ตอนที่ 8 โรงพยาบาล

ตอนที่ 8

โรงพยาบาล

ทันทีที่รถของแพนเธอร์จอดลงหน้าห้องฉุกเฉิน ประตูรถด้านฝั่งของเปอร์เซียก็ถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของลมที่มารออยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับเขาที่รีบก้มตัวเข้าไปหาเธอ

“เปอร์เซีย” เขาเรียกชื่อเธอ เธอเองก็มองเขาแวบหนึ่งแต่ไม่ได้ตอบ

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและความร้อนรน พอเห็นใบหน้าซีดเผือดของเธอที่เต็มไปด้วยเหงื่อ เขาก็ไม่พูดอะไรอีก นอกจากรีบช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมแขนแน่น แล้วตรงเข้าฉุบเฉินทันที

“พยาบาลครับ” ทันที่ที่เข้ามาในห้อง เขาก็เรียกพยาบาลทันที ก่อนจะวางเปอร์เซียลงบนเตียงที่ว่าง

ทางด้านพยาบาลก็รีบเข้ามาดูอาการของเธอทันที ก่อนจะถามออกมา “ปวดท้องเหรอคะ”

เปอร์เซียพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว “ค่ะ ปวดมาก”

“งั้นเดี๋ยวพี่เรียกคุณหมอให้นะคะ” พยาบาลพูดจบก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

 “ทนหน่อยนะ เดี๋ยวหมอก็มาแล้ว” ลมพูดขึ้นมาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกชัดเจนว่าเป็นห่วงเธอ ขณะที่ยืนอยู่ข้างเตียงรอหมอเป็นเพื่อนเธอ

แต่เปอร์เซียไม่ได้ตอบ เธอแค่หลับตาแน่น พยายามกลั้นความเจ็บที่แล่นขึ้นมาเป็นระลอก

ไม่กี่นาทีต่อมา พยาบาลคนเดิมก็กลับมา พร้อมกับหมอหนุ่มคนหนึ่ง หมอคนนั้นรูปร่างสูง ใบหน้าคมสะอาดตา แววตานิ่งสุขุม แต่ดูอบอุ่น เขาหยุดยืนที่ข้างเตียงก่อนจะมองเธอ และเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เปอร์เซีย”

เปอร์เซียลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะมองไปที่ใบหน้าของหมอคนนั้นที่เรียกเธอ ก่อนที่เธอจะเรียกชื่อเขาออกมาอย่างคุ้นเคย

“พี่ภีม”

หมอภีมยิ้มบาง ๆ ก่อนจะก้มมองหน้าเธอ “ปวดท้องมาอีกแล้วใช่มั้ย”

“ค่ะ” เธอตอบเขาเบา ๆ

หมอภีมขยับเข้ามาใกล้เตียงเธออีกนิด ก่อนยกมือขึ้นรับแฟ้มที่พยาบาลส่งมา แล้วถามต่อเสียงนุ่ม

“แล้วคราวนี้กินอะไรมาอีกล่ะ”

“ส้มตำค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว

“ส้มตำเหรอ ปกติเราไม่กินไม่ใช่เหรอ” หมอภีมถามด้วยความแปลกใจ

“ก็...ไปกินกับเพื่อน ๆ ค่ะ พอดีเพื่อนชวนไป”

ภีมเงยหน้าขึ้น สายตาเขามองไปทางผู้ชายหน้าตาดีสองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง คนหนึ่งหน้าตานิ่ง ๆ ส่วนอีกคนถึงจะนิ่งแต่ก็เห็นได้ชัดว่าเขามีสีหน้ากังวล

“เพื่อนเหรอ” ภีมถามพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

“เพื่อนที่ชวนไปกินคือกั้งแฟนไผ่ ส่วนสองคนนั้น” เธอรีบอธิบายก่อนหันไปทางลมกับแพนเธอร์ ที่เดินมายืนรอข้างเตียงเธอหลังจากที่เอารถไปจอดแล้ว

“หมอนี่เป็นเพื่อนของกั้งค่ะ” เธอชี้ไปที่ลม ก่อนชี้ไปที่แพนเธอร์ “แล้วอีกคนคือพี่แพนเธอร์ รุ่นพี่ของหมอนี่ พอดีพี่แพนเธอร์อยู่ห้องตรงข้ามเปอร์ แล้วออกมาเจอเปอร์พอดีเลยพาเปอร์มาส่งโรงพยาบาลค่ะ”

ภีมพยักหน้าให้เธอ ก่อนที่เขาจะมองทั้งสองคนอีกครั้ง แล้วพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทาย จากนั้นก็หันกลับมาสนใจเธอ

เขาลงมือตรวจอาการให้เปอร์เซียอย่างละเอียด พร้อมกับถอนหายใจเบา ๆ

“โรคเดิมอีกแล้ว กระเพาะอาหารอักเสบเฉียบพลัน” เขาบอก ก่อนจะเงยหน้ามองเธอ “พี่บอกแล้วใช่มั้ย ว่าอย่าเครียด อย่านอนดึก แล้วก็ให้กินอาหารให้เป็นเวลา”

เขาบอกพร้อมกับส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนกับเหนื่อยใจกับความดื้อของเธอ ก่อนจะพูดต่อ

“เราน่ะ ท้องไม่ดีมาแต่ไหนแต่ไร ทำไมไม่รู้จักดูแลตัวเองเลย”

เปอร์เซียเม้มปากที่ถูกดุ ก่อนจะทำหน้าทำตาอ้อน แล้วพูดกับเขาเสียงหวาน “รู้แล้วค่า ต่อไปเปอร์จะระวังให้มากกว่านี้ จะดูแลตัวเองให้ดี ๆ เลยค่ะพี่ภีม”

“พูดแบบนี้ทุกที แต่ก็ไม่เห็นเคยทำได้” เขาพูดเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอ็นดู แล้วถามต่อ “แล้วไผ่ไปไหน ทำไมถึงไผ่ไม่มาเป็นเพื่อนเรา”

“เปอร์ไม่ได้บอกไผ่คะ อีกอย่างไผ่เขามีแฟนแล้ว จะให้มาดูแลเปอร์เหมือนเมื่อก่อนก็คงไม่ได้หรอก” เธอพูด “ตอนนี้เขาต้องดูแลแฟนสิคะ”

ภีมส่ายหน้าเบา ๆ ท่าทางเหมือนอยากเถียง แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร เพราะรู้ดีว่าเถียงไปก็ไม่เคยชนะเธอเลย

“พี่ภีมคะ” เธอเปลี่ยนเรื่องทันที “พี่ภีมอย่าบอกย่าเปอร์นะว่าเปอร์ปวดท้องอีกแล้ว ไม่งั้นย่าต้องบ่นเปอร์อีกแน่ ๆ เลย”

ภีมเลิกคิ้วอย่างขำ ๆ “คิดว่าปิดได้เหรอ ที่โรงพยาบาลนี้มีหมอตั้งกี่คนที่เป็นลูกศิษย์ของย่าเธอ”

“ก็เปอร์ไม่อยากโดนบ่นนี่นา ช่วยเปอร์หน่อยน๊า” เปอร์เซียเบะปาก ก่อนจะอ้อนเขาทันที

เสียงหัวเราะเบา ๆ ของหมอหนุ่มดังขึ้น ก่อนที่เขาจะพยักหน้าให้เธออย่างเอ็นดู “ไว้พี่จะพยายามปิดให้ก็แล้วกัน แต่ถ้าย่าเธอรู้เองพี่ไม่เกี่ยวนะ”

“ขอบคุณค่า พี่ภีมใจดีที่สุดเลย” เธอบอกพร้อมกับยิ้มให้เขา

ในขณะที่บทสนทนาของทั้งสองเต็มไปด้วยความคุ้นเคยและสนิทสนม ลมที่ยืนอยู่ข้างเตียง กลับยืนนิ่งพร้อมกับคิดว่าเธอเคยพูดแบบนั้น หรืออ้อนใครแบบนั้นบ้างหรือเปล่า และคำตอบคือไม่ เขาไม่เคยเห็นเธอในแบบนี้มาก่อน

หลังจากภีมเขียนเอกสารเสร็จ เขาก็หันไปมองลมกับแพนเธอร์ ที่ยังอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วพูดกับพวกเขาเบา ๆ

“ทั้งสองคนออกไปรอข้างนอกก่อนนะครับ ให้คนไข้นอนพักดูอาการสักหน่อย ถ้าดีขึ้นก็กลับได้”

ทั้งสองคนพยักหน้า ก่อนจะเดินออกมารอที่หน้าห้องฉุกเฉิน พอพ้นประตูออกมาแพนเธอร์ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ ก่อนจะหันไปหาลมที่ยังมีสีหน้าเครียส

“ดีเนอะ มีพี่เป็นหมอ” เขาหันไปพูดกับลมอย่างหาเรื่องชวนคุย

“ไม่ใช่พี่หรอก เท่าที่รู้ยัยนั่นเป็นลูกคนเดียว” ลมตอบ พร้อมกับเดินไปนั่งรอที่เก้าอี้หน้าห้อง

“งั้นแฟนเหรอ” แพนเธอร์ยังคงถามต่ออย่างสงสัย “แต่กูว่าดูไม่ค่อยเหมือนแฟนนะ”

“แล้วผมจะรู้มั้ย ถ้าเฮียอยากรู้เฮียก็ไปถามยัยนั่นเองดิ” เขาตอบอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะเอนหัวพิงกำแพงแล้วหลับตาลง ใจเขาอยากจะบอกออกไปว่าไม่ใช่ เพราะเขานี่แหละแฟนของเธอ ถึงจะเป็นแค่แฟนปลอม ๆ ก็เถอะ

แพนเธอร์มองภาพของลมที่หงุดหงิดก่อนจะยิ้มออกมา แล้วเขาก็ยื่นมือไปหาลม

“เอากุญแจบิ๊กไบค์มึงมาหน่อย”

ลมลืมตาขึ้นมามองเขาก่อนถาม “เฮียจะเอาไปทำไม”

“ถามได้ กูก็จะไปเที่ยวน่ะสิ ไม่รู้ป่านนี้สาว ๆ หนีกลับกันหมดหรือยัง” แพนเธอร์พูดพร้อมกับยิ้มแบบกวน ๆ

“ไหนเฮียบอกว่าไม่ไปแล้วไง” ลมถามพลางขมวดคิ้ว

“ก็ตอนนั้นกูต้องดูยัยนั่น แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว” เขาบอกก่อนจะจ้องหน้าลม “เพราะตอนนี้มึงมาแล้ว ก็ดูแลยัยนั่นไปแล้วกัน ส่วนกู ขอไปเที่ยวต่อดีกว่า”

“แล้วก็นี่” แพนเธอร์บอกพร้อมกับยื่นกุญแจรถยนต์ของเขาให้ลม “เอารถกูไป มึงจะได้ไปส่งยัยนั่น แล้วพรุ่งนี้ค่อยเอาไปเปลี่ยนกันที่มอ เพราะไม่แน่คืนนี้กูอาจจะไม่กลับ”

“เฮียห้ามให้ผู้หญิงคนไหนนั่งรถผมนะ ผมไม่ชอบ” ลมถอนหายใจออกมาก่อนจะยื่นกุญแจรถของตัวเองให้แพนเธอร์ พร้อมกับสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เออ รู้แล้วน่า ไปล่ะ” พูดจบแพนเธอร์ก็เดินจากไป

ส่วนลมก็มองไปที่ประตูห้องฉุกเฉิน ก่อนจะหันกลับมาแล้วเงยหน้าพิงกำแพงแล้วหลับตาลงอีกครั้ง