บทที่10

แต่พลันเธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัว พร้อมกับจะยกเท้าหนีอัตโนมัติเมื่อรับรู้ถึงความแสบสันจับใจตรงปลายเท้าขึ้นมากะทันหัน หากติดตรงมือใหญ่ยังจับกุมข้อเท้าเล็กเอาไว้กระชับ ไม่ให้เธอขยับไปทางไหนได้ ในเมื่อขยับขาไม่ได้ ศิริกานดาจึงคว้าบ่าไหล่หนาเอาไว้แน่น พลางจิกเล็บลงไปอย่างลืมตัวเพื่อบรรเทาอาการแสบ ก่อนจะได้ยินคนทำแผลให้เอ่ยบอกออกมา

“แผลสดแบบนี้ทิงเจอร์จะช่วยฆ่าเชื้อได้ดีกว่ายาชนิดอื่น ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน”

ศิริกานดากัดปากพลางค้อนให้คนพูดตาคว่ำ ก็แล้วทำไมไม่บอกให้เธอได้ตั้งตัวสักนิดเล่า แต่พอเห็นเขายกปลายเท้าข้างเป็นแผลของเธอขึ้นมาเป่าอย่างไม่คิดที่จะรังเกียจ สาวน้อยก็ต้องอ้าปากค้าง เพราะคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้

“หายแสบหรือยัง”

คนเท้าเจ็บลืมความแสบไปเลยด้วยซ้ำ และลืมตอบคำถามที่ได้ยินนั้นด้วยเช่นกัน เธอได้แต่นั่งนิ่งอึ้งเงียบงันอย่างคนตกตะลึงอยู่เช่นนั้น ด้านคีรินทร์ก็ไม่คิดจะถามซ้ำ จัดการปิดแผลให้จนเสร็จสรรพเรียบร้อย

“ไป! เดี๋ยวผมอุ้มขึ้นไปส่งชั้นบน”

“มะ...ไม่ต้องค่ะ กานขึ้นไปเองได้”

เจ้าของบ้านรีบละล่ำละลักออกมาห้ามโดยไว แต่เธอคงลืมไปว่าเขาไม่ใช่คนที่เธอจะออกคำสั่งหรือห้ามปรามอะไรได้

“แล้วเท้าเจ็บแบบนี้คุณจะขึ้นไปยังไง อย่าดื้อน่ากานดา คุณจะได้ไปอาบน้ำพักผ่อน ผมก็จะได้กลับบ้านซะที”

ไม่พูดเปล่า คนตัวใหญ่จัดการอุ้มร่างเล็กลอยหวือขึ้นมาทั้งตัว แล้วพาเดินขึ้นบันไดไปช้าๆ อย่างมั่นคง พอมาถึงชั้นสองคีรินทร์ก็เห็นประตูห้องพักอยู่สองบานจึงก้มลงเอ่ยถามคนในอ้อมแขน

“ห้องไหน ซ้ายหรือขวา”

ศิริกานดาไม่ยอมตอบคำถาม ได้แต่ก้มหน้าแดงปลั่งหลบดวงตาคมกริบของคนถามพัลวัน สาวน้อยทั้งอายทั้งหวั่นใจปนกันไปหมด ก็เขาเป็นผู้ชายทั้งแท่งเลยนะ และเพิ่งมาบ้านเธอครั้งแรก แล้วจู่ๆ จะบุกเข้าห้องนอนของเธอหน้าตาเฉย ใครมันจะไม่กลัวบ้างล่ะ ถึงจะเป็นพี่ชายเพื่อนก็ตามเถอะ นี่เขาไม่รู้ตัว หรือตั้งใจทำเนียนเป็นไม่รู้ตัวกันแน่

“บอกมาเถอะน่า ผมไม่ปล้ำคุณตอนนี้หรอก อยากน้อยก็ต้องรอให้แผลที่เท้าหายก่อน ไม่งั้นมันไม่สนุก”

คีรินทร์เมื่อได้เห็นท่าทางของคนในอ้อมแขนก็เดาได้ไม่อยากว่าเธอกลัวอะไร หากก็ยังอยากจะแกล้งแม่สาวน้อยขี้ตื่นไปเล็กๆ น้อยๆ แต่เล่นเอาคนได้ยินถึงกับเบิกตาโพลง พลางจ้องหน้าคนพูดตาค้างอย่างตกใจ ก็เล่นพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยแบบนั้น เธอไม่รู้หรอกว่าเขาพูดจริงหรือแค่พูดเล่น กระทั่งได้ยินเขาเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งทว่าน้ำเสียงก็ยังคงราบเรียบอยู่เช่นเดิม

“ผมล้อเล่นน่ะ ผมไม่นิยมเด็กสักเท่าไรหรอก และถ้ายังไม่พ้นรั้วมหาวิทยาลัยด้วยแล้วยิ่งไม่อยากยุ่งด้วยใหญ่ ขี้เกียจปวดหัว จะบอกได้หรือยังว่าคุณอยู่ห้องไหน ผมไม่มีเวลามาอุ้มคุณอยู่แบบนี้ทั้งคืนหรอกนะ”

ประโยคนี้คีรินทร์ตั้งใจเตือนสติตัวเองด้วยต่างหาก เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าคนในอ้อมแขนผ่านพ้นวัยเด็กมาหลายปีแล้ว ออกจะสาวสะพรั่งเลยด้วยซ้ำ และรู้ดีว่าเรือนร่างอวบอิ่มที่ตนเองกำลังสัมผัสมันก็ปลุกอารมณ์หนุ่มให้พลุ่งพล่านได้ดีทีเดียวเชียวละ แถมหน้าอกหน้าใจนุ่มๆ ที่เบียดอยู่กับแผงอกกว้างในขณะนี้ ผู้ชายที่ผ่านผู้หญิงมาเยอะพอสมควรคาดเดาได้ไม่ยากว่ามาตรฐานของมันเกินหญิงไทยแน่นอน ซึ่งมันเล่นเอาคนบอกไม่นิยมเด็กต้องลอบกลืนน้ำหลายเหนียวๆ ลงคอไปอย่างฝืดๆ อยู่หลายหน

ด้านศิริกานดาถึงแม้จะกำลังสงสัยอยู่เต็มแก่ว่าคนชอบปั้นหน้าตาเรียบนิ่งอยู่เป็นนิจ ออกจะค่อนไปทางดุเสียด้วยซ้ำมีอารมณ์ล้อเล่นเหมือนชาวบ้านเขาด้วยหรือไง ทว่าน้ำเสียงที่เริ่มห้วนของเขาก็ทำให้เธอต้องรีบชี้บอกห้องไปในที่สุด และคนอุ้มก็ก้าวไปเปิดประตูห้องที่มือเรียวเล็กชี้บอกทันที

“ไม่ต้องลงไปข้างล่างอีกแล้วนะ อาบน้ำแล้วนอนซะ เดี๋ยวผมปิดประตูบ้านกับประตูรั้วหน้าบ้านให้เอง พรุ่งนี้วันเสาร์วันหยุดนี่ ผมจะให้ยายควีนมาอยู่เป็นเพื่อนก็แล้วกัน”

ชายหนุ่มเอ่ยสั่งเสียงขรึมๆ เมื่อพาคนในอ้อมแขนมาวางลงนั่งตรงขอบเตียงเสร็จ ก่อนจะกวาดตาคมกริบมองรอบๆ ห้องนอนขนาดเล็ก แต่จัดข้าวของเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแบบผ่านๆ แล้วถึงมาหยุดจ้องหน้าคนนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับตั้งคำถามอีกครั้ง

“ต้องให้อุ้มไปส่งในห้องน้ำด้วยไหม”

“มะ...ไม่ต้องค่ะ กานช่วยตัวเองได้ ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่กรุณามาส่ง”

เธอรีบปฏิเสธเสียงหลง พร้อมกับสั่นศีรษะแรงๆ ก่อนก้มหน้าหลบสายตาคมกริบงุดๆ

เมื่อเห็นว่าเป็นนานคนตัวใหญ่ก็ยังไม่ยอมขยับไปไหนสักที ศิริกานดาจึงทำการไล่ทางอ้อมแบบสุภาพสุดๆ ออกไปอีกหน

“ขอบคุณค่ะ”

เรียวปากอิ่มอุบอิบออกมาเบาๆ และยกมือไหว้แถมให้ไปอีกด้วย

ด้านคนถูกไล่ทางอ้อมเมื่อกวาดตามองแล้วว่าเตียงกับห้องน้ำมันไม่ได้ไกลกันมากนัก คิดว่าเธอช่วยตัวเองได้อย่างที่บอกเขาจึงถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะหันหลังก้าวออกไปจากห้อง และไม่ลืมกดล็อกปิดประตูห้องพักให้ด้วยเรียบร้อย

เจ้าของห้องสาวถึงได้เงยหน้าขึ้นมามองประตูที่ถูกปิดสนิทลงนิ่งค้างอยู่แบบนั้นเนิ่นนานหลายนาที พร้อมกับหน้าร้อนผ่าว และมันคงแดงก่ำด้วยนั่นแหละ หัวใจเจ้ากรรมก็กระหน่ำเต้นระรัวแปลกๆ ศิริกานดาไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไรเหมือนกัน แต่รู้สึกว่าความอุ่นซ่านที่กำลังเกาะกินหัวใจมันมลายหายไปพร้อมๆ กับคนมาส่งก้าวพ้นไปจากประตูห้องของเธอได้อย่างน่าประหลาดใจ

สาวน้อยนั่งพะวงสงสัยอาการของตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงพาร่างเพรียวบางก้าวเขย่งๆ ตรงไปยังห้องน้ำในที่สุด