตอนนี้นายจะเข้าซื้อกิจการตระกูลโย่ว คิดจะกลืนกินหยาดเหงื่อแรงกายหลายสิบปีของพวกท่านลงท้องไปเลยเหรอ?!""นายรู้บ้างไหมว่าอู้หนงหนงเธอ...""อวิ๋นหุยคะ..." ประตูห้องพักถูกผลักออก อู้หนงหนงขอบตาแดงก่ำยืนอยู่ตรงประตู"ขอโทษนะคะคุณโย่ว ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอ

สุดโต๊ะตัวยาว ประธานกรรมการอิสระผู้ทรงคุณวุฒิเลื่อนกองเอกสารที่พิมพ์ออกมาวางตรงหน้าเขา "ประธานฉู่ ช่วยอธิบายหน่อย"เขาหยิบเอกสารขึ้นมา เพียงแค่เปิดดูไม่กี่หน้า สีหน้าก็เคร่งขรึมลงทันที ลายเซ็นที่คุ้นตาเหล่านั้น ชื่อของลูกน้องที่เขาไว้วางใจ พัวพันเกี่ยวดองอยู่กับหอศิลป์อู๋ไอ้"หลักฐานพวกนี้ไม่ทราบที่มาที่ไปอย่างแน่ชัด ความถูกต้องยังต้องรอการตรวจสอบครับ""พวกเราตรวจสอบส่วนแรกในเบื้องต้นแล้ว รายการเดินบัญชีกับตราประทับในสัญญาลูกล้วนเป็นของจริง" กรรมการอิสระที่มีสายงานด้านการเงินดันแว่นตาขึ้น "ประธานฉู่ เรื่องด่วนในตอนนี้ไม่ใช่การตั้งข้อสงสัยถึงที่มา แต่เป็นการแก้ปัญหา""หอศิลป์อู๋ไอ้..." กรรมการอีกท่านหนึ่งใช้นิ้วชี้ไปยังชื่อที่ปรากฏขึ้นซ้ำๆ ในรายงาน "ได้ยินมาว่ามีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับประธานฉู่ พวกเราจำเป็นต้องรู้ว่า ตัวประธานฉู่มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้หรือไม่ และมีพฤติกรรมทำลายผลประโยชน์ของบริษัทเพื่อความสัมพันธ์ส่วนตัวหรือไม่?""ผมกับอู้หนงหนงเป็นคนรู้จักเก่า การลงทุนในหอศิลป์ของเธอเป็นการตัดสินใจจากคุณค่าทางศิลปะ ถือเป็นกิจกรรมทางการค้าตามปกติ" ฉู่อวิ๋นหุยเปิดดูต่ออีกไม่กี

คำเปรียบเปรยของฉู่ชิงชวนอาจฟังดูไม่ค่อยเข้าท่า แต่กลับช่วยปลอบความกังวลที่หลงเหลืออยู่ในใจของโย่วอวี้ชุนได้ เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย นี่คือรอยยิ้มจากใจจริงครั้งแรกของเธอหลังจากที่พ่อฟื้นขึ้นมา"สมพรปากนะคะ" เธอพูดตอนนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็ค่อยๆ เปิดออก แม่โย่วขอบตาแดงก่ำยื่นหน้าออกมา "อวี้ชุน รีบเข้ามาสิ พ่ออยากเห็นหน้าลูกนะ""ค่ะ" โย่วอวี้ชุนรีบตอบรับ ก่อนพยักหน้าให้ฉู่ชิงชวนอย่างสุภาพ "ฉันขอตัวก่อนนะคะ แล้วเจอกันค่ะ""แล้วเจอกันครับ!" ฉู่ชิงชวนโบกมือ มองแผ่นหลังของเธอที่รีบเดินเข้าไปในห้อง ก่อนกะพริบตาเบาๆ แล้วพึมพำ “ชื่อเพราะจัง” ดูเหมือนคำอวยพรของฉู่ชิงชวนจะได้ผลจริงๆอาการของพ่อดีขึ้นทุกวัน ชีวิตของโย่วอวี้ชุนเองก็ถูกภาระงานในบริษัทเต็มเติมจนแน่นสภาพแวดล้อมใหม่ ความท้าทายใหม่ เธอเก็บทุกความรู้สึกในอดีตไว้ในใจ และมองไปข้างหน้าเท่านั้น จนกระทั่งหนึ่งสัปดาห์ต่อมา เพื่อคว้าตัวพันธมิตรทางธุรกิจรายสำคัญในพื้นที่ เธอจำเป็นต้องไปนัดพบที่ค่อนข้างพิเศษครั้งหนึ่ง อีกฝ่ายเป็นคนที่คลั่งไคล้การแข่งรถ ไม่รู้ไปขุดข่าวเก่าเรื่องที่เธอเคยมีใบขับขี่รถแข่งสมัยวัยรุ่นมาจากไหน ก่อนจะเ