ตอนที่13

7:30น.

บริษัทวิหารไกลกาลเนชั่นกรุ๊ป.....

เพลงขวัญ พิณรณี....

"สวัสดีค่ะพี่ยาม"ฉันเอ่ยทักทายพี่ยามเสียงใสในขณะที่ขาข้างซ้ายก้าวเข้ามาในเขตของบริษัทแล้ว

พี่ยาม ก็คือคนเดียวกับที่ฉันมาฝากเรซูเม่ไว้ให้เขาเมื่อวันก่อน

เขาเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันได้งานนี้

"ขนมใส่ไส้ค่ะ"ฉันว่าพร้อมกับยื่น

"ให้ผมเหรอ?"พี่ยามว่าพลางใช้มือชี้หน้าตัวเองด้วยสายตางงๆ

"ใช่ค่ะขนมยายหนูเองอร่อยมากเลยนะคะ"ฉันว่าพร้อมกับยิ้มกว้างให้พี่ยาม พี่ยามก็ทำหน้างงแต่ก็ยอมยื่นมือมารับถุงใส่ขนมไปจากฉัน

"สวัสดีค่ะหนูไปก่อนนะคะ"ฉันว่าเสร็จก็ยกมือไหว้เขาก่อนจะเดินเข้าไปในตัวอาคาร เดินยิ้มตลอดทางด้วยความอิ่มเอมใจ

ที่ฉันจะได้ทำงานในบริษัทที่ใหญ่โตแห่งนี้ ไม่คิดไม่ฝันเลยนะ

ตึกๆๆๆ

ฉันเดินไปหยุดที่หน้าห้องทำงานของท่านรองประธาน ห้องที่ฉันมาเมื่อวาน แต่ชั้นนี้ไม่ว่าจะเวลาไหน ก็เงียบเชียบ จนรู้สึกวังเวงชอบกล

"ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่าท่านรองคงยังไม่มาหรอกมั้ง"ฉันพึมพำขึ้นแต่ก็ไม่รู้จะไปรอตรงไหน เลยยืนอยู่หน้าห้องแบบนั้น ในมือก็ยังคงถือถุงขนมใส่ไส้ของยายอีกถุงไว้ในมือ

พลางก่อนลมหายใจให้รู้สึกผ่อนคลาย

"เธอพิณรณีใช่ไหม?"เสียงเข้มเอ่ยขึ้นดังมาจากทางด้านหลังของฉันทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัวเพราะตกใจ

"คะค่ะ" ฉันหันไปมองยังเจ้าของเสียงพลางเอ่ยขานรับอย่างติดขัด

"สวัสดีค่ะ"ถึงจะตกใจมากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่ลืมที่จะยกมือไหว้เธอ เธอเจ้าของเสียงคนนี้มาในชุดยูนิฟอร์มสีฟ้าทั้งเสื้อและกางเกง

"สวัสดีจ๊ะ...พี่ชื่อพี่สายเป็นแม่บ้านประจำของบริษัท"เธอคนนั้นยกมือรับไหว้ฉันพร้อมกับเอ่ยแนะนำตัวเอง

ฉันก็พยักหน้ารับรู้

ก่อนจะแนะนำตัวเองบ้าง

"หนูพิณรณีค่ะ"

"จ้าพี่รู้อยู่แล้วท่านรองสั่งให้พี่มาสอนงานเธอ"

"ท่านรอง?"

"ใช่ปกติท่านรองไม่มีเลขามานานแล้ว"

"ทำไมหรือคะ?"ฉันเอ่ยถามพี่สายไปอย่างสงสัย

"มันเป็นเรื่องของบริษัทไว้ให้เธอทำงานให้นานกว่านี้เธอจะรู้เองว่าทำไม"พี่สายเอ่ยบอกด้วยท่าทางอึดอัด ฉันจึงไม่ซักไซร้ถามเธอต่อ

"นี้จะเป็นโต๊ะทำงานของเธอ"พี่สายเอ่ยขึ้นพลางเดินไปที่โต๊ะหน้าห้องของท่านรอง

ที่ด้านหน้าป้ายชื่อเขียนว่า เลขานุการรองประธาน

"หนูจะได้ตำแหน่งเลขาธิการหรือคะ?" ฉันเอ่ยถามพี่สายไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หน้าตาตื่นตะหนกจนอดที่จะกลั้นยิ้มไว้ไม่ไหว

"ยังหรอกแต่ท่านรองจะให้เธอมาทดลองตำแหน่งนี้ก่อน"

"ตอนเช้าท่านรองจะมาทำงานเวลาแปดโมงตรงหน้าที่ของเธอคือนำกาแฟพร้อมกับอาหารว่างไปลองท้องให้ท่านทานก่อน"

"เพราะท่านรองไม่ทานอาหารเช้า"

"แต่อาหารเช้าดีต่อสุขภาพนะคะ?" ฉันแย้งไปอย่างสงสัย พี่สายก็ทำสายตาดุ จนฉันต้องเม้มปากแน่นไม่กล้าแย้งอะไรเธอต่อ ได้แต่ตั้งใจฟังคำแนะนำจากเธอ

"และนี่จะเป็นห้องชงกาแฟชาและขนมของท่านรองโดยเฉพาะ"พี่สายว่าหลังจากพาฉันมาหยุดห้องสี่เหลี่ยมด้านข้างห้องทำงานของท่านรอง

และเอ่ยแนะนำสอนวิธีชงกาแฟสดให้ฉัน

โดยกำชับเรื่องรสชาติของท่านรองว่าท่านชอบทานกาแฟรสชาติไม่เข้ม แบบกลมกล่อม ใส่น้ำตาล และใส่ครีมเทียม

และขนมหวานเป็นขนมคุกกี้หรือขนมปัง

"แค่นี้จำได้ใช่ไหม?"

"ได้ค่ะ"

"ก็ดีงั้นมีอะไรสงสัยก็เรียกหาพี่ได้พี่ประจำอยู่ชั้นสอง"

"ค่ะขอบคุณนะคะพี่สาย"

"จ้ารีบไปเตรียมกาแฟเลยและอย่าลืมรสชาติกาแฟที่พี่บอกน้ำตาลหนึ่งก้อน"

"ค่ะ"

"และที่ขาดไม่ได้คุกกี้ในกล่องชั้นที่พี่บอก"

"คุณอังศิญาท่านเป็นคนเตรียมมาให้คุณศิรัญโดยเฉพาะ"

"ค่ะ"ฉันพยักหน้ารับคำสั่งของพี่สายทุกคำ และจำแม่นอย่างขึ้นใจ

"อืมงั้นพี่ไปก่อนงานยังอีกเพียบ"

"ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ" ฉันยกมือไหว้พี่สายอีกครั้ง เธอก็ยกมือให้ฉันก่อนจะพยักหน้าเป็นอันรับรู้ก่อนจะเดินกลับไปทางลิฟท์เพื่อจะเดินกลับไปยังชั้นสองที่เธอบอกว่าเป็นที่ทำงานของเธอ

เมื่อพี่สายไปแล้วฉันก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้องชงกาแฟ จัดการชงกาแฟตามที่พี่สายบอก ด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ เพราะเป็นกาแฟสด แต่ก็ไม่อยากแค่นำเม็ดกาแฟลงไปในเครื่องบด รอกาแฟบดเสร็จก็นำมาใส่เครื่องชงกาแฟสด

และนำมาใส่น้ำตาลก้อนและครีมเทียมตามที่พี่สายบอก

"พี่สายบอกว่าคุกกี้อยู่ในตู้?"ฉันเอ๋ยพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินไปเปิดตู้เล็กที่อยู่ข้างโต๊ะชงกาแฟ

"หมดแล้วหนิ?"ฉันพึมพำออกมาเมื่อเปิดตู้แต่เจอกล่องใส่ขนมและคุ้กกี้แต่ไม่เจอคุกกี้และขนมที่พี่สายบอกเลย

เมื่อขนมหมดฉันจึงคิดได้เดินกลับออกไปเอาถุงขนมใส่ไส้มาจัดเรียงใส่จานเตรียมไว้ให้ท่านรอง

เมื่อจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จ ก็ยกถาดกาแฟเดินออกมาจากห้องเดินมุ่งไปยังโต๊ะทำงานของฉัน

เป็นจังหวะเดียวกับที่ท่านรองเดินเข้ามาพอดี

ฉันจึงรีบวางถาดลงบนโต๊ะของฉัน และหันกลับมาหาท่านรองพร้อมกับยืนตรง

เมื่อท่านรองมาหยุดตรงหน้าฉัน

ฉันก็ยกมือไหว้ท่าน

"สวัสดีค่ะท่านรอง"

"อืม" เสียงสั่นไปในลำคอเอืยตอบกลับมาพร้อมกับร่างสูงโปร่งของท่านรองที่เดินผ่านฉันไปอย่างเย็นชา

ทำให้ฉันมองตามแผ่นหลังของท่านไป แผ่นหลังกว้าง และกลิ่นน้ำหอมนั้น

"ทำไมฉันคิดอะไรแบบนี้"ฉันเอ่ยออกมาเมื่อหัวใจมันสั่นระรัวเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างและกลิ่นน้ำหอมของท่านรอง ทำให้ฉันใจสั่นเผลอคิดอะไรไปไกล

"บ้าน่ะเพลง!" ฉันว่าตัวเองพลางส่ายศีรษะไปมาอย่างแรงและรีบหันไปยกถาดกาแฟตอนเช้าเข้าไปในห้องของท่านรอง

ก๊อกๆๆ

ฉันเคาะประตูห้องทำงานของท่านรองอย่างมีมารยาทก่อนจะใช้มืออีกข้างถือถาดมือเดียวก่อนเปิดประตูห้องทำงานท่านรองไป

"กาแฟค่ะท่านรอง"

"ขอบคุณ"ท่านรองเอ่ยขอบคุณฉันด้วยน้ำเสียงปกติฉันก็ยิ้มให้เขาแต่เขาก็ไม่ได้เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์มามองหน้าฉันหรอก

ฉันยืนมือเขาอยู่แบบนั้นโดยไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปดี

ท่านรองเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันเพราะคงจะเห็นว่าฉัน ยืนอยู่นานแล้ว

"คุณเอางานในเดือนนี้ของผมไปจัดตารางให้ผมด้วย"ท่านรองว่าพร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารมาให้ฉัน

ฉันก็ยื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสารมา

"ค่ะ"

"และถ้าผมมีอะไรจะเรียกผมจะเรียกเองคุณไปทำงานของคุณได้"

"ค่ะท่านรอง"ฉันโค้งตัวให้เขาก่อนจะเดินถือแฟ้มงานของตัวเองออกมาจากห้องของท่านรอง

ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของฉันและเอาแฟ้มที่ได้มาแนบกับอกพร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความตื้นตัน

นี่คืองานแรกของฉันถึงมันจะไม่ยากแต่ฉันก็ภูมิใจ ที่มันจะได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของฉัน