ตอนที่ 2 นี่ไงแฟนหนู

ตอนที่ 2

นี่ไงแฟนหนู

เปอร์เซียเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเช็ดรอยเปื้อนบนกางเกงอยู่นานพอสมควร เพราะกางเกงสีขาวของเธอที่เปื้อนคราบน้ำต้มยำมันเช็ดออกยาก เธอต้องพยายามซับเบา ๆ เพื่อไม่ให้รอยมันขยายใหญ่กว่าเดิม กว่าจะจัดการได้หมดเธอก็แทบหมดแรง

หลักจากที่ทำความสะอาดเรียบร้อย เธอก็มองกางเกงที่ยังคงมีรอยของคราบน้ำต้มยำจาง ๆ พลางถอนหายใจออกมาแรง ๆ อย่างเสียดายชุดราคาแพงที่เพิ่งใส่ได้แค่ครั้งเดียว ก่อนจะเดินออกจากน้ำห้อง แต่เธอพอเธอก้าวพ้นห้องน้ำก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นลมยืนพิงกำแพงอยู่ตรงข้ามกับประตูห้องน้ำ

“นายมายืนทำอะไรตรงนี้ มาเข้าห้องน้ำเหรอ” เปอร์เซียถามด้วยเสียงห้วน ก่อนจะหันกลับไปมองป้ายหน้าห้องน้ำ “แต่นี่มันห้องน้ำหญิงนะ”

“ฉันมีตามองว่านั่นห้องน้ำหญิง” ลมตอบสั้น ๆ ก่อนจะจ้องมาที่เธอ “แล้วฉันก็ไม่ได้มาห้องน้ำ แต่ฉันมารอเธอ”

“มารอฉัน?” เปอร์เซียเลิกคิ้วอย่างงง ๆ “มารอทำไม”

ลมไม่ตอบคำถามนั้นของเธอ แต่เขากลับก้มสายตามองลงไปที่ขาเธอแทน “ขาเธอเป็นอะไรมั้ย โดนน้ำร้อนด้วยเหรอ”

ยังไม่ทันที่เธอจะตอบ ลมก็เอื้อมมือมาทางขากางเกงเธอเหมือนจะเลิกขึ้นดู

“เฮ้ย” เปอร์เซียร้องเบา ๆ ก่อนจะตีมือเขา พร้อมกลับถอยหลังจนไปชนกับต้นไม้กระถางใหญ่ที่วางหน้าห้องน้ำ “จะทำอะไรของนายนะ”

ลมเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าเขาเผลอมือไวไปหน่อย แต่เขาก็ยังเก็บอาการ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเหมือนเดิม เหมือนเรื่องที่เขากำลังจะทำเมื่อสักครู่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ “ก็จะดูขาเธอไง ว่าเป็นแผลมั้ย”

“ไม่ต้องเลย ฉันไม่ได้เป็นอะไร น้ำต้มยำมันไม่ได้ร้อนมากขนาดนั้น” เธอรีบปัดมือเขาออกจากขากางเกง ก่อนจะบ่นงึมงำ “แต่ชุดนี่สิ เสียดายจะตาย ชุดนี้ฉันซื้อมาตั้งสองหมื่น เพิ่งใส่ได้แค่ครั้งเดียวเอง”

ลมเลิกคิ้ว “ชุดอะไรวะตั้งสองหมื่น ใส่แล้วลอยได้เหรอ”

เปอร์เซียเงยหน้ามองเขาทันที ก่อนที่สายตาของเธอจะเลื่อนไปหยุดที่เสื้อหนังตัวที่เขาใส่อยู่

“ยังกล้าว่าคนอื่นอีกนะ” เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “เสื้อที่นายใส่อยู่ ราคาก็ไม่ต่างจากชุดฉันเท่าไรหรอก ใส่แล้วบินได้มั้ยล่ะ”

ลมยังไม่ทันตอบ เปอร์เซียก็ดันอกเขาออกอย่างแรง

“หลีกไป ฉันจะไปแล้ว”

แต่เธอก้าวออกไปได้แค่ก้าวเดียวก็ต้องร้องออกมาเสียงหลง ก่อนจะยกมือจับหัวตัวเองทันที

“โอ๊ย”

“อะไรอีกล่ะ” ลมขมวดคิ้ว มองเธออย่างสงสัย

“นายจิกหัวฉันเหรอ” เปอร์เซียมองเขาอย่างเอาเรื่อง

“จิกอะไรของเธอ มือฉันอยู่นี่” ลมยกมือทั้งสองข้างขึ้นให้เปอร์เซียดู ก่อนมองเลยไปข้างหลังเธอ “ยัยโง่ ต้นไม้ต่างหากที่เกี่ยวผมเธออยู่”

“อะไรนะ” เปอร์เซียกำลังจะหันไปดู แต่ยังหมุนตัวได้ไม่ถึงครึ่ง เธอก็ต้องร้องออกมาอีกครั้งเพราะความเจ็บ เพราะเส้นผมถูกดึงแรงกว่าเดิม “โอ๊ย”

“อยู่นิ่ง ๆ ดิ ยัยโง่” ลมพูดทันที ก่อนจะก้าวเข้ามายืนตรงหน้าเธอ แล้วยกแขนทั้งสองข้างขึ้นไปดึงกิ่งไม้ที่พันเส้นผมของเธอไว้

เปอร์เซียเลยกลายเป็นคนที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างแขนของเขา และแขนทั้งสองข้างของลมคล่อมตัวเธอไว้พอดี แถมเขายังอยู่ใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาที่ลอยมาแตะจมูก

ลมค่อย ๆ ดึงผมของเธอออกจากกิ่งไม้อย่างระมัดระวัง แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังเจ็บอยู่ดี เปอร์เซียเลยเลยขยับตัวเพราะความเจ็บ

“ฉันบอกให้อยู่นิ่ง ๆ” เขาก้มลงมาบอก ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เธอมากจนเกินไป ใกล้จนเปอร์เซียรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่เฉียดข้างแก้ม เธอเลยต้องเบือนหน้าหนี

“นายก็รีบ ๆ แกะสิ” เธอบ่น “แล้วก็อย่ามาเรียกฉันว่ายัยโง่ ฉันไม่ได้โง่นะ”

ลมที่แกะผมของเธอออกหมดแล้วเขาเลยหยุดมือ ก่อนจะมองหน้าเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ

“ไม่โง่ตรงไหน” เขาถามเสียงเรียบ “แค่ยืนเฉย ๆ ยังให้ต้นไม้มันเกี่ยวผมได้”

“ไอ้บ้าลม ก็เพราะนายนั่นแหละจู่ ๆ ก็เดินเข้ามา ฉันก็ตกใจนะสิ

“แค่นี้ก็ทำเป็นขวัญอ่อน โง่จริง”

เปอร์เซียหันมาจ้องเขาอย่างเอาเรื่องทันทีที่เขาพูดจบ แต่แทนที่ลมจะหลบสายตา เขากลับยืนมองเธออยู่อย่างนั้น แถมยังไม่ยอมขยับออกไปอีก จนเปอร์เซียต้องผลักเขาออกอย่างแรง

“นายสิโง่”

เธอพูดจบก็หมุนตัวเดินหนีออกจากหน้าห้องน้ำทันที แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวเธอก็นึกอะไรออกเลยชะงักเท้าก่อนจะเดินย้อนกลับมาแล้วหยุดยืนข้างหน้าลม แล้วจ้องหน้าเขา

“นายมากับฉันหน่อยสิ” ไม่รอให้ลมตอบเธอก็จับมือเขาก่อนดึงให้เขาเดินตาม

ลมเองก็เดินตามเธอไปอย่างงง ๆ ก่อนที่เธอจะพาเขาไปหยุดอยู่ที่หน้าห้องอาหารส่วนตัวห้องหนึ่ง เปอร์เซียยืนอยู่หน้าห้องอาหารก่อนเธอจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วปล่อยออกมา ก่อนจะหันมามองหน้าลม

“นายเข้าไปในห้องกับฉันนะ ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร นายก็เงียบ ๆ ไว้” เธอบอกพร้อมกับยกมือชี้หน้าเขา แล้วกำชับเสียงเข้ม “ห้ามพูดอะไรแม้แต่คำเดียว จำไว”

ลมขมวดคิ้วมองหน้าเปอร์เซียอย่างงง ๆ แต่เขายังไม่ทันได้ถามอะไร เธอก็ผลักประตูเข้าไปในห้อง

ทันทีที่เข้ามาในห้องลมก็กวาดสายตามองทุกคนในห้องอย่างงง ๆ สายตานิ่งของเขาหยุดอยู่ที่ผู้ใหญ่ตรงโต๊ะอาหาร ก่อนจะหันกลับมามองเปอร์เซียเหมือนต้องการคำอธิบาย

แต่เปอร์เซียไม่เปิดโอกาสให้เขาถามอะไรทั้งนั้น เธอสูดหายใจลึก แล้วพูดออกไปเสียงดังฟังชัด

“นี่แฟนหนูเองค่ะ”

ทั้งห้องเงียบลงทันที พ่อ แม่ และย่าของเธอมองลมตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่เชื่อสายตา

ส่วนลมเขาเองก็หันมามองเธอช้า ๆ ดวงตาเข้มของเขาฉายแววตกใจอย่างชัดเจน ยังไม่ทันที่เขาจะถามอะไร เสียงของย่าของเธอก็ดังขึ้น

“นี่แกไม่อยากไปดูตัว ถึงขั้นไปลากผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ มาอ้างว่าเป็นแฟนเลยเหรอ”

“หนูไม่ได้ลากนะคะ” เปอร์เซียรีบเถียง “เขาเป็นแฟนหนูจริง ๆ เขาชื่อลม เป็นเพื่อนสนิทของกั้ง แฟนของไผ่ หนูเลยรู้จักเขาเพราะกั้งกับไผ่”

ย่าของเธอยังคงไม่เชื่อ เพราะท่านยังคงหรี่ตามองเธออย่างจับผิด

“แฟนแกจริงเหรอ”

“จริงค่ะ”

“แล้วคบกันมานานหรือยัง”

“เพิ่งคบค่ะ แต่เรารักกันมาก”

คำตอบของเธอทำเอาลมหันมามองเธอทันที คิ้วเข้มของเขาขมวดแน่นราวกับจะถามว่า เขาไปรักกับเธอมากตอนไหน

“รักกันมากแค่ไหน” ย่าเธอยังถามต่อ

เปอร์เซียเม้มปาก ก่อนจะพูดด้วยเสียงมั่นใจ “มากพอที่หนูอยากแต่งงานกับเขาหลังเรียนจบเลยค่ะ”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบกริบทันที แต่ย่าของเธอกลับหรี่ตามองเธออย่างจับผิดยิ่งกว่าเดิม

“แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่โรงแรมนี้ได้” ย่าเธอยังคงถามต่อ “อย่าบอกนะว่าความจริงแกแค่บังเอิญเจอแล้วลากเขามาหลอกฉัน”

“หลอกอะไรล่ะคะ” เปอร์เซียรีบตอบทันที พร้อมกับคิดหาข้ออ้างที่น่าจะฟังขึ้นที่สุด เพราะไม่งั้นย่าเธอจับได้แน่ว่าเธอโกหก

“ที่เขามาอยู่ที่นี่ เพราะเขามารอรับหนูต่างหากละคะ ลมเขาเห็นว่าหนูกลับค่ำนะคะ เขาเลยเป็นห่วง” เธอตอบพร้อมกับหันไปมองลม แล้วยกมือจับแขนเขาแน่นพร้อมกับจิกเล็บลงไป “จริงมั้ย”

เขาเลิกคิ้วให้เธอเป็นเชิงถามว่าเขาต้องตอบเหรอ เธอเลยจิกเล็บที่แขนเขาแรงขึ้น ลมเลยถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปตอบย่าเธอ

“จริงครับ”

ย่าของเธอมองเธอกับเขาอยู่อีกครู่ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “งั้นไหน ๆ ก็มาแล้วก็นั่งลงสิ”

ลมหันมามองเปอร์เซียทันที เหมือนจะถามว่าเอาไง เปอร์เซียเลยเอื้อมมือไปดึงแขนเขาให้ทรุดนั่งลงข้างตัวเอง และทันทีที่ลมนั่ง ย่าของเธอก็ถามขึ้นตรง ๆ

“แล้วเธอชอบอะไรในตัวยัยเปอร์เซียล่ะ”

ลมหันไปมองเปอร์เซียพร้อมกับมองเธออย่างใช้ความคิด เหมือนกับกำลังหาคำตอบว่าเขาควรจะตอบว่าอะไร เธอเลยรีบกระซิบลอดไรฟันเบา ๆ

“ตอบดี ๆ นะ”

เขามองหน้าเธอนิ่ง ๆ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หันไปตอบย่าเธอด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“เธอสวยครับ”

เปอร์เซียชะงักนิดหนึ่งเพราะไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดแบบนี้

“ถึงจะขี้วีนไปหน่อย” เขาพูดต่อพร้อมกับหันมามองหน้าเธอ “แต่เวลาวีน ก็ดูน่ารักดี”

คำตอบนั้นของลมทำเอาทั้งโต๊ะเงียบไปชั่วขณะ ส่วนเปอร์เซีย หัวใจเธอเหมือนถูกอะไรบางอย่างสะกิดแรง ๆ แม้จะรู้ว่าเขาแค่พูดตามสถานการณ์ แต่แก้มของเธอก็ยังอดที่จะร้อนขึ้นมาไม่ได้ ส่วนย่าของเธอก็พยักหน้าเหมือพอใจในคำตอบของเขา