FAZER LOGINCompartilhar
บทที่ 2 เจอกันอีกครั้ง (1)
Última atualização:
2026-01-29 14:02:38บทที่ 2
เจอกันอีกครั้ง
“อุ๊ย!”
“อะไรกันครับพรีม...” ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองคนตัวเล็กที่ทำเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก ทั้งๆ ที่ตอนนี้พวกเขาอยู่ในรถแล้ว
“มีอะไรหรือเปล่าพรีม...” ลัลน์มุกตาหันไปมองเพื่อนที่ทำท่าเหมือนหาบางอย่างในกระเป๋า
“พอดีพรีมลืมกระเป๋าเงินไว้ในห้องแต่งตัว สงสัยจะลืมวางไว้ตอนกรอกข้อมูลให้น้องลูกพีชแน่ๆ เลย”
“เดี๋ยวเชนเดินกลับไปเอาให้” ชายหนุ่มอาสาจะไปหยิบกระเป๋าเงินให้หญิงสาว
“ไม่ต้องๆ เดี๋ยวพรีมไปเอาเอง เชนกับลัลน์อยู่เฝ้าน้องลูกพีชรอในรถเนี่ยแหละ” เธอบอกเพราะเกรงใจเพื่อน
“แต่...ฝนมันตกแล้ว พรีมจะเปียกนะ” ตอนนี้ฝนเริ่มเทลงมาไม่ขาดสาย
“เดี๋ยวรีบไปรีบมา”
“อืม...”
สาวร่างบางเปิดประตูลงจากรถ จากนั้นเธอก็เดินฝ่าฝนที่กำลังตกกระหน่ำลงมาจนเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่เปียกชื้นจนหมด และเมื่อเข้ามาในสตูดิโอปรากฏว่าเหลือทีมงานไม่กี่คน เพราะทุกคนเลิกกองก็ทยอยกลับบ้านกันเกือบหมด มีเพียงช่างไฟกับแม่บ้านไม่กี่คนเท่านั้น ทำให้พรีมลภัสรีบเดินไปที่ห้องแต่งตัวเพื่อไปหยิบกระเป๋าเงินที่ลืมเอาไว้ก่อนที่ทุกคนจะกลับกันหมด
“ลืมไว้ไหนนะ”
คนตัวเล็กเดินหากระเป๋าเงินที่ลืมเอาไว้ แต่หาเท่าไรก็หาไม่พบ จนเธอรู้สึกกลุ้มใจเพราะข้างนอกฝนเริ่มเทลงมาอย่างหนักแล้ว ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวจะดังอย่างต่อเนื่อง
ติ๊ด!!
(พรีม!)
“ว่ายังไง”
(พอดียายของลัลน์ลื่นล้มที่บ้าน เราต้องรีบไปหาแกกัน พรีมเจอกระเป๋าเงินหรือยัง) เชนธวัชบอกอย่างร้อนใจ
“ยังเลย...เอายังไงดี งั้นเชนกับลัลน์ไปหายายที่โรงพยาบาลก่อนเลย เดี๋ยวพรีมหากระเป๋าเงินเสร็จแล้วจะรีบตามไป” เธอหาทางออกเพราะไม่อยากให้เพื่อนทั้งสองคนต้องมารอเธอหากระเป๋าที่ไม่รู้วางทิ้งไว้ตรงไหน
(แต่มันจะดีเหรอ เดี๋ยวสตูดิโอก็ปิดแล้ว) เสียงของลัลน์มุกตาดังลอดเข้ามาด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“ไม่เป็นไร พวกเธอไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันหาเจอแล้วจะตามไปที่โรงพยาบาลนะ”
(แต่...)
“อย่าเสียเวลาเลย รีบไปหาคุณยายเถอะ ท่านรออยู่ ยังไงฝากน้องลูกพีชด้วยนะ เดี๋ยวฉันรีบตามไป”
(อืม...)
หลังจากวางสายเพื่อนแล้ว พรีมลภัสก็ลงมือหากระเป๋าเงินที่หายไป เพราะในนั้นมีเอกสารและของสำคัญหลายอย่างที่เธอจะทำหายไม่ได้
“หายไปไหนนะ...”
“หานี่อยู่เหรอ”
เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้น พร้อมกับเสียงฟ้าผ่าด้านนอกที่ดังจนรับรู้ถึงความสั่นสะท้านรอบนอก ก่อนที่คนตัวเล็กจะหันไปตามเสียงที่คุ้นเคย
ใบหน้าหวานหันกลับมา ก่อนที่เธอจะเบิกตากว้างเมื่อพบกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ไม่ว่าจะกี่ปีเธอก็จำเขาได้ดี
“พี่ภู...”
“ไง...ไม่เจอกันนานสบายดีนะ” ท่าทีภูมิฐานแต่แฝงไปด้วยอันตรายทำเอาหัวใจของพรีมลภัสสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอไม่คิดว่าตัวเองจะเผชิญหน้ากับเขา ห้าปีที่ห่างหายกันไป แต่เธอไม่เคยลืมความเจ็บปวดที่เขามอบให้เลยสักครั้งเดียว
“ค่ะ...ขอกระเป๋าเงินของฉันคืนด้วยค่ะ” เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้จะคิดเอาไว้ว่าถ้าเจอเขาอีกครั้ง เธอจะไม่ทางกลัวหรือหวั่นเกรงอะไรอีกแล้ว
“แหม...สรรพนามห่างเหินจังเลยนะ” รอยยิ้มร้ายกาจส่งมาที่พรีมลภัส ก่อนที่เธอจะจ้องหน้าเขาอย่างไม่พอใจ
“เอากระเป๋าฉันคืนมาด้วยค่ะ”
“อยากได้ก็มาเอาเองสิ หรือกลัว...” เขาเลิกคิ้วมองคนตัวเล็กที่กำลังแสดงความประหม่าออกมาอย่างชัดเจน
“ทำไมฉันต้องกลัวคุณไม่ทราบ” เธอบอกแค่นั้นก็เดินเข้าไปใกล้คนตัวโต จากนั้นก็เอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าเงิน แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ยอมให้เธอง่ายๆ
“อ๊ะๆ เอาของจากผู้ใหญ่แบบนี้มันไม่มีมารยาทเลยนะ” เขากระตุกยิ้มเมื่อเห็นคนตัวเล็กแสดงท่าทีร้อนรนและกลัวเขาอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะกี่ปีเธอก็ยังเหมือนเดิม ขี้กลัวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
“คิดจะทำอะไรกัน เอากระเป๋าเงินฉันคืนมานะ!”
“ทำไม...เจอผัวเก่าทั้งที ไม่คิดจะทักทายกันหน่อยเหรอ หรือว่ากลัวผัวใหม่รู้ว่ากำลังคุยกับผัวเก่ากันแน่”
“คุณต้องการอะไร พูดมาเลยดีกว่า อีกอย่างอย่ามาแทนคำว่าผัวกับฉัน เพราะเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน” ความรู้สึกโกรธเกิดขึ้นในใจของพรีมลภัส เมื่อเขากำลังหาเรื่องเธอ ทั้งๆ ที่เรื่องของเธอและเขามันจบลงตั้งแต่เมื่อห้าปีที่แล้วแล้ว อีกอย่างเธอไม่อยากให้ความลับเกี่ยวน้องลูกพีชถึงหูของเขาด้วย
“แหม...ห่างเหินดีจัง ใครนะที่บอกว่ารักพี่นักหนา พรีมไม่ใช่หรือไง” ยิ่งเห็นใบหน้าพยศของคนตัวเล็กมันยิ่งทำให้คนอย่างภูวริชรู้สึกท้าทาย เธอดูดื้อรั้นและสู้คนมากกว่าเมื่อหลายปีก่อนมาก จนเขาอยากจะลองทำอะไรบางอย่างเพื่อพิสูจน์
Último capítulo
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 4 ไม่มีวันหนีพ้น (4) (NC25+) จบตอน
“ดีมากเด็กดี งั้นเดี๋ยวคืนนี้พี่จะมอบรางวัลให้กับพรีมทั้งคืนดีไหม” ชายหนุ่มกระหน่ำกระแทกกระทั้นเข้าใส่ช่องทางบวมแดงของหญิงสาวสอย่างแรง จนร่างกายของทั้งคู่ร้อนระอุเหมือนไฟ หยาดเหงื่อโซมกายราวกับออกกำลังกายมาอย่างหนัก “ข้างในโคตรตอดเลยพรีม ตอดแรงมาก” เขานิ่วหน้าด้วยความเสียวซ่านเมื่อความเป็นหญิงกำลังทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก “พรีมเสียว...” “พี่ก็เสียว เสียวจนเหมือนจะแตก” เขาจับเรียวขาทั้งสองข้างของหญิงสาวที่พาดอยู่ที่บ่าแกร่ง ก่อนจะกระหน่ำสะโพกสอบของตัวเองเข้าใส่คนตัวเล็กแบบนี้ไม่มียั้ง ด้วยความที่เขายืนอยู่ที่พื้นทำให้การเคลื่อนไหวค่อนข้างง่ายและทำให้เขาส่งแรงไปยังร่างเล็กได้เร็วและแรงกว่าเดิม “พี่ภู...” “พี่เหมือนจะแตก...” “อย่า...อย่าแตกข้างในนะ” หัวใจสาวไหววูบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มไม่ได้สวมใส่เครื่องป้องกัน เพราะฉะนั้นมันจึงเสี่ยงมากที่จะเกิดความผิดพลาด “ทำไม...จะเก็บไว้ให้ไอ้เชนมันแตกเหรอ ฝันไปเถอะ ร่องของเธอก็เคยโดนฉันแตกในมาแล้ว จะโดนอีกสักครั้งจะเป็นอะไรไป” ชายหนุ่มปัด
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 4 ไม่มีวันหนีพ้น (3) (NC25+)
พรีมลภัสรับรู้ถึงความแข็งแกร่งที่ถูกดันเข้ามาจนสุด เธอทั้งเจ็บทั้งจุกและเสียวในเวลาเดียวกัน ความต้องการที่ถูกปิดตาย แต่ในวันนี้กลับถูกเปิดออกครั้งท่ามกลางความร้อนแรงและความปรารถนา “อ๊า...แน่นมาก” เขาจ้องมองจุดเชื่อมของร่างกายที่บอกให้รู้ว่าร่างกายของพรีมลภัสกลับมาเป็นของเขาอีกครั้ง และมันยิ่งทำให้เขาอยากครอบครองเธอมากกว่าเดิม มากกว่าไอ้นายแบบหน้าจืดคนนั้น ร่างเล็กบิดเร่าไปมา เมื่อความเสียวซ่านเข้าครอบงำ จนเธอหลงลืมไปว่าครั้งหนึ่งชายหนุ่มเคยทำอะไรกับเธอเอาไว้ พั่บ!! พั่บ!! พั่บ!! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นสอดประสานกับเสียงครางระงมของคนทั้งสองที่กำลังแนบชิดจนไม่มีส่วนใดของร่างกายห่างจากกัน ริมฝีปากของภูวริชประกบไปกับปากอวบอิ่มของหญิงสาว ก่อนที่ทั้งคู่จะจูบแลกลิ้นด้วยความต้องการที่ร้อนแรง ลิ้นแกร่งเกี่ยวกระหวัดไปทั่วโพรงปากจนเธอขนลุกซู่ แต่ก็หยอกเอินตอบโต้เขาอย่างไร้ซึ่งความอาย จ๊วบ! เสียงจูบอย่างหื่นกระหายทำให้อุณหภูมิร่างกายของสองหนุ่มสาวร้อนระอุมากขึ้น ขณะที่กายเบื้องล่างยังคงทำงานอย่างหนัก ท่อนเนื้อแ
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 4 ไม่มีวันหนีพ้น (2) (NC25+)
“อ๊ะ...อย่าจับนะ” เธอร้องเสียงหลงเมื่อปลายนิ้วร้อนๆ ลูบไล้ไปที่จุดกึ่งกลางของความเป็นหญิง จนขนในกายสาวลุกชัน ขาทั้งสองข้างกระตุกหนีบเข้าหากัน แต่เพราะมือร่างใหญ่คั่นกลางทำให้เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้ “ไหนบอกไม่ชอบ ทำไมน้ำตรงนี้มันเยิ้มล่ะพรีม” ปลายนิ้วร้อนๆ ถูไถที่ปากร่องของรูรักจนน้ำหวานในกายสาวไหลเยิ้มจนเลอะนิ้ว “อย่าแหย่เข้ามา ขอร้อง...” “ไม่รู้เหรอว่ายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ” เขาพูดแค่นั้นก็กดก้านนิ้วเข้าไปในช่องทางเปียกชื้นของเธอ จนคนตัวเล็กแอ่นตัวขึ้นมาอย่างเสียวซ่าน “ยะ...อย่า ขอร้อง” คนตัวเล็กร้องเสียงหลงเมื่อภูวริชขยับเข้าออกในรูรักของเธอ จนใบหน้าใสแดงก่ำเพราะพิษรักจนแทบทนไม่ไหว “แค่นิ้วยังแน่นขนาดนี้ ถ้าใหญ่กว่านี้จะแน่นแค่ไหนพรีม” เขาครางกระหึ่มในลำคอเมื่อช่องทางรักของคนตัวเล็กบีบรัดนิ้วแกร่งของเขาจนแน่น “มะ...ไม่เอา พอแล้ว” เสียงหวานบอกอย่างขาดห้วง เมื่อคนตัวโตขยับนิ้วเข้าออกไม่หยุดจนความวาบหวามลามเลียไปทั่วร่างกายสาว สัมผัสที่ห่างหายมาตลอดห้าปีทำเอาเธอถึงกับไปไม่เป็น “พอแล้วจริงๆ
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 4 ไม่มีวันหนีพ้น (1) (NC18+)
บทที่ 4ไม่มีวันหนีพ้น ร่างบอบบางถูกจับแก้ผ้าจนเปลือยอยู่บนเตียงกว้าง ภูวริชจ้องมองร่างอวบอิ่มอย่างไม่วางตา จนไม่อยากจะเชื่อว่าร่างกายของเธอจะอวบอิ่มเซ็กซี่มากขนาดนี้ การที่เธอมีลูกไม่ได้ทำให้ความสวยของเธอลดน้อยลง มีแต่สวยมากกว่าเดิม “อย่ามองนะ!” มือน้อยยกขึ้นปิดร่างกายสาว เพื่อป้องการไม่ให้สายตาจาบจ้วงของภูวริชมอง “มากกว่านมฉันก็มองมาแล้ว จะมาอายอะไร” เขาเลียริมฝีปากอย่างหิวกระหาย แค่เห็นเพียงร่างกายก็ทำให้บางอย่างที่อยู่ตรงซอกขาของเขาแข็งขึงขึ้นมา “หยาบคาย!” ภูวริชไม่โต้ตอบอะไร แต่เขาเลือกที่จะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก จนกายท่อนบนเปลือยเปล่า จากนั้นชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะปลดเข็มขัดหนังเส้นใหญ่ จนหัวเข็มขัดกระทบกันจนเกิดเสียงดัง จนเธอใจหายวาบกับสิ่งที่ต้องเผชิญหลังจากนี้ เมื่อกางเกงในสีเข้มของเขาหลุดออกจากขาแข็งแกร่ง บางอย่างที่เคยซุกซ่อนในนั้นก็ดีดผึงน่ากลัว “อึก...” พรีมลภัสเบือนหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า ภาพที่ทำให้เลือดลมในร่างกายสาวเดือดพล่าน นานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ที่ร่างกายของเธอปราศจากเ
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 3 รำลึกความหลัง (ลึกซึ้ง) (2) จบตอน
คนตัวเล็กยกมือตีร่างใหญ่เป็นพัลวัน แต่เรี่ยวแรงของเธอกลับสู้อะไรชายหนุ่มไม่ได้ เขาจัดการรวบคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด จากนั้นก็เหวี่ยงเธอขึ้นไปบนเตียงทันที จนที่นอนของเขาเปียกชื้นจากร่างกายที่ถูกฝนเทราดรดลงมา “อ๊ะ...จุกนะ” ยังไม่ทันที่ร่างใหญ่ของภูวริชจะก้าวขึ้นมาบนเตียง เสียงโทรศัพท์ของพรีมลภัสก็ดังขึ้น ก่อนที่เธอจะโถมตัวไปคว้ามันขึ้นมาเพื่อกดรับ แต่ชายหนุ่มกลับไวกว่า จากนั้นเขาก็มองหน้าจอเป็นชื่อของเชนธวัช ทำเอาเลือดในกายของชายหนุ่มเดือดพล่านทันที เมื่อนึกถึงมือไม้ของมันที่มาแตะต้องร่างกายของหญิงสาว “อย่ารับนะ ขอร้อง...” เธอบอกอย่างวิงวอน ก่อนที่ชายหนุ่มจะตัดสินใจกดรับเพราะอยากจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้จะพูดอะไรกับหญิงสาว ติ๊ด! (พรีม...อยู่ไหนครับ หากระเป๋าเจอหรือยัง) เสียงทุ้มของเชนธวัชถามด้วยความเป็นห่วง จนภูวริชถึงกับของขึ้นกับเสียงอ่อนเสียงหวานของพรีมลภัสที่พูดกับมัน “คะ...คือพรีม...” “บอกมันไปว่ามีธุระต้องไปทำต่อ วันนี้จะไม่กลับ” ภูวริชกระซิบข้างหูของพรีมลภัสจนเธอกำมือแน่น “อึก...ไม่”
ลวงรักพันธนาการเถื่อน บทที่ 3 รำลึกความหลัง (ลึกซึ้ง) (1)
บทที่ 3รำลึกความหลัง (ลึกซึ้ง) “ทำเป็นเล่นตัว ที่แท้ก็ทำตัวอ่อยอยู่นี่เอง ไม่อยากจะเชื่อว่าห้าปีผ่านไป เธอจะดูยั่วเยเก่งขึ้นนะ!” มุมปากร้ายๆ กระตุกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ แต่ก็มิวายหันไปมองร่างกายอวบอิ่มของพรีมลภัสเป็นระยะ “ว้าย! ไอ้ทุเรศ!” เมื่อเธอรู้ตัวว่าร่างกายที่เปียกชื้นของตัวเองกำลังเป็นที่จับจ้องของผู้ชายหื่นกามอย่างภูวริช ซึ่งเธอรู้ดีว่าตั้งแต่อดีตเขาเป็นผู้ชายเซ็กซ์จัดมากแค่ไหน ความหล่อร้ายของเขาทำเอาเธอที่ไม่ประสาโลกถึงกับอ่อนระทวย ยอมเชื่อฟังเขาทุกอย่าง จนกระทั่งเขาสะบั้นรักอย่างไร้เยื่อใย จนเธอต้องอุ้มท้องตามลำพังท่ามกลางคำนินทาว่าท้องไม่มีพ่อ “ปิดทำไม ฉันเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ไม่ใช่แค่เห็นนะ แต่...” เขาเว้นจังหวะแล้วชำเลืองมองคนตัวเล็กด้วยสายตากรุ้มกริ่ม จนพรีมลภัสแต่ได้ค่อนขอดเขาที่ทำตัวแย่มาก “จะมายุ่งกับฉันอีกทำไม เรื่องระหว่างเรามันจบไปตั้งห้าปีแล้วนะ ฉันมีชีวิตของฉันแล้ว ปล่อยฉันไปนะ” “ปล่อยให้เธอไปเสวยสุขกับไอ้หน้าจืดนั่นน่ะเหรอ” เมื่อคิดถึงภาพของเชนธวัชที่ทั้งจับมือทั้งโอบเอวบอบบางก็ทำเอาเลือดในกายของเขาเดือ
Você também pode gostar
สัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา360.5K visualizaçõesเด็กเสี่ย NC-25
C99.8K visualizaçõesยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์57.9K visualizaçõesเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์86.1K visualizaçõesกลางวันมีฉัน กลางคืนมีเธอ
Mamaya Writer138 visualizaçõesเมียลับคนใจร้าย 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 2/3)
บีน่าเลดี้4.8K visualizaçõesเธอที่เขาไม่เอา
นามภัทร9 visualizaçõesเจ้าสาวแสนชัง
ณิการ์99 visualizações
