บทที่5

หลังเลิกเรียนสามสาวเพื่อนรักก็พากันมานั่งอยู่ในร้านอาหารบนห้างสรรพสินค้าสุดหรูใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยชื่อดังที่ทุกคนกำลังเรียนอยู่ ต่างเปิดเมนูดูรายการอาหารพร้อมกับคุยกันกระจุ๋งกระจิ๋งไปพลางๆ เพื่อรอเพื่อนซี้อีกคนที่วันนี้มาทำงานอยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ด้วยเช่นกัน

“ไอ้กานมันยังทำงานไม่เสร็จอีกเหรอ นี่มันจะทุ่มอยู่แล้วนะ”    

สินีนาฏบ่นขึ้นเบาๆ ไม่จริงจังนัก

“ฉันโทรไปเมื่อกี้เห็นบอกว่าเสร็จแล้วนี่ กำลังเก็บของ อีกเดี๋ยวก็คงมามั้ง นั่นไง! พูดถึงก็มาพอดีเลย กาน! ทางนี้” พอคีรดาเหลือบไปเห็นเพื่อนสาวกำลังก้าวผ่านประตูห้องอาหารเข้ามาก็รีบโบกมือเรียก พลางแย้มยิ้มกว้างส่งให้

เมื่อศิริกานดากวาดตามองเห็นเพื่อนๆ เรียกอยู่ตรงโต๊ะมุมด้านในสุดของร้านก็ฉีกยิ้มสวยให้เพื่อนรักทั้งสามคนนำไปก่อน แล้วพาร่างระหงในชุดสีชมพูอ่อนเปิดไหล่หนึ่งข้าง ยาวเคลียขาอ่อน อวดความอวบอิ่มของผิวสาวขาวนวลสีน้ำนมสดให้เห็นกันแบบจะจะตา ซึ่งเป็นชุดทำงานของเธอในวันนี้ พร้อมกับหิ้วกระเป๋าข้าวของใบโต และหอบหนังสือเรียนเต็มอ้อมแขนก้าวฉับๆ ตรงเข้าไปหาสามร่างที่กำลังมองมาที่เธอเป็นตาเดียว

พอมาหยุดยืนหน้าโต๊ะก็เห็นสินีนาฏกับนลินยังมองเธอตาค้างอยู่ ยกเว้นคีรดาที่เปิดยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม ศิริกานดาจึงเอ่ยแซวยิ้มๆ

“ไง! มองกันตาค้างเลยเหรอ ฉันสวยใช่ไหมล่ะ”

‘แต่เอ๊ะ! มองอีกทีสายตาแม่เพื่อนซี้ทั้งสามคนไม่ได้โฟกัสมาที่เธอนี่นา แต่มองข้ามไหล่ไปจ้องอะไรบางอย่างที่อยู่ข้างหลังเธอนั่นต่างหากล่ะ’

 และพอเห็นเพื่อนรักทั้งสามยกมือไหว้แทบจะพร้อมๆ กัน ศิริกานดาก็ต้องหันขวับกลับไปมองเบื้องหลังรวดเร็ว สาวน้อยถึงกับเบิกตาโต อ้าปากค้าง แทบทำหนังสือเรียนร่วงหลุดมือ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในสูทสีเข้มที่เดินตามมาหยุดยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้นั้น

“ฉันลืมบอกพวกแกน่ะว่าวันนี้ฉันมีเจ้ามือ”

คุณหนูไฮโซประจำกลุ่มเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมรอยยิ้มซุกซน พลางยักคิ้วถี่ๆ ให้เพื่อนสาวทั้งสามคนไปด้วย ก่อนรีบลุกไปควงแขนพี่ชายอย่างประจบประแจง แล้วเอ่ยถามเสียงอ่อนเสียงหวาน

“มาเร็วนะคะพี่คิงส์ขา ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ”

คีรินทร์พยักหน้าพลางใช้มือโยกศีรษะน้องสาวเบาๆ เป็นคำตอบ ก่อนจะถูกคนเป็นน้องลากไปนั่งตรงโต๊ะอาหาร ซึ่งเป็นแบบทรงกลมนั่งได้ห้าคนพอดี คีรดาทรุดลงนั่งข้างๆ พี่ชาย ด้านนลินกับสินีนาฏที่นั่งอยู่ก่อนแล้วก็รีบกระเถิบเลื่อนไปนั่งเก้าอี้อีกตัวอย่างว่องไว โดยเว้นเก้าอี้ตัวข้างๆ ชายหนุ่มหนึ่งเดียวในกลุ่มเอาไว้ แล้วใช้สายตาจิกมาที่ศิริกานดาอย่างพร้อมเพรียง ประมาณว่า

‘แกต้องนั่งตรงนี้’

แต่คนขาแข็งด้วยความตกใจที่เจอคู่กรณีแบบคาดไม่ถึงก็ยังยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม พร้อมกับทำหน้าประดักประเดิดเล็กน้อย กระทั่งเสียงทุ้มหันมาเอ่ยกับเธอเสียงเรียบๆ แต่เน้นหนักๆ และดังพอที่ทุกคนในโต๊ะจะได้ยิน พลางกวาดตาสีสนิมคมเข้มมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“นั่งสิ! ผมรู้แล้วว่าคุณ...สวย”

นั่นแหละศิริกานดาถึงพาหน้าแดงปลั่งไปทรุดนั่งตรงเก้าอี้ว่างที่เหลือ เธอวางกระเป๋าเอาไว้ที่พื้น ส่วนหนังสือเรียนก็วางไว้บนตัก

จากนั้นแต่ละคนก็ต่างเปิดเมนูบนโต๊ะกันพึ่บพั่บเพื่อสั่งอาหารเมื่อมีพนักงานเข้ามายืนรอรับออเดอร์อยู่ข้างๆ โต๊ะ ยกเว้นศิริกานดาที่คอยก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของคนนั่งข้างๆ ที่จ้องหน้าเธอจ้องเอาๆ อย่างไม่วางตา ก่อนมือใหญ่จะหยิบเมนูบนโต๊ะเอามาวางลงตรงหน้าเธอ แล้วเอ่ยออกมาเบาๆ ราวกับจะคุยกับเธอแค่สองคน แต่มันไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับอาหารในเมนูนั้นเลย

“งานพิเศษของคุณที่ว่านำเสนอสินค้าแนะนำผลิตภัณฑ์อะไรนั่นน่ะ บริษัทที่จ้างคุณเขาขายอะไร”

จากคำถามน้ำเสียงราบเรียบที่ได้ยิน ศิริกานดาคงคิดว่าเขาอยากจะรู้จริงๆ ถ้าหากว่าดวงตาสีน้ำตาลคมกริบจะไม่กวาดอ้อยอิ่งลงไปมองผิวขาวอวบอิ่มที่มันโผล่พ้นชุดออกมาพร้อมๆ กับที่เขาพูดไปด้วย และนั่นทำให้เธอรู้ว่าสินค้าและผลิตภัณฑ์ที่เขาหมายถึงมันคืออะไร

ศิริกานดาเห็นว่ามีแค่เพื่อนสนิทซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นผู้หญิงทั้งสิ้นก็เลยไม่คิดจะเปลี่ยนชุดให้เสียเวลา ถ้ารู้ว่าเขาจะมาร่วมโต๊ะด้วยแบบนี้ เธอคงไปเปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษาให้เรียบร้อยก่อนมาที่นี่แน่นอน คนรู้ตัวว่าโดนดูถูกกัดปากเบาๆ ก่อนจะทำเหมือนไม่รู้ความนัยแอบแฝงที่เขาถามมานั้นซะ แล้วเอ่ยตอบออกไปหน้าตายเสียงขุ่นเล็กน้อย หากค่อนข้างดังเพื่อให้เพื่อนอีกสามคนได้ยินและได้เห็นว่าตอนนี้กำลังมีผู้ใหญ่รังแกเด็ก

“ครีมบำรุงผิวค่ะ”

เพื่อนสาวอีกสามคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเลือกเมนูอาหารถึงกับเงยขึ้นมามองคนพูดกับชายหนุ่มหนึ่งเดียวในกลุ่มอย่างสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ได้เห็นทั้งสองคนกำลังจ้องหน้ากันเขม็ง และเป็นฝ่ายชายที่เบือนหน้าหนี ทำทีหันไปสั่งเบียร์กับพนักงานรับออเดอร์ด้วยท่าทางเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้านต่อสายตาสามคู่ที่กำลังส่งตรงมาด้วยความแปลกใจนั้นแม้แต่น้อย

ศิริกานดาเองก็ทำไม่สนใจสายตาของเพื่อนๆ เช่นกัน มือเล็กเปิดเมนูพลิกดูรายการอาหารช้าๆ แล้วสั่งอาหารออกไปสองสามอย่าง ด้านสาวน้อยอีกสามนางจึงหันกลับไปสนใจเมนูอาหารกันต่ออีกครั้ง

หลังจากที่สั่งอาหารกันเสร็จ ระหว่างรออาหารมาเสิร์ฟ นลินก็ล้วงสมุดเล่มบางๆ ในกระเป๋ามายื่นให้ศิริกานดาพร้อมกับเอ่ยบอก

“เลคเชอร์วิชาที่แกโดดเรียน แกเอาไปอ่านก่อนแล้วกัน”

“แล้วอาจารย์บุษบาว่าไงบ้าง เรื่องที่ฉันโดดเรียนน่ะ”

ศิริกานดาถามเบาๆ พยายามถนอมเสียงเอาไว้เพื่อไม่ให้ไปรบกวนชายหนุ่มคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธออีกด้าน หลังจากรับสมุดจากมือเพื่อนเอามากองรวมกับหนังสือเรียนบนตัก

“ฉันบอกแม่ว่าแกต้องรีบทำงานหาเงินมาจ่ายค่าเทอม แม่เข้าใจดี แต่บอกว่าอย่าให้บ่อยมากนัก เพราะใกล้สอบแล้ว”

“อืม...ขอบใจแกมากนะลิน”

“ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้สำหรับฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” นลินฉีกยิ้มแป้นให้เพื่อนสาว ด้านศิริกานดาก็คลี่ยิ้มจริงใจส่งตอบให้ไป