บทที่ 10 จุดแตกหักครั้งแรก

พิมพ์ดาวยืนอยู่หน้ากระจกในห้องของตัวเอง จ้องมองเงาสะท้อนที่ดูอ่อนล้าและปราศจากแววตาสดใสที่เคยมี คำพูดของธีรภัทรในงานเลี้ยงวันเกิดยังคงดังก้องในหัวของเธอ ซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเสียงสะท้อนที่ไม่มีวันจางหาย

"อย่าคิดว่าความใจดีของเธอจะทำให้ฉันลืมทุกอย่างได้"

แค่คิดถึงคำพูดนั้น หัวใจของพิมพ์ดาวก็ปวดหนึบ เธอเคยเชื่อว่าถ้าเธอพยายามมากพอ

ถ้าเธอให้ความรักมากพอ สักวันธีรภัทรจะต้องใจอ่อน

แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเธอพยายามมากเท่าไหร่ เธอกลับยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนเดิม ในฐานะภรรยาของธีรภัทร เธอยังคงดูแลทุกอย่างรอบตัวเขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

แม้ว่า....ภายในใจจะค่อย ๆ พังทลายลงไปทุกวัน

ธีรภัทรเองก็เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของพิมพ์ดาว เขาเห็นว่าเธอยังคงทำงานตามปกติ

แต่แววตาของเธอไม่สดใสเหมือนเดิม เธอไม่พูดมากเหมือนเคย และรอยยิ้มที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นกลับดูจืดจางลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาควรจะรู้สึกดีใจไม่ใช่เหรอ? เพราะนี่คือสิ่งที่เขาต้องการ เขาพยายามผลักไสเธอออกไปจากชีวิต พยายามให้เธอเลิกหลอกตัวเอง แต่ทำไมกัน... ทำไมเขากลับรู้สึกเหมือนบางอย่างขาดหายไป

วันหนึ่ง ขณะที่ธีรภัทรกำลังตรวจเอกสารอยู่ในห้องทำงาน พิมพ์ดาวก็เดินเข้ามาวางกาแฟให้เขาตามปกติ

แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้พูดอะไรเลย แค่ยืนอยู่เงียบ ๆ แล้วหันหลังเดินออกไป

"เดี๋ยว พิมพ์ดาว" ธีรภัทรเผลอเรียกเธอออกไปโดยไม่รู้ตัว

พิมพ์ดาวหยุดชะงัก หันกลับมามองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ธีรภัทรเองก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองต้องการพูดอะไร เขาแค่รู้สึกว่าไม่อยากให้เธอเดินออกไปแบบนั้น

"กาแฟขมไปหน่อย" เขาพูดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

พิมพ์ดาวพยักหน้า "ฉันจะไปชงใหม่ให้ค่ะ"

"ไม่ต้อง ฉันแค่พูดไปอย่างนั้นเอง" ธีรภัทรถอนหายใจ

ธีรภัทรสบตากับเธอ ก่อนจะเผลอยกมือขึ้นแตะแก้มของเธอเบา ๆ เพียงเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วแตะลงบนผิวแก้มเย็นเฉียบของเธอ หัวใจของเขากลับกระตุกวูบ

ดวงตาของเธอสะท้อนความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง... และนั่นทำให้ธีรภัทรรู้สึกแปลก ๆ

"เธอโอเคหรือเปล่า?"

พิมพ์ดาวชะงักไปชั่วขณะก่อนจะฝืนยิ้ม "ค่ะ ฉันโอเค"

โกหก...

เขารู้ว่าเธอโกหก แต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ

เวลาผ่านไปหลายวัน พิมพ์ดาวยังคงทำหน้าที่ของตัวเอง แต่เธอเริ่มคิดถึงอนาคตของตัวเองมากขึ้น ถ้าธีรภัทรไม่มีวันรักเธอ เธอควรจะปล่อยมือจากเขาหรือไม่?

ขณะเดียวกัน ธีรภัทรเองก็เริ่มรู้สึกว่าชีวิตของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความรู้สึกบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้า ๆ แต่เขายังไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร

.

.

.

พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เธอยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่มุมหนึ่งของร้านอาหารหรูใจกลางเมือง ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังภาพตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตาได้

ธีรภัทรกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมในสุดของร้าน ตรงข้ามเขาคือหญิงสาวหน้าตาสวยหวาน รอยยิ้มของเธอสดใส ดวงตาของเธอเปล่งประกายขณะที่พูดคุยกับเขาอย่างสนิทสนม ไม่รู้ว่าพิมพ์ดาวยืนมองอยู่นานแค่ไหน แต่ทุกอิริยาบถของธีรภัทร—รอยยิ้มบาง ๆ ที่เขามอบให้ผู้หญิงคนนั้น ท่าทางที่ดูผ่อนคลายอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมานาน—มันทำให้หัวใจของเธอปวดหนึบ

เธออยากเข้าไปถามเขาว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ทำไมเขาถึงมานั่งทานอาหารกับเธอด้วยสีหน้าที่ดูสบายใจขนาดนั้น แต่ขาของเธอกลับก้าวไม่ออก ได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

เธอเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นความรู้สึกทั้งหมดไว้ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องการให้ธีรภัทรเห็นเธออยู่ตรงนั้น

คืนนั้น พิมพ์ดาวกลับถึงบ้านพร้อมกับหัวใจที่หนักอึ้ง เธอเดินเข้าไปในห้องนอนอย่างเงียบเชียบ ปิดประตูแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดแรง ความรู้สึกที่สุมอยู่ในอกมันแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

เธอพยายามมาโดยตลอด พยายามดูแลธีรภัทรอย่างดีที่สุดแม้ว่าเขาจะเย็นชาใส่แค่ไหน เธออดทนกับคำพูดทำร้ายจิตใจ อดทนกับความเฉยชา อดทนกับทุกอย่างเพียงเพราะหวังว่าสักวันหนึ่งหัวใจของเขาจะมีที่ว่างให้เธอบ้าง แต่สุดท้ายแล้ว…มันคงเป็นเพียงแค่ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ เท่านั้นเอง

น้ำตาของเธอไหลออกมาเงียบ ๆ โดยไม่อาจห้ามได้ เธอเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยกับการพยายาม เหนื่อยกับการทำดีแล้วไม่ได้รับอะไรกลับมา และเหนื่อยที่ต้องหลอกตัวเองว่าสักวันทุกอย่างจะดีขึ้น

บางที…เธอควรปล่อยมือแล้วจริง ๆ สินะ

ธีรภัทรกลับถึงบ้านดึกกว่าปกติเล็กน้อย แต่เขาก็ยังแปลกใจเมื่อเห็นบ้านเงียบผิดปกติ ปกติแล้วพิมพ์ดาวมักจะออกมาต้อนรับเขาเสมอ แม้ว่าจะเป็นแค่การยืนรอหน้าประตูพร้อมกับรอยยิ้มอ่อน ๆ หรือการถามเขาว่าเหนื่อยไหม แต่คืนนี้…ทุกอย่างเงียบงัน

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเดินขึ้นไปยังห้องนอนของเธอ เคาะประตูเบา ๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เขาตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป และพบว่าพิมพ์ดาวกำลังนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอดูเรียบเฉย แต่ดวงตานั้นแดงก่ำเหมือนคนเพิ่งร้องไห้มา

“พิมพ์ดาว เป็นอะไร?”

เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “คุณไปไหนมาเหรอคะ?”

ธีรภัทรเลิกคิ้วกับคำถามนั้น “ไปทานข้าวกับเพื่อน ทำไม?”

พิมพ์ดาวหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เพื่อน…งั้นเหรอคะ” เธอพึมพำ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ?”

ธีรภัทรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ “เธอเห็นฉันเหรอ?”

“ค่ะ ฉันเห็นทุกอย่าง” น้ำเสียงของพิมพ์ดาวสั่นเล็กน้อย “ฉันเห็นคุณยิ้มให้เธอ ฉันเห็นคุณดูสบายใจเวลาคุยกับเธอ…ฉันไม่เคยเห็นคุณเป็นแบบนั้นกับฉันเลย”

ธีรภัทรรู้สึกถึงบางอย่างที่บีบแน่นอยู่ในอก แต่เขาก็ยังคงสีหน้านิ่ง “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?”

พิมพ์ดาวนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้น้ำตาไหลออกมาพร้อมกัน

“ใช่ค่ะ มันคงไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน…เพราะฉันคงไม่มีความหมายอะไรสำหรับคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

เธอสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมตัวเอง

“ฉันเหนื่อยแล้วค่ะ…ฉันพยายามมาตลอด แต่ฉันคงไม่สามารถฝืนต่อไปได้อีกแล้ว”

ธีรภัทรรู้สึกเหมือนบางอย่างกระแทกเข้าที่อก เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ บางทีเขาน่าจะรู้สึกดีใจด้วยซ้ำ เพราะนี่คือสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เหรอ? เขาต้องการให้เธอเลิกหลอกตัวเอง

“แล้วเธอจะเอายังไง?” เขาถามเสียงเบา

พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็เด็ดเดี่ยว “ฉันจะไปค่ะ”

ธีรภัทรหัวเราะเยาะ "ทำไม? จะหนีหรือไง?"

พิมพ์ดาวนิ่งไป ก่อนจะพูดเสียงเบา "ฉันไม่ได้อยากหนี... แต่ฉันไม่อยากอยู่ในที่ที่ฉันไม่มีค่าแล้ว"

ธีรภัทรมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "งั้นเหรอ? แต่เธอคงลืมไปแล้วสินะว่าเธอยังติดสัญญาแต่งงานกับฉันอีกหนึ่งปี ต่อให้เธออยากไป เธอก็ไปไหนไม่ได้"

พิมพ์ดาวชะงักไป ร่างกายของเธอเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ หัวใจเต้นช้าลงราวกับกำลังจะหยุด

"หนึ่งปี..." เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เสียงแหบพร่าราวกับไร้เรี่ยวแรง

ธีรภัทรยังคงมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "อย่าคิดว่าจะทิ้งฉันไปง่าย ๆ แค่เพราะเธอเจ็บปวดหน่อยเลย"

พิมพ์ดาวเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาเริ่มพร่ามัวไปด้วยน้ำตา แต่เธอพยายามกลั้นมันเอาไว้ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

กลับมาที่ห้องนอนของตัวเอง เธอปิดประตูแล้วทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง เธอขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่นเพื่อระบายความอัดอั้นในใจ

"ทำไม..."

เธอพึมพำออกมาเบา ๆ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนมือที่กำแน่น

ทำไมเธอถึงต้องติดอยู่ที่นี่... ในที่ที่ไม่มีใครต้องการเธอ...

เธอเอื้อมมือไปหยิบเอกสารสัญญาแต่งงานที่ถูกเก็บไว้ในลิ้นชัก เปิดมันออกมาดู พลิกหน้ากระดาษไปมา ดวงตาไล่มองตัวอักษรที่เป็นเหมือนโซ่ตรวนพันธนาการ

'ระยะเวลาสัญญา: 1 ปี'

'ในช่วงระยะเวลาสัญญา คู่สมรสจะต้องดำรงสถานะสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายโดยไม่มีการแยกกันอยู่...'

พิมพ์ดาวหัวเราะให้กับตัวเอง รอยยิ้มของเธอขมขื่นเกินกว่าจะบรรยาย

หนึ่งปี...

อีกหนึ่งปีที่เธอจะต้องจมอยู่ในนรกแห่งนี้...