วิวาห์ร้อนซาตานร้าย

Chapter1 สิงหานั่งมองสตรีที่กำลังเดินลงมาจากบันไดบ้านด้วยอาการตะลึงค้าง ดวงหน้าของเธองดงามตามแบบฉบับของหญิงไทย ดวงตายาวรี จมูกโด่งรั้นเชิดนิดๆ บ่งบอกถึงอุปนิสัยดื้อรั้นไม่ยอมคน ริมฝีปากรูปกระจับสีชมพูระเรื่อประกายใสด้วยลิปกลอสทาทับ มันเย้ายั่วจนเขาอยากจะบดขยี้จูบปากสวยให้หนำใจ ผมยาวหยักศกตรงปลายผมพลิ้วสะบัดตามการเคลื่อนไหวของเธอ ทรวดทรงองค์เอวก็เป็นอีกอย่างที่ทำให้น้ำลายเขาแทบไหล ชุดที่หญิงสาวสวมใส่มันเน้นสัดส่วนบนร่างกายเหลือเกิน อกอวบเบียดชิดกันอยู่ในชุดเกาะอกหนังสีดำจนเนินอกโผล่พ้นออกมาเป็นลูก กางเกงหนังสีดำสั้นแค่คืบปกปิดของสงวนอย่างหมิ่นเหม่ ส่วนชุดสีดำที่เธอสวมใส่ยิ่งทำให้ผิวขาวผุดผ่องของเธอดูโดดเด่นมากยิ่งขึ้น ยิ่งเธอเดินเข้ามาใกล้ความงามยิ่งปรากฏชัดมากขึ้น สวยจนเขาตะลึง “เอิน มาหาพ่อหน่อยสิลูก” เสียงของเกษมศักดิ์ผู้เป็นพ่อรั้งให้ฝ่าเท้าของธัญชนกหยุดการเคลื่อนไหว ดวงหน้าหวานหันมามองหน้าบิดาก่อนจะเปลี่ยนทิศทางการเดินไปยังห้องรับแขก หญิงสาวปรายตามองชายหนุ่มแปลกหน้าที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเล็กอีกตัว เธอมองเห็นผู้ชายคนนี้ตั้งแต่เดินลงมาจากบันไดแล้ว

Chapter3 “ผมต้องขอโทษอาแดนด้วยนะครับที่พูดออกไปอย่างนั้น ผมไม่มี เจตนาจะดูหมิ่นดูแคลนบ้านและฐานะของอาแดนเลยครับ มันเป็นเพียงการโต้เถียงระหว่างผมกับเอินเท่านั้นครับ ผมไม่ได้คิดอย่างที่พูดเลย บ้านหลังนี้ แม้ว่าจะเล็ก เฟอร์นิเจอร์อาจจะไม่ทันสมัย เน้นไปทางของเก่าของโบราณ ผมว่ามันก็ดูคลาสสิกไปอีกแบบ ผมจะไม่ติความชอบของแต่ละบุคคลครับ ผมหวังว่าคุณอาจะเข้าใจผมนะครับ” สิงหาพนมมือไหว้และกล่าวคำขอโทษผู้สูงวัยตรงหน้า เขาไม่ได้ มีเจตนาจะดูถูกบ้านของเกษมศักดิ์อย่างที่โต้เถียงกับธัญชนกเลย บ้านหลังนี้มีของตกแต่งบ้านหลายอย่างที่เขาไม่เคยเห็น มันดูมีเสน่ห์ในตัวเอง มีคุณค่าในการสะสม ต่างกับของตกแต่งบ้านในสมัยนี้ที่เน้นความหรูหราราคาแพง แต่บางชิ้นบางอย่างหาคุณค่าในตัวของมันไม่ได้ “อาดีใจครับที่คุณสิงหาไม่รังเกียจบ้านของอา อาว่าคุณสิงหาขึ้นไปพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวอาจะพาไปเอง ส่วนกระเป๋า อาให้เด็กยกขึ้นไปที่ห้องแล้วครับ” เจ้าของบ้านแสนดีเดินนำหน้าแขกผู้มีเกียรติขึ้นไปยังชั้นบน ตรงไปที่ห้องพักที่เขาจัดเตรียมไว้ต้อนรับสิงหา ห้องที่ว่านั้นอยู่ติดกับห

Chapter5 “นี่คุณ มาเคาะประตูห้องคนอื่นเขาแล้วไม่พูดไม่จา ยืนหน้างงอยู่ได้ เมาค้างหรือไง? แล้วนี่มาทำไมมิทราบหรือว่าจะเอาอะไรมาราดหน้าผมอีก” สิงหาขึ้นเสียงถามธัญชนกที่ยืนหน้าแดงอยู่หน้าประตูห้อง จะว่า ไปแล้วเวลาที่เธอหน้าแดงก็สวยไปอีกแบบ ดูไร้เดียงสา ไม่เป็นผู้กร้านโลก ชุดที่เธอสวมใส่ตอนนี้ก็เช่นกัน น่ารักกว่าชุดนางแมวยั่วสวาทที่ใส่เมื่อคืนเสียอีก เสียงที่ดังออกมาจากปากของสิงหา ทำให้ธัญชนกรู้สึกตัวปรับเปลี่ยนสีหน้าในทันควัน “ขอโทษ” ธัญชนกกระแทกเสียงพูดใส่หน้าสิงหา อีกฝ่ายที่ได้รับ คำขอโทษอึ้งไปชั่วขณะ นี่เขาหูฝาดไปหรือเปล่าที่ได้ยินคำขอโทษจากเธอ ดูท่าคำขอโทษนี้จะไม่ได้มาจากใจเลยแม้แต่น้อย สงสัยจะถูกเกษมศักดิ์บังคับให้มาขอโทษเขาแน่ๆ “บ้านนี้เขาขอโทษกันแบบนี้เหรอ เต็มใจมาหรือเปล่าเนี่ย หรือว่าถูกบังคับมา?” “มันเรื่องของฉัน หน้าที่ของฉันคือมาขอโทษนาย ฉันขอโทษนายแล้วนะ เป็นอันว่าทุกอย่างจบเราหายกัน ไปละ” ธัญชนกพูดตัดบททันที กำลังหมุนตัวเพื่อเดินออกห่างห้องของเขา ทว่าเสียงของเขาทำให้หญิงสาวต้องหันกลับม

Chapter7 “เธอคิดเหรอว่าฉันจะยอมนอนกับเธอ” “ฉันก็นึกอยู่แล้วว่านายไม่กล้า นายคงกลัวคุณกฤตจนหัวหด หรือไม่ก็นอนกับผู้หญิงไม่ได้เพราะนายเป็นเกย์” “ใครบอกว่าฉันกลัวกฤต แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นเกย์ด้วย” สิงหาโต้กลับทันทีที่ถูกกล่าวหา เขาเป็นแมนเกินร้อยไม่ได้เป็นเกย์อย่างที่ธัญชนกพูด “ถ้านายไม่กลัวคุณกฤต ไม่ได้เป็นเกย์ นายก็ต้องนอนกับฉันเพื่อพิสูจน์ตัวเอง ว่าไงกล้าหรือเปล่า?” ธัญชนกเชิดหน้าถาม สิงหารู้ดีว่าคำพูดที่ดูหมิ่นดูแคลนเขานั้น เป็นเพียงแผนที่จะทำให้เขาตอบตกลงตามที่หญิงสาวต้องการ มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก เขาไม่มีวันตกหลุมพรางของหญิงสาว ไม่มีวันทรยศกฤตยศแน่นอน “ไม่ ฉันไม่โง่ให้เธอจูงจมูกหรอก ถ้าฉันตอบตกลงนั่นก็เท่ากับว่าแผนการของเธอสำเร็จ อีกอย่างฉันไม่มีวันทรยศกฤตด้วย” “ตามใจ ถ้านายอยากจะพิสูจน์ตัวเองเมื่อไหร่บอกฉันได้นะ ฉันพร้อมจะนอนกับนายเสมอ” ธัญชนกพูดอีกครั้งก่อนจะติดเครื่องยนต์เคลื่อนรถออกไปจากบ้านทันที ตลอดเส้นทางที่รถขับเคลื่อนอยู่บนท้องถนน ทั้งสองไม่ได้สนทนาใดๆ เลย

Chapter9 ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาตั้งแต่คืนนั้นธัญชนกดูเปลี่ยนไปมาก เธอไม่ออกไปเที่ยวผับเที่ยวบาร์เหมือนเคย ไม่แต่งตัวหวือหวาชวนน้ำลายไหล กลับมาช่วยเกษมศักดิ์ตรวจทานบัญชีรายรับ-รายจ่ายของไร่สองนารี สวนผลไม้ของครอบครัวอย่างเช่นเคย หญิงสาวพยายามหลบหน้าหลบตาสิงหาตลอดเวลา ไม่ใช่ว่ากลัวแต่เป็นเพราะยังเขินอายกับความใกล้ชิดในวันนั้น สิงหานั่งหรือเดินอยู่ตรงไหนเธอจะไม่เข้าไปใกล้อย่างเด็ดขาด จะเผชิญหน้ากันตอนรับประทานอาหารเท่านั้น ซึ่งสิงหาเองก็ทำตัวยุ่ง ง่วนอยู่กับภารกิจของตัวเอง ภารกิจที่ว่านั้นคือคุมคนงานก่อสร้างปลูกเรือนหอ การเปลี่ยนแปลงของลูกสาวนำความดีใจมาให้ผู้เป็นพ่อ “เอิน พ่อว่าพรุ่งนี้พ่อจะไปไร่นะ ช่วงนี้กำลังเก็บผลผลิต พ่อว่าจะไปดูซะหน่อย แบ่งเบาภาระของอาชาติบ้าง” ระหว่างที่เกษมศักดิ์กลับมาอยู่กรุงเทพฯ นั้น ไร่สองนารีจะอยู่ในความดูแลของชาติชายน้องชายของเขา ช่วงนี้ผลไม้ในไร่อยู่ในช่วงเก็บผลผลิต งานและหน้าที่จึงเพิ่มมากขึ้น เขาในฐานะเจ้าของไร่จึงจำเป็นที่จะต้องเข้าไปดูแล ไม่ใช่ปล่อยน้องชายดูแลเพียงลำพัง “ค่ะพ่อ ให้เอินไปด้วย