บทที่ 4

ตอนเดินออกจากสถานีตำรวจก็เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว โย่วอวี้ชุนเดินทางกลับบ้านพ่อแม่

แม้เธอจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว แต่แม่ก็สังเกตเห็นทันทีว่าท่าเดินของเธอผิดปกติ จึงรีบโทรตามแพทย์ประจำตระกูลมาทันที

"แม่คะ หนูไม่เป็นไรค่ะ" เธอจับมือแม่ไว้ “วันนี้หนูเก่งมากเลยนะ ช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไว้ด้วย”

แม่โย่วจ้องมองเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและหนักแน่น "อวี้ชุนบ้านเรา เป็นคนจิตใจดีแบบนี้มาโดยตลอดนั่นแหละ"

โย่วอวี้ชุนชะงักนิ่งไป

ในความทรงจำ ทุกครั้งที่เธอก่อเรื่องและถูกคนอื่นตำหนิว่าเอาแต่ใจ แม่มักจะยิ้มแล้วพูดแทนเธอแบบนี้เสมอ “อวี้ชุนบ้านเราเป็นเด็กดี แค่เป็นคนนิสัยตรงไปตรงมานิดหน่อยเท่านั้นเอง”

ตอนถูกฉู่อวิ๋นหุยตั้งคำถามเธอไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับต้องขอบตาแดงเพราะคำยืนยันนี้ของผู้เป็นแม่

เธอรีบก้มหน้าลงและเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"พ่อคะแม่คะ ทางฝั่งต่างประเทศวางโครงสร้างพื้นฐานเสร็จสิ้นเกือบหมดแล้ว อีกราวๆ ครึ่งเดือน บริษัทก็จะสามารถเปลี่ยนไปเน้นงานที่นั่นได้ ถึงตอนนั้นพวกเราจะไปด้วยกัน”

หลายวันต่อมาที่บริษัทโย่วซื่อกรุ๊ป

โย่วอวี้ชุนกำลังประชุมอยู่ เลขาก็ผลักประตูเข้ามา แล้วกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูเธอ

เธอลุกขึ้นยืน "ทุกท่านคะ ขออภัยด้วย เดี๋ยวเราค่อยมาประชุมกันต่อ”

ที่ทางเดิน มีเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบหลายคนรออยู่แล้ว

"ประธานโย่ว พวกเรามาจากกรมสรรพากร ได้รับแจ้งเรื่องร้องเรียนระบุตัวตน จึงต้องขอตรวจสอบตามกฎหมาย โปรดให้ความร่วมมือด้วยครับ"

โย่วอวี้ชุนเลิกคิ้วขึ้น บริษัทโย่วซื่อกรุ๊ปภายใต้การบริหารของพ่อเธอนั้นปฏิบัติตามกฎหมายมาโดยตลอด เธอจึงไม่กลัวการตรวจสอบ เพียงแต่ว่า ใครกันที่มาร้องเรียนเอาในจังหวะสำคัญเช่นนี้?

เธอบอกว่าจะให้ความร่วมมือในการตรวจสอบอย่างเต็มที่ พร้อมกับส่งสายตาให้เลขาไปทีหนึ่ง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอเปิดดูข้อความที่เลขาส่งมา แล้วต่อสายตรงหาฉู่อวิ๋นหุยทันที

"เรื่องร้องเรียนภาษี เป็นนายที่ยอมให้อู้หนงหนงทำใช่ไหม?”

ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนจะไม่ปฏิเสธ "เรื่องของเจาเจา คุณติดค้างหนงหนงอยู่ ปล่อยให้เธอได้ระบายความโกรธ เรื่องนี้ก็ถือว่าจบกัน”

โย่วอวี้ชุนแทบจะขำออกมาด้วยความโกรธกับน้ำเสียงที่ฟังดูชอบธรรมเช่นนี้

"ฉู่อวิ๋นหุย ด้วยสมองอย่างนายเนี่ย บริษัทฉู่ซื่อกรุ๊ปยังไม่เจ๊งนี่ก็นับว่าบรรพบุรุษของนายคุ้มครองแล้ว”

พูดจบ เธอก็กดตัดสายทันที

ขั้นตอนการตรวจสอบยุ่งยากแต่เป็นระบบ และเป็นไปตามที่เธอคาดไว้ ตระกูลโย่วไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น พอตรวจไปถึงช่วงหลัง ท่าทีของเจ้าหน้าที่ก็ดีขึ้นมาก

แต่หลังจากส่งคนกลุ่มนั้นกลับไป เจ้าหน้าที่อีกกลุ่มก็เดินทางมาถึง นั่นคือหน่วยงานกำกับดูแลการเงิน

"คุณโย่วครับ พวกเราได้รับเบาะแสว่า ระยะนี้คุณทำการโยกย้ายสินทรัพย์มูลค่าสูงข้ามประเทศอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งเข้าข่ายต้องสงสัยว่าปั่นแต่งกำไร ขอเชิญคุณไปให้ความร่วมมือในการสอบสวนกับพวกเราด้วยครับ"

ข้อกล่าวหาในครั้งนี้ ร้ายแรงกว่าการตรวจภาษีมาก

โย่วอวี้ชุนจ้องมองเอกสารที่อีกฝ่ายยื่นให้ ดูออกทันทีว่านี่คือฝีมือของฉู่อวิ๋นหุย สมองของอู้หนงหนงไม่มีทางคิดแผนการแบบนี้ได้แน่

"ตกลง ฉันจะไปกับพวกคุณ" เธอหันหลังกลับ จัดแจงสั่งงานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พร้อมกับให้เลขารีบติดต่อทนายความ

ขั้นตอนการให้ความร่วมมือในการสอบสวนนั้น ยาวนานและยากลำบากกว่าที่คิดไว้มาก

โย่วอวี้ชุนนั่งอยู่บนเก้าอี้แข็งๆ คนฝั่งตรงข้ามผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาชุดแล้วชุดเล่า เนื้อหาเดิมๆ ถูกถามวนไปวนมา

เธออธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงที่เคยชัดเจนค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นแหบแห้ง

ไม่มีใครรินน้ำให้เธอ และเธอเองก็ไม่ได้เอ่ยปากขอ

ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างเปลี่ยนจากสว่างเป็นมืด แล้วก็กลับมาสว่างอีกครั้ง เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนี้มานานเท่าใด

ระหว่างนั้นเธอได้รับอนุญาตให้ไปห้องน้ำเพียงแค่สองครั้ง และทุกครั้งจะมีเจ้าหน้าที่หญิงเดินตามติดไม่ห่าง สายตาจับจ้องราวกับเงาตามตัว

การขาดนอนทำให้ขมับของเธอเต้นตุบๆ สายตาเริ่มพร่ามัวเนื่องจากต้องใช้สมาธิจดจ่อเป็นเวลานาน ความเจ็บปวดที่แผ่นหลังค่อยๆ ลุกลามไปทั่ว

แต่เธอยังคงนั่งหลังตรงอยู่เสมอ เวลาตอบคำถามก็ยังเป็นเหตุเป็นผลด้วยท่าทีไม่อ่อนข้อและไม่แข็งกร้าวจนเกินไป

ในที่สุด หลังจากผ่านการตรวจสอบข้อมูลเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ เธอก็ได้รับอนุญาตให้เดินทางกลับได้

ตอนเดินออกจากอาคารหลังนั้น สองเท้าของเธอเซโซไปหลายก้าว คิดจะโทรศัพท์หาพ่อแม่เพื่อบอกว่าปลอดภัยดี แต่กลับพบว่าไม่มีคนรับสาย

จนกระทั่งเลขาบอกว่าคุณท่านโย่วเกิดเรื่องขึ้น เธอถึงได้รู้ว่าพ่อกำลังนอนหมดสติอยู่ในโรงพยาบาล

ด้านนอกห้องพิเศษ แม่โย่วดูแก่ลงไปมาภายในชั่วข้ามคืน เมื่อเห็นโย่วอวี้ชุน ก็สะกดกลั้นอารมณ์ไว้แล้วรีบคว้ามือลูกสาวเอาไว้

"หลังจากลูกถูกพาตัวไป พวกเราก็ออกสืบข่าวไปทั่ว อยากรู้ว่าลูกสบายดีไหม แต่ผลปรากฏว่ามีคนจงใจสร้างความลำบากให้ลูก ต้องไปลำบากลำบนข้างใน"

"พวกเราเป็นห่วงจนแทบทำอะไรไม่ถูก คิดว่าลูกไม่เคยต้องเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน จึงจำใจต้องไปหาฉู่อวิ๋นหุย"

"แต่คนที่ออกมากลับเป็นอู้หนงหนง เธอพูดจาแย่ๆ ใส่ตั้งหลายคำ ตอนนั้นพ่อของลูกโกรธจนหน้าซีดเขียว"

น้ำตาของแม่โย่วไหลพรูลงมาในตอนนั้นเอง “ตลอดชีวิตพ่อไม่เคยพูดจารุนแรงกับใคร แต่ตอนนั้นแม้แต่มือที่ชี้หน้าอู้หนงหนงยังสั่นเลย ตอนอยู่บนรถขากลับ พ่อของลูกเขา…จู่ๆ ก็แน่นิ่งไป…”