บทที่9

ด้านคีรินทร์เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กยืนได้มั่นคงแล้วจึงได้วางใจยอมปล่อยลำแขนกลมกลึง ก่อนล้วงมือถือจากในกระเป๋ากางเกงเอามากดหน้าจอ แล้วใช้ความสว่างของมันส่องลงบนพื้นถนน พลางไล่เก็บหนังสือเรียนที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้นนั้นขึ้นมาถือเอาไว้ให้ซะเอง พอเก็บโทรศัพท์ซุกไว้ในกระเป๋าที่เดิมเสร็จ มือใหญ่ก็คว้าข้อมือเล็กดึงให้ก้าวตามพาออกไปจากที่ตรงนั้น

หากเดินมาได้ครู่เดียวร่างเล็กที่ก้าวตามมาอยู่ดีๆ ก็เริ่มก้าวเชื่องช้าลง เรียกได้ว่าแทบลากขาเดินตามเลยก็ว่าได้ ทำให้คนจับจูงต้องหันกลับไปมองอย่างสงสัย มันค่อนข้างมืดก็จริง แต่เขม้นมองดีๆ ก็จะเห็นว่าเรียวปากอิ่มถูกเจ้าของกัดเอาไว้แน่น พร้อมกับก้มลงมองเท้าของตัวเองอยู่ตลอดเวลา เขาจึงอดถามขึ้นมาไม่ได้

“เป็นอะไร”

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่กานเจ็บตรงปลายเท้าแปลกๆ”

คีรินทร์พยายามเพ่งมองปลายเท้าของสาวเจ้า แต่มันก็มืดมากมองไม่เห็นสิ่งผิดปกติใดๆ และชายหนุ่มก็ขี้เกียจจะมาเสียเวลาหาสาเหตุอาการบาดเจ็บของคุณเธอท่ามกลางความมืดเช่นนี้ จึงตัดสินใจยื่นข้าวของทั้งหมดที่ตนเองถืออยู่คืนกลับไปให้เจ้าของ

ศิริกานดาก็รับเอามาถือไว้แบบงงๆ แต่พอเห็นเขาก้มลงเตรียมพร้อมจะช้อนลำแขนแข็งแรงเข้ากับข้อพับ บอกให้รู้ว่าเขาจะอุ้มเธอแน่นอน หญิงสาวจึงรีบขยับขาหนีอย่างลืมตัวว่าตนเองเจ็บเท้าอยู่ พร้อมกับประท้วงหน้าตาแตกตื่น

“อุ๊ย! ไม่ต้องค่ะ กานพอเดินไหว โอ้ย!”

พูดยังไม่ทันขาดคำก็ต้องร้องออกมาอย่างลืมตัวเพราะเธอขยับขาเร็วไปนิด และทำท่าว่าจะหงายหลังลงไปอีกหน ถ้าหากมือใหญ่จะไม่ตามมารั้งลำแขนเรียวเล็กจับกุมเอาไว้แน่น ซึ่งมาพร้อมกับคำบ่นน้ำเสียงดุๆ

“อย่ามาอวดเก่งตอนนี้นะ เจ็บแล้วยังไม่เจียม เดินเป็นเต่าแบบนี้เมื่อไรจะถึงบ้านสักที”

จบประโยคห้วนๆ นั้นร่างบางก็ถูกช้อนลอยหวือเข้าสู่อ้อมแขนแข็งแรงไปอย่างรวดเร็ว แล้วขายาวๆ ก็พาก้าวไปข้างหน้าทันที คนถูกอุ้มจึงได้แต่ก้มหน้าสีระเรื่องุดๆ มุดอยู่กับแผงอกกว้างอย่างพูดอะไรไม่ออก

ไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านสองชั้นขนาดไม่ใหญ่มากนัก รั้วกับประตูเป็นไม้ระแนงสูงเลยศีรษะคีรินทร์อยู่เล็กน้อย มีซุ้มเฟื่องฟ้าปกคลุมประตูบ้านเป็นพุ่มใหญ่ ที่ศิริกานดาบอกว่าเป็นบ้านของเธอ สมบัติตกทอดที่คนเป็นป้า พี่สาวแท้ๆ ของบิดาทิ้งเอาไว้ให้ ซึ่งป้าของศิริกานดามีอาชีพทำขนมไทยขาย ไม่มีทั้งสามีและลูกเพราะครองตัวเป็นโสดมาโดยตลอด

เมื่อศิริกานดาอายุได้เพียงห้าขวบ บิดากับมารดาก็เสียชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ด้วยกันทั้งคู่ นับตั้งแต่นั้นมาคนเป็นป้าก็เฝ้าเลี้ยงดูหลานสาวเพียงคนเดียว ให้ทั้งความรักและความอบอุ่นเสมือนลูกในอุทรคนหนึ่งมาโดยตลอด จนสาวน้อยไม่ได้รู้สึกว้าเหว่หรือขาดอะไร ก่อนที่ผู้เป็นป้าจะจากไปอีกคนด้วยโรคร้ายเมื่อสามปีก่อน แต่ก็เป็นบุญหนักหนาที่สาวน้อยกำพร้าอย่างเธอไม่ต้องไปเช่าห้องพักอยู่ให้เปลืองค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น ไม่อย่างนั้นศิริกานดาคงต้องลำบากกว่านี้อีกหลายเท่านัก

“เปิดประตูเร็ว”

คนมาส่งออกคำสั่งกับคนที่อุ้มอยู่ในอ้อมแขนซึ่งยังไม่คิดจะปล่อยให้ลงยืนกับพื้นเมื่อมาหยุดยืนตรงประตูรั้วหน้าบ้าน ศิริกานดาจึงจำต้องล้วงกุญแจบ้านในกระเป๋าออกมาเปิดประตูทั้งๆ ที่อยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มแบบนั้นนั่นแหละ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไม่หนักบ้างหรือไง ระยะทางจากที่เกิดเหตุมาถึงหน้าบ้านของเธอก็หลายร้อยเมตรไกลเอาการอยู่นะ

หากเธอยังไม่กล้าถาม ดูจากสีหน้าตึงๆ ของคนอุ้มในขณะนี้ไม่สมควรชวนเสวนาด้วยอย่างยิ่ง เพราะเสี่ยงต่อการถูกโยนลงตรงหน้าบ้านเป็นอย่างมาก และตอนนี้เธอรู้สึกปวดหนึบๆ ตรงปลายเท้า คิดว่าเดินเข้าบ้านเองไม่รอดแล้วแน่ๆ

หลังจากเจ้าบ้านสาวเปิดประตูในบ้านและกดสวิตช์ไฟข้างประตูเปิดเรียบร้อย คีรินทร์ก็วางร่างในอ้อมแขนให้นั่งลงตรงโซฟาในห้องรับแขก ก่อนชายหนุ่มจะทรุดลงนั่งบนส้นเท้า ทำท่าจะคว้าเท้าเล็กข้างที่เจ็บเอามาดู แต่ศิริกานดาก็รีบขยับเท้าหนีอย่างตกใจในการกระทำของเขา

กระทั่งตาคมกริบเงยขึ้นมาจ้องหน้าเธอดุๆ นั่นแหละคนเท้าเจ็บถึงได้นั่งอยู่นิ่งๆ ยอมให้มือแข็งแรงจับข้อเท้าเล็กข้างที่เจ็บเอาไว้แน่น ส่วนมือใหญ่อีกข้างของเขาก็จัดการดึงรองเท้าคัทชูที่ตอนนี้เห็นว่าหัวมันเปิดไปเป็นแถบออกจากปลายเท้าเล็ก ก็พบว่าหัวแม่โป้งของเท้าเรียวขาวเล็บเปิดอยู่เกือบครึ่ง และเลือดก็ยังไหลอยู่เป็นทาง คงจะเตะโดนของมีคมอะไรสักอย่างเข้าแน่ๆ แล้วเสียงทุ้มก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมา

“มียาใส่แผลไหม อยู่ตรงไหน”

ศิริกานดาอยากจะบอกเหลือเกินว่าเธอทำแผลเองก็ได้ แต่ตาสีสนิมคมเข้มที่กำลังจ้องหน้ามานิ่งสนิทและติดจะดุๆ อยู่เช่นเคย ราวกับรอจะเอาคำตอบอย่างตั้งใจก็ทำเอาสาวน้อยไม่กล้าปฏิเสธ จึงได้แต่เอ่ยตอบออกไปเบาๆ เท่านั้น

“มีกล่องยาอยู่ในลิ้นชักชั้นบนสุดที่อยู่ติดกับบันไดน่ะค่ะ”

คีรินทร์จึงเดินไปหากล่องยา พอเจอก็ถือติดมือกลับมานั่งที่เก่าด้วยท่าเดิม แล้วลงมือทำแผลให้โดยไม่พูดไม่จา ด้านศิริกานดาก็ได้แต่หลุบตาลงมองผู้ชายที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำแผลตรงปลายเท้าของเธออยู่เงียบๆ ทว่ารู้สึกหัวใจดวงน้อยๆ มันเต้นผิดจังหวะแปลกๆ หากกลับอบอุ่นในใจและตื้อๆ จนแน่นหน้าอกอย่างบอกไม่ถูก ก็เธอโตมาจนอายุยี่สิบเอ็ดปียังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทำให้เธอแบบนี้มาก่อน เพราะเมื่อก่อนไม่ว่าจะได้แผลน้อยแผลใหญ่ก็มีแต่คนเป็นป้าเท่านั้นที่คอยทำให้