ตอนที่ 7 ปวดท้อง

ตอนที่ 7

ปวดท้อง

หลังจากมื้อส้มตำที่เต็มไปด้วยความอึดอัดจบลง เปอร์เซียเลือกกลับกับกั้งและไผ่ แทนที่จะกลับกับลม คนที่เป็นคนพาเธอมา

บนรถบรรยากาศก็ยังคงเงียบอยู่พักใหญ่ กั้งที่นั่งข้างหน้าข้างไผ่ แอบเหลือบมองเธอเป็นระยะ เห็นสีหน้าของเปอร์เซียที่ยังบึ้งไม่หายเธอก็ถึงกับถอนหายใจ ก่อนที่เปอร์เซียจะพูดขึ้นเสียงเรียบ

“ต่อไปนี้เธอห้ามลากฉันไปไหนมาไหนอีกนะกั้ง”

“ได้ ๆ ต่อไปนี้ฉันไม่พาเธอไปกินส้มตำแล้ว” กั้งรีบหันกลับมาตอบ

“ไม่ใช่แค่ร้านส้มตำ” เธอขึ้นเสียงทันที “ฉันหมายถึงทุกที่ โดยเฉพาะที่ที่มีหมอนั่นอยู่ด้วย ฉันไม่ไป” พูดจบเปอร์เซียก็กอดอกแน่น ก่อนหันหน้าออกไปมองนอกกระจก

กั้งเหลือบตามองไผ่ที่นั่งขับรถอยู่ข้าง ๆ อย่างขอความช่วยเหลือ ไผ่เลยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงใจเย็น

“ใจเย็นหน่อยสิเปอร์ ลมมันคงไม่ได้ตั้งใจหรอก มันก็แค่ห่วงน่ะ”

“ใช่มันก็แค่ห่วงเธอนั่นแหละ มันไม่ได้กะจะว่าเธอจริง ๆ หรอก” กั้งพูดขึ้นอย่างจริงจัง

“เหอะเป็นห่วงเหรอ ฉันว่าหมอนั่นเกลียดฉันมากกว่า” เปอร์เซียหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพูดกับกั้งอย่างหนักแน่น “ไม่รู้แหละ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ไปไหนกับเธออีก ถ้ามีหมอนั่น”

หลังจากเธอพูดจบทุกคนก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงเพลงเบา ๆ จากในรถที่เปิดคลอไว้ ไม่ถึงสิบนาที รถของไผ่ก็ค่อย ๆ ชะลอจอดลงตรงหน้าคอนโดหรูของเปอร์เซีย เปอร์เซียกำลังจะเปิดประตูลง แต่เสียงของไผ่ดังขึ้นก่อน

“เปอร์ ถ้ามีอะไรก็โทรมานะ ไม่ต้องเกรงใจ”

เปอร์เซียหันมามองไผ่ สีหน้าเธออ่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้ทั้งสองคน

“อือ ขอบใจนะ” ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าคอนโดไป

เธอมาถึงคอนโดได้ไม่นาน ลมก็โทรมาหาเธอ แต่เธอก็ไม่ยอมรับสายเขา เธอยอมรับเลยว่าตอนนี้เธอโกรธเขามาก มากจบแทบจะไม่สนใจแล้ว ว่าเขาจะยกเลิกเรื่องเป็นแฟนปลอม ๆ ของเธอหรือเปล่า ตอนนี้เธอรู้อย่างเดียว ว่าเธอไม่อยากคุยกับเขา

เปอร์เซียปล่อยให้โทรศัพท์ของเธอสั่นต่อไป ส่วนเธอก็เดินเข้าห้องน้ำ เพื่อไปจัดการธุระส่วนตัวก่อนจะเข้านอนตามปกติ

และกลางดึกคืนนั้น เปอร์เซียก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกจุกแน่นที่ท้อง เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง มือหนึ่งกุมท้องแน่น

“โธ่เอ๊ย…ปวดท้องจนได้”

เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปตรงตู้ยา ปกติยาแก้ปวดท้องจะต้องอยู่ตรงนี้เสมอเพราะเธอปวดท้องบ่อย จึงมีติดตู้ไว้ไม่เคยขาด แต่วันนี้ไม่ว่าเธอจะเปิดลิ้นชักไหน หายังไงก็ไม่เจอ ก่อนเธอจะนึกออกว่ากินหมดไปแล้วนี่

เปอร์เซียเหลือบมองนาฬิกาที่ผนัง ที่ตอนนี้บอกเวลาว่าเกือบเที่ยงคืนแล้ว เธอถอนหายใจก่อนจะพาตัวเองไปทิ้งลงบนโซฟา คิดว่าเดี๋ยวอาการก็คงทุเลาลงเอง

แต่ผ่านไปไม่กี่นาที ความปวดกลับรุนแรงขึ้นแทน เธอเริ่มหายใจถี่ มือกุมท้องแน่นกว่าเดิม เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจว่าจะโทรหาไผ่ แต่พอคิดอีกเธอก็ไม่ยากกวนเขา และคิดว่าจะทนได้

“ไม่ไหวแล้ว” เธอพึมพำ ก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แล้วเดินเข้าไปหยิบเสื้อแขนยาวมาสวมคลุมชุดนอน ก่อนจะคว้ากระเป๋าสตางค์มาถือไว้เพื่อออกไปซื้อยา

แต่แค่ก้าวออกจากห้อง เธอก็แทบทรุดเพราะเธอปวดมากกว่าที่คิด ตอนนี้เธอรู้สึกขาอ่อนแรงจนต้องใช้มือยันกำแพงไว้ ส่วนอีกมือก็กุมท้องแน่น ความเจ็บแล่นขึ้นมาเป็นระลอก

สุดท้าย เธอก็ทนไม่ไหวจนต้องทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทางเดิน ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องตรงข้ามก็เปิดออก

“เฮ้ย!” เสียงผู้ชายดังขึ้นจากข้างหลัง พร้อมกับเสียงฝีท้าวที่รีบก้าวมาทางเธอ ก่อนที่เขาจะมาช่วยพยุงเธอ “เป็นอะไรมั้ยคุณ”

เปอร์เซียเงยหน้าขึ้นมอง แม้ภาพตรงหน้าพร่าเลือนเล็กน้อย แต่เธอก็จำเขาได้

“พี่…พี่แพนเธอร์” เปอร์เซียเรียกชื่อเขาเสียงเบา เธอจำเขาได้ว่าเขาเป็นพี่รหัสของลม เพราะเคยเจอกันสองครั้งแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเขาจะจำเธอได้มั้ย

“เธอนั่นเอง เพื่อนของกั้ง” แพนเธอร์เองก็เหมือนจะจำเปอร์เซียได้ “แล้วนี้เป็นอะไร”

“ปวดท้อง” เธอตอบเสียงแผ่ว

แพนเธอร์ขมวดคิ้วทันที เขามองสภาพเธอก่อนถามต่อ “แล้วนี่จะไปไหน จะไปโรงพยาบาลเหรอ”

“เปล่าค่ะ จะไปซื้อยา” เธอตอบเบา ๆ

“จะไปซื้อยาทั้งสภาพแบบนี้เนี่ยนะ ขืนไปเองฉันว่าได้ตายระหว่างทางพอดี” เขาพูดพร้อมกับถอนหายใจ ขนาดจะพูดยังไม่มีแรง แล้วจะไปซื้อยายังไง

“ปวดขนาดนี้ ฉันว่าเธอไปโรงพยาบาลดีกว่ามั้ง เดี๋ยวฉันพาไปเอง” แพนเธอร์เสนอ แต่เปอร์เซียกลับส่ายหน้าปฎิเสธเพราะเกรงใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่กินยาก็พอ” แต่เธอยังไม่ทันพูดจบดี อาการปวดก็แล่นขึ้นอีกระลอกจนเธอเผลอร้องเบา ๆ “โอ๊ย...”

“พอ ๆ ไม่ต้องเถียง ฉันว่าไปโรงพยาบาลเถอะ” แพนเธอร์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะประคองเธอพิงกำแพงไว้ “รอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันไปเอากุญแจรถก่อน”

เขารีบกลับเข้าไปในห้องของเขาทันที ไม่นานเขาก็ออกมาพร้อมกุญแจรถยนต์

“ไปกัน” เขาก้มลงประคองเธอให้ลุกขึ้นช้า ๆ แล้วพาเดินไปที่ลิฟต์อย่างระมัดระวัง

ไม่นานนัก รถยนต์คันสีดำของแพนเธอร์ก็แล่นออกจากลานจอดใต้คอนโดไปบนถนนที่เงียบสงัดในตอนกลางคืน เปอร์เซียนั่งพิงเบาะ มือกุมท้องแน่น หน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด

ระหว่างนั้นโทรศัพท์ของแพนเธอร์ดังขึ้น ชื่อที่โชว์มาบนหน้าจอคือ ลม เขากดรับสาย ก่อนที่เสียงของลมจะดังออกมาจากลำโพงของรถ เพราะเขาต่อบบลูทูธ

“เฮียเธอร์ เฮียอยู่ไหนแล้วสาว ๆ ถามหาเฮียกันใหญ่แล้วนะ”  

“อยู่บนรถว่ะ แต่คืนนี้กูคงไม่ได้ไปแล้ว กูกำลังไปโรงพยาบาล” แพนเธอร์ตอบ

“ห๊ะ?” น้ำเสียงลมเปลี่ยนไปทันที “เฮียเป็นอะไร”

“กูไม่ได้เป็นอะไร” แพนเธอร์พูด “แต่คนห้องตรงข้ามกูเป็น”

“ห้องตรงข้ามเฮียใคร” ลมถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ความจริงเขาพอเดาได้ว่าห้องตรงข้ามที่แพนเธอร์พูดถึงเป็นใคร เพราะเขาเคยไปห้องของเปอร์เซียครั้งหนึ่งตอนที่กั้งไปยืมชุดเปอร์เซีย ตอนเย็นเขาถึงกล้าขู่เธอว่าถ้าเธอไม่ลงมาเขาจะขึ้นไป

“ก็เพื่อนของไอ้ไผ่ที่เป็นแฟนกั้งไง คนที่พวกมึงพาไปสนามวันที่ไผ่มันแข่ง เธอปวดท้อง”

“เปอร์เซีย?”

“เออ คนนั้นแหละ”

“เฮีย เธอเป็นหนักแค่ไหน เฮียถึงจะพาเธอไปโรงพยาบาล” ลมถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ก็หนักอยู่ เหมือนจะตายเลย”

“แล้วเฮียจะพาไปโรงพยาบาลไหน” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกชัดเจนว่าเป็นห่วง

“เธอบอกให้พาไปโรงพยาบาลมหาลัย”

“โอเค เดี๋ยวผมไปเดี๋ยวนี้” ลมตอบทันที ก่อนจะวางสายไป

หลังจากวางสายจากลม แพนเธอร์ก็เหลือบมองคนข้าง ๆ เห็นเธอยังคงนั่งตัวงอ มือกุมท้องแน่น เขาเลยพูดออกมาก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“อีกแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว อดทนหน่อยนะ”