ตอนที่ 3 มาคุยกันดิ๊

ตอนที่ 3

มาคุยกันดิ๊

หลังจากกินข้าวกับครอบครัวเสร็จ เปอร์เซียก็แยกย้ายกับที่บ้าน ตอนแรกพ่อของเธอจะไปส่ง แต่เพราะบ้านกับคอนโดที่เธอพักไปคนละทาง แถมนี่ก็ค่ำมากแล้ว เธอเลยไม่อยากให้ย่าต้องนั่งรถวนไกล ๆ

“ไม่ต้องไปส่งหรอกค่ะ แฟนหนูก็อยู่นะคะ หนูกลับกับเขาก็ได้” เธอตอบพร้อมกับมองไปที่ลม “เขาอุตส่าห์มารับ ถ้าไม่กลับด้วยเดี๋ยวเขาเสียใจแย่นะคะ”

พ่อเธอเลยหันมองลม เขาเองก็ยิ้มตอบพ่อของเธอเบา ๆ

“งั้นก็ฝากเปอร์เซียด้วยนะ” พ่อเธอเธอพูดกับเขา

“ครับ” ลมตอบด้วยเสียงหนักแน่น

แล้วเปอร์เซียก็บอกลากับที่บ้าน หลังจากที่บ้านของเธอเดินจากไป เธอก็หันไปมองลมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะทำหน้าเซ็งใส่เขา แล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงแรม เพื่อจะให้พนักงานช่วยเรียกรถให้ แต่เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร ลมที่เดินตามมาก็เกี่ยวสายกระเป๋าของเธอไว้จากด้านหลัง เธอสะดุ้งก่อนจะหันขวับกลับไปมอง แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหน้าคนที่ดึงกระเป๋าเธอไว้

“นายจะตามฉันมาทำไม”

ลมยืนอยู่ข้างหลัง มือหนึ่งเกี่ยวสายกระเป๋าเธอไว้แน่น สีหน้าของเขายังคงนิ่งเหมือนเดิม

“ถามได้ว่าตามมาทำไม นี่เธอไม่คิดจะอธิบายอะไรให้ฉันฟังหน่อยเหรอ”

“อธิบายอะไร นายก็น่าจะพอเข้าใจแล้วนี่” เธอตอบเสียงห้วน ก่อนจะมองกระเป๋าของเธอที่ถูกเขาดึงไว้ “นายปล่อยมือจากกระเป๋าฉันเดี๋ยวนี้นะ”

“ไม่ ไปคุยกันก่อนดิ๊”

“ไม่ ฉันจะกลับแล้ว” เปอร์เซียปฏิเสธทันที

แต่ลมไม่สนใจ เขากลับหมุนตัวแล้วลากเธอไปทางลานจอดรถแทน

“นี่นายจะพาไปไหน ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น” เธอพยายามขืนตัวเองไว้ แต่ลมไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ เขายังคงลากเธอต่อไป

ลมพาเปอร์เซียเดินตรงไปที่รถบิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำของเขาที่จอดอยู่ที่หน้าโรงแรม ก่อนจะปล่อยกระเป๋าเธอชั่วคราว แล้วเขาก็ขึ้นไปนั่งคล่อมรถก่อนจะกันมามองเธอ

“ขึ้นมา”

“ไม่ขึ้น” เปอร์เซียสวนกลับทันที ก่อนจะหมุนตัวจะเดินกลับเข้าไปในโรงแรม แต่ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวไปไหน กระเป๋าสะพายของเธอก็ถูกเกี่ยวไว้จากด้านหลังอีกครั้ง

“ไอ้บ้าลม อย่าดึงกระเป๋าฉัน เดี๋ยวมันขาด”

“งั้นก็ขึ้นรถ”

“ฝันไปเถอะ” เธอดึงกระเป๋ากลับสุดแรง

แต่ลมกลับไม่ยอมปล่อย ตรงกันข้าม เขากลับยิ่งออกแรงดึงกลับจนร่างของเธอเซเข้าหาเขา

“ขึ้นรถ อย่าให้ต้องพูดซ้ำ”

“บ้าเอ๊ย ทำไมฉันต้องทำตามที่นายสั่งด้วย” เธอบ่นพึมพำ

“เปอร์เซีย ขึ้นรถ”

เปอร์เซียกัดฟันแน่นสายตาเธอจ้องเขาอย่างไม่พอใจสุด ๆ แต่สุดท้าย เธอก็ต้องยอมปีนขึ้นรถอย่างจำใจ

ทันทีที่เธอนั่งลง ลมก็เอาหมวกกันน็อกเขามาสวมให้เธอพร้อมกับถอดเสื้อหนังของตัวเองออก แล้วส่งให้เธอด้วย

“ใส่ไว้ เดี๋ยวหนาว”

เปอร์เซียรับเสื้อมาใส่อย่างไม่เต็มใจ “ถ้ารู้ว่ามันหนาว ก็ให้ฉันกลับแท็กซี่สิ จะลากฉันมากับนายทำไม” ถึงเธอจะบ่น แต่ก็ยอมใส่เสื้อของเขา

ลมไม่ตอบ เขาแค่รอจนเธอใส่เสื้อเสร็จ แล้วบิดกุญแจรถทันที เสียงเครื่องยนต์ของรถเขาคำรามกระหึ่ม ก่อนที่บิ๊กไบค์คันใหญ่จะพุ่งออกจากหน้าโรงแรม พร้อมกับเสียงโวยวายของเปอร์เซียที่ดังขึ้น

“ขับช้า ๆ หน่อยสิ นายจะรีบไปตายหรือไง”

ลมไม่ตอบแต่ความเร็วของรถก็ลดลงเล็กน้อย ราวกับเขาได้ยินทุกคำแม้จะไม่พูดอะไรออกมา

ไม่นานนัก รถของเขาก็มาหยุดที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟสีส้มสลัวจากสะพานข้ามแม่น้ำสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายสวยงาม  

ทันทีที่รถของลมจอดสนิท เปอร์เซียก็รีบลงจากรถก่อนจะถอดหมวกกันน็อกออกอย่างหงุดหงิด เธอมองไปรอบ ๆ แล้วก็พบคนประปรายที่มานั่งเล่นแถวนั้น

“นายพาฉันมาที่นี่ทำไม”

ลมลงจากรถช้า ๆ ก่อนจะถอดถุงมือออกแล้วหันมามองเธอนิ่ง ๆ

“ตอนอยู่ในห้องอาหาร ที่เธอพูดหมายความว่าไง”

“เรื่องอะไร” เธอแกล้งทำไม่รู้ ทั้งที่รู้ดีแกใจว่าเขาหมายถึงอะไร

“อย่ามาแกล้งโง่ ก็เรื่องที่เธอบอกว่าฉันเป็นแฟนเธอไง หมายความว่ายังไง”

เธอเม้มปาก ก่อนจะตอบเสียงแข็ง “ฉันก็แค่โกหกย่าไปงั้นแหละ เพราะฉันไม่อยากไปดูตัวกับคนที่ย่าฉันเลือกให้นะสิ นายไม่เห็นต้องคิดมาก”

“แล้วทำไมต้องเป็นฉัน”

“กะ...ก็นายอยู่ตรงนั้นพอดีไง”

“แค่นั้นเหรอ”

“แค่นั้นอะไร” เธอถามพร้อมกับมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ว่าเขาหมายความว่ายังไง

“ก็แค่เพราะฉันอยู่ตรงนั้นจริงเหรอ”

“กะ...ก็จริงนะสิ” เธอตอบ ก่อนจะมองเขาแล้วทำตาโต แล้วถามกลับ “หรือนายคิดว่าฉันมีเหตุผลอื่น อย่าเข้าข้างตัวเองหน่อยเลย ถ้าฉันมีตัวเลือกอื่น ฉันก็ไม่เลือกนายหรอก”

หลังเธอตอบเสร็จลมก็มองเธออยู่นาน นานจนเธอเริ่มรู้สึกอึดอัด ก่อนเขาจะพูดต่อด้วยเสียงนิ่ง ๆ

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่ถาม งั้นต่อไปเธอจะเอาไงต่อ”

“เอาไงต่ออะไรของนาย”

“ก็ย่าเธอบอกให้พาฉันไปเจออีกบ่อย ๆ ไม่ใช่เหรอ” เสียงเขายังคงนิ่ง “หรือเธอจะบอกว่าเราเลิกกันแล้ว ย่าเธอจะได้เตรียมหาผู้ชายให้เธอไปดูตัว”

“ไม่ได้สิ” เปอร์เซียรีบตอบเสียงดังทันที

ลมเองก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่เลิกคิ้วมองเธอ เพื่อรอดูว่าเธอจะพูดอะไรต่อ

เปอร์เซียก็กัดริมฝีปากของตัวเองเบา ๆ ก่อนที่เธอจะหลับตาลงแล้วพูดออกมาเบา ๆ

“นายช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรอ แค่แกล้งเป็นแฟนสักพักเดียวก็พอ ไว้ฉันหาทางจัดการล้มเลิกความคิดย่าได้เมื่อไรแล้วเราค่อยหยุด”

พูดจบเธอก็ลืมตามองหน้าเขา เพื่อรอฟังว่าเขาจะตอบว่ายังไง เขาไม่ได้ตอบอะไรเธอ แต่สายตาคมของเขากลับมองเธอเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“ทำแล้วฉันได้อะไร” ในที่สุดเขาก็พูดออกมา

“ได้อะไร หมายความว่ายังไง” เปอร์เซียขมวดคิ้ว “นี่นายต้องการข้อแลกเปลี่ยนเหรอ”

“ก็ใช่” เขาตอบเรียบ ๆ “ไม่มีใครช่วยอะไรฟรี ๆ หรอกนะ”

เปอร์เซียจ้องหน้าเขาอย่างไม่พอใจ แต่ก็เถียงอะไรไม่ออก เพราะเธอต้องพึ่งเขาจริง ๆ ลมลงจากรถ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้เธอ จนระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงนิดเดียว

“ถ้าฉันยอมเป็นแฟนปลอม ๆ ให้เธอ” เขาพูดด้วยเสียงต่ำ ๆ “เธอต้องทำตามที่ฉันต้องการหนึ่งอย่าง”

“อะ...อะไร คงไม่ใช่เรื่องแปลก ๆ หรอกใช่มั้ย” เธอถามด้วยความระแวง

ลมมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนที่เขาจะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ให้เธอไปทำอะไรแปลก ๆ หรอก”

ยิ่งคำตอบนั้นไม่ชัดเจน ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในอะไรบางอย่างที่อันตราย แต่สุดท้ายเธอก็ไม่มีทางเลือก เธอเลยได้แต่สูดหายใจเข้าลึกก่อนจะพูดออกมา

“ก็ได้ ถ้าไม่ใช่เรื่องแปลก ๆ ฉันก็ตกลง”

มุมปากของลมยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าเธอจะตอบแบบนี้ และในวินาทีนั้นเอง ที่ความสัมพันธ์ปลอม ๆ ระหว่างเธอและเขาก็เริ่มต้นขึ้นจริง ๆ

หลังจากตกลงกันเสร็จ ลมก็ขับรถพาเธอมาส่งที่คอนโดของเธอ รถบิ๊กไบค์คันใหญ่จอดนิ่งอยู่หน้าทางเข้าคอนโด เปอร์เซียลงจากรถก่อนจะถอดหมวกกันน็อกกับเสื้อแขนยาวเขาออกแล้วยื่นคืนให้เขา

“ขอบใจนะ” เธอบอก ก่อนจะหมุนตัวเข้าคอนโด แต่สุดท้ายก็ชะงัก แล้วหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ลมเองก็มองเธอ พร้อมกับสายตาที่ถามว่ามีอะไร

เปอร์เซียเม้มปากเหมือนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงจริงจัง “ระหว่างที่เราสองคนแกล้งเป็นแฟนกัน นายห้ามไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นนะ”

“ทำไม” เขาถามออกมาสั้น ๆ

“ก็ไม่ทำไม ก็แค่ย่าฉันมีหูตาเป็นสับปะรด ถ้าเกิดมีคนเห็นนายไปมั่วกับผู้หญิง แล้วเอาไปเล่าให้ย่าฉันฟัง รับรองเรื่องใหญ่แน่ เพราะฉะนั้นช่วงนี้นายก็อดทนหน่อยนะ”

“เธอไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ” เขาถามพร้อมกับกอดอก แล้วมองเธอเหมือนกับกำลังใช้ความคิด

“นี่ ฉันขอให้นายช่วยแค่นี่ไม่ได้เลยเหรอ” เธอเริ่มขึ้นเสียงอย่างหงุดหงิด “มันอดทนไม่ได้เลยใช่มั้ย ถ้าขาดเรื่องอย่างว่าไป มันจะตายหรือไง”

ลมมองท่าทางหงุดหงิดของเธออย่างชอบใจ ก่อนที่เขาจะตอบ “เออ ก็ได้ ต่อไปฉันจะไม่ไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนแล้ว แต่จะยุ่งแค่กับเธอแค่คนเดียว โอเคมั้ย”

“โอเค” เปอร์เซียพยักหน้าเบา ๆ เหมือนพอใจกับคำตอบนั้น ก่อนเธอจะทำแก้มป่องเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“หมั่นเขี้ยวว่ะ” พูดจบลมก็ยกมือขึ้นบีบแก้มป่อง ๆ ของเปอร์เซีย อย่างไม่เบามือเลย

“โอ๊ย เจ็บนะ ไอ้บ้าลม ปล่อยมือเลย” เธอร้องออกมา ก่อนจะตีมือเขาแรง ๆ เพื่อให้เขาปล่อย

ลมปล่อยมือออกจากแก้มเธอ เปอร์เซียเลยยกมือขึ้นมาลูบแก้มเธอเบา ๆ เพราะความเจ็บ

“ไอ้บ้า หยิกมาได้”

“โทษทีล่ะกัน มันอดไม่ได้ ว่าแต่เธอมีอะไรจะพูดอีกมั้ย ถ้าไม่มีก็ขึ้นห้องไปได้แล้ว” เขาบอกก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ “หรือว่าที่ยังไม่ขึ้น เพราะอยากให้ฉันขึ้นห้องไปด้วย”

“ไอ้บ้า ใครอยากให้นายขึ้นห้องด้วยกัน” พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินเข้าคอนโดโดยไม่หันกลับมามองเขาอีก

ส่วนลม เขายังไม่ได้ออกไปทันที แต่มองเธอเดินเข้าคอนโดจนกระทั่งเธอขึ้นลิฟต์ไป เขาถึงได้ขับรถออกมา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า