FAZER LOGIN“อย่ามาพูดเรื่องของอดีต เรื่องนั้นมันจบไปแล้ว จบไปตั้งแต่คุณเป็นคนตัดความสัมพันธ์นั้นแล้ว!”
ดวงตาที่เริ่มแดงก่ำมองชายตรงหน้าอย่างโกรธเคือง วันนั้นเธอเจ็บแทบตาย แต่เขากลับไม่เคยเห็นค่าความรักของเธอเลย บอกเลิกเธออย่างเย็นชาและไร้เยื่อใยที่สุด
“โกรธเหรอ พรีมมีสิทธิ์อะไรมาโกรธพี่ไม่ทราบ”
“แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับฉัน เอากระเป๋าคืนมา แล้วถอยออกไปซะ ต่างคนต่างอยู่”
“เรื่องเด็กคนนั้นหมายความว่ายังไง” เขาถามคนตัวเล็กอย่างสงสัย
“อะไร”
“ลูกเธอคลอดหลังเลิกกับฉันไม่กี่เดือน มันหมายความว่ายังไง” เขามองเอกสารกรอกข้อมูลที่พรีมลภัสเขียนให้ทีมงาน ซึ่งเขาอ่านมันทั้งหมดแล้ว
“ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ อีกอย่างอย่าเป็นคนไม่มีมารยาทที่มาอ่านข้อมูลของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้!”
“ทำไม! กลัวฉันจะรู้สินะ ว่าเธอแอบเอาไอ้เวรนั้นจนท้อง ทั้งๆ ที่คบกันฉันอยู่ ร่าน!”
“คุณภูวริช! คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดทุเรศๆ แบบนี้กับฉันนะ” เธอมองชายตรงหน้าอย่างไม่พอใจที่เขากำลังต่อว่าเธอเสียๆ หายๆ ทั้งๆ ที่เรื่องนี้เขาต่างหากที่ผิด ผิดที่บอกเลิกเธออย่างเลือดเย็น
“ทำไม รับความจริงไม่ได้เหรอที่ฉันพูดแบบนี้ ฉันก็คิดว่าเธอรักฉันนักรักฉันหนา ที่แท้ก็ร่านเอากับผู้ชายคนอื่นจนท้อง ทั้งๆ ที่เพิ่งเลิกกับผัวเก่าไม่นาน”
“อยากจะคิดอะไรก็เรื่องของคุณ ฉันห้ามความคิดคุณไม่ได้ เอากระเป๋าเงินฉันคืนมาเดี๋ยวนี้!”
“พอตอบคำถามไม่ได้ เลยแถเรื่องอื่น เธอมันทุเรศจริงๆ ฉันมองเธอผิดไปพรีมลภัส”
“อยากจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ ฉันจะเลว ฉันจะร่านมันก็ตัวฉัน ฉันว่าคุณพิจารณาตัวเองดีกว่าว่าทำชั่วอะไรไว้!” หัวใจกำลังเจ็บร้าว และยิ่งมาเจอว่าเขาต่อว่าและใส่ร้ายเธอเสียๆ หาย มันยิ่งทำให้เธอโกรธเขามากขึ้นเป็นทวีคูณ
“เหอะ...ยอมรับแล้วสินะ”
“ค่ะ แล้วจะทำไม”
“ลูกมันคงภูมิใจเนาะ ที่มีแม่ร่านขนาดนี้ ทำตัวทุเรศแต่ยังมีหน้ายิ้มแย้ม อายเด็กมันบ้างนะ” ภูวริชยังคงผรุสวาทใส่พรีมลภัสไม่หยุด จนเธอทนไม่ไหวเขย่งปลายเท้าคว้ากระเป๋าเงินจากมือของเขาได้สำเร็จ แต่ยังไม่ทันที่เท้าจะแตะลงบนพื้นได้เต็มส้น แขนกำยำของชายหนุ่มก็กอดรัดร่างบอบบางของเธอทันที
“อุ๊ย! ปล่อยฉันนะ ปล่อยมาจับตัวฉันไว้ทำไม”
ขณะที่หญิงสาวกำลังดิ้นพล่านเมื่อถูกมือใหญ่กอดรัด ทำเอาหน้าอกอวบอิ่มที่ใหญ่กว่าเมื่อหลายปีก่อนบดเบียดไปมาที่อกแกร่งจนคนที่กำลังสูดดมความหอมในกายสาวถึงกับสติแตกกระเจิง
“เลิกดิ้นได้แล้ว ที่ดิ้นเพราะอยากเล่นตัวสินะ”
“ทำไมคุณเป็นคนทุเรศแบบนี้คะคุณภูวริช ฉันไม่น่าไปชอบคนอย่างคุณเลย”
“คนอย่างฉันไม่ใช่เหรอที่เธอติดใจ อ้อนให้เอาเช้าสายบ่ายเย็น” คำพูดของเขาทำเอาพรีมลภัสถึงกับเลือดขึ้นหน้า เพราะเขากำลังเอาเรื่องเก่าๆ เมื่อหลายปีก่อนมาพูด ทั้งๆ ที่เราสองคนเลิกกันไปแล้วก็ตาม
“นั่นมันอดีต ส่วนปัจจุบัน ฉันเจอคนที่ทำให้ฉันติดใจมากกว่าคุณเป็นสิบเป็นร้อยเท่า และไม่ใช่แค่เช้าสายบ่ายเย็นหรอกนะที่ฉันจะอ้อนเขา เพราะไม่ว่าฉันจะอยากตอนไหน เขาก็ให้ฉันได้ตลอดเวลา” เธอบอกอย่างประชดประชัน จนชายร่างสูงถึงกับเลือดขึ้นหน้า เมื่ออดีตของเล่นอย่างพรีมลภัสถูกชายอื่นครอบครองพื้นที่ร่างกายนอกจากเขา
“พรีมลภัส!”
“ปล่อยนะ!”
“งั้นอยากจะดูลีลาแม่ลูกหนึ่งอย่างเธอหน่อยว่าดีอย่างที่ปากว่าไหม แต่ข้างในคงพรุนหมดแล้วมั้ง เอาไปคงไม่รู้สึกอะไร”
เพียะ!!
ฝ่ามือเล็กฟาดไปที่แก้มสากของภูวริชอย่างเหลืออดที่เขากำลังดูถูกเธอ ราวกับเธอเป็นโสเภณี
“คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้กับฉัน และเราสองคนควรเลิกแล้วต่อกันได้แล้ว ฉันมีชีวิตของฉัน คุณเองก็มีชีวิตของคุณ” คนตัวเล็กตะโกนบอกอย่างเหลืออดเมื่อโดนอีกฝ่ายดูถูกอย่างน่ารังเกียจ
“เหอะ...แล้วถ้าไม่ล่ะเธอจะทำไม”
“จะทำอะไร...”
“ปากดีนักนะ สงสัยผัวใหม่จะสอน เมื่อก่อนฉันพูดอะไรเธอก็คล้อยตามทุกอย่าง แต่เดี๋ยวนี้เก่งขึ้นเยอะนะ”
“ถอยออกไปนะ อย่ามายุ่งกับฉัน”
“ทำเป็นรังเกียจ อยากรู้นักเวลาฉันอยู่ในตัวของเธอ เธอจะรังเกียจแบบนี้ไหม มานี่!” ภูวริชลากคนตัวเล็กออกจากสตูดิโอ จนร่างกายของพวกเขาทั้งคู่เปียกปอนเพราะถูกน้ำฝนชโลมรดร่างกาย ขณะที่พรีมลภัสตะโกนเสียงดัง หวังให้คนอื่นช่วย แต่ดูเหมือนที่แห่งนี้จะไม่มีใครอีกแล้วนอกจากพวกเขา
“ตะโกนไปเถอะ ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก ขึ้นไปบนรถ!”
“ไม่ ฉันไม่ขึ้น” สองหนุ่มสาวยื้อกระชากไปมาท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างแรง ก่อนที่ภูวริชจะยัดคนตัวเล็กเข้าไปในรถ จากนั้นเขาก็วิ่งมาฝั่งคนขับแล้วดึงรั้งร่างเล็กไม่ให้ลงจากรถ เมื่อสำเร็จชายหนุ่มก็กดล็อกประตูรถทันที
กึก!! กึก!!
“เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ เปิด!”
ภูวริชไม่ตอบคนตัวเล็ก แต่เขาจัดการสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วพุ่งทะยานรถยนต์ไปยังจุดหมายปลายทางที่เขาต้องการ โดยที่เขาทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงก่นด่าของพรีมลภัส เพราะสิ่งที่เขาจะทำหลังจากนี้มันน่าสนใจกว่าเยอะ
ด้วยความที่ร่างกายสาวเปียกชื้น ทำให้ชุดที่เธอสวมใส่มามันบางจนเห็นชุดชั้นในอย่างชัดเจน จนภูวริชชำเลืองมองเป็นระยะจนกลืนน้ำลายลงคอหลายครั้ง ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงร่างเล็กวันนั้น แต่วันนี้ร่างกายของเธอกลับอวบอิ่มดูเต็มไม้เต็มมือแบบนี้
“ทำเป็นเล่นตัว ที่แท้ก็ทำตัวอ่อยอยู่นี่เอง ไม่อยากจะเชื่อว่าห้าปีผ่านไป เธอจะดูยั่วเยเก่งขึ้นนะ!” มุมปากร้ายๆ กระตุกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ แต่ก็มิวายหันไปมองร่างกายอวบอิ่มของพรีมลภัสเป็นระยะ
“ดีมากเด็กดี งั้นเดี๋ยวคืนนี้พี่จะมอบรางวัลให้กับพรีมทั้งคืนดีไหม” ชายหนุ่มกระหน่ำกระแทกกระทั้นเข้าใส่ช่องทางบวมแดงของหญิงสาวสอย่างแรง จนร่างกายของทั้งคู่ร้อนระอุเหมือนไฟ หยาดเหงื่อโซมกายราวกับออกกำลังกายมาอย่างหนัก “ข้างในโคตรตอดเลยพรีม ตอดแรงมาก” เขานิ่วหน้าด้วยความเสียวซ่านเมื่อความเป็นหญิงกำลังทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก “พรีมเสียว...” “พี่ก็เสียว เสียวจนเหมือนจะแตก” เขาจับเรียวขาทั้งสองข้างของหญิงสาวที่พาดอยู่ที่บ่าแกร่ง ก่อนจะกระหน่ำสะโพกสอบของตัวเองเข้าใส่คนตัวเล็กแบบนี้ไม่มียั้ง ด้วยความที่เขายืนอยู่ที่พื้นทำให้การเคลื่อนไหวค่อนข้างง่ายและทำให้เขาส่งแรงไปยังร่างเล็กได้เร็วและแรงกว่าเดิม “พี่ภู...” “พี่เหมือนจะแตก...” “อย่า...อย่าแตกข้างในนะ” หัวใจสาวไหววูบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มไม่ได้สวมใส่เครื่องป้องกัน เพราะฉะนั้นมันจึงเสี่ยงมากที่จะเกิดความผิดพลาด “ทำไม...จะเก็บไว้ให้ไอ้เชนมันแตกเหรอ ฝันไปเถอะ ร่องของเธอก็เคยโดนฉันแตกในมาแล้ว จะโดนอีกสักครั้งจะเป็นอะไรไป” ชายหนุ่มปัด
พรีมลภัสรับรู้ถึงความแข็งแกร่งที่ถูกดันเข้ามาจนสุด เธอทั้งเจ็บทั้งจุกและเสียวในเวลาเดียวกัน ความต้องการที่ถูกปิดตาย แต่ในวันนี้กลับถูกเปิดออกครั้งท่ามกลางความร้อนแรงและความปรารถนา “อ๊า...แน่นมาก” เขาจ้องมองจุดเชื่อมของร่างกายที่บอกให้รู้ว่าร่างกายของพรีมลภัสกลับมาเป็นของเขาอีกครั้ง และมันยิ่งทำให้เขาอยากครอบครองเธอมากกว่าเดิม มากกว่าไอ้นายแบบหน้าจืดคนนั้น ร่างเล็กบิดเร่าไปมา เมื่อความเสียวซ่านเข้าครอบงำ จนเธอหลงลืมไปว่าครั้งหนึ่งชายหนุ่มเคยทำอะไรกับเธอเอาไว้ พั่บ!! พั่บ!! พั่บ!! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นสอดประสานกับเสียงครางระงมของคนทั้งสองที่กำลังแนบชิดจนไม่มีส่วนใดของร่างกายห่างจากกัน ริมฝีปากของภูวริชประกบไปกับปากอวบอิ่มของหญิงสาว ก่อนที่ทั้งคู่จะจูบแลกลิ้นด้วยความต้องการที่ร้อนแรง ลิ้นแกร่งเกี่ยวกระหวัดไปทั่วโพรงปากจนเธอขนลุกซู่ แต่ก็หยอกเอินตอบโต้เขาอย่างไร้ซึ่งความอาย จ๊วบ! เสียงจูบอย่างหื่นกระหายทำให้อุณหภูมิร่างกายของสองหนุ่มสาวร้อนระอุมากขึ้น ขณะที่กายเบื้องล่างยังคงทำงานอย่างหนัก ท่อนเนื้อแ
“อ๊ะ...อย่าจับนะ” เธอร้องเสียงหลงเมื่อปลายนิ้วร้อนๆ ลูบไล้ไปที่จุดกึ่งกลางของความเป็นหญิง จนขนในกายสาวลุกชัน ขาทั้งสองข้างกระตุกหนีบเข้าหากัน แต่เพราะมือร่างใหญ่คั่นกลางทำให้เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้ “ไหนบอกไม่ชอบ ทำไมน้ำตรงนี้มันเยิ้มล่ะพรีม” ปลายนิ้วร้อนๆ ถูไถที่ปากร่องของรูรักจนน้ำหวานในกายสาวไหลเยิ้มจนเลอะนิ้ว “อย่าแหย่เข้ามา ขอร้อง...” “ไม่รู้เหรอว่ายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ” เขาพูดแค่นั้นก็กดก้านนิ้วเข้าไปในช่องทางเปียกชื้นของเธอ จนคนตัวเล็กแอ่นตัวขึ้นมาอย่างเสียวซ่าน “ยะ...อย่า ขอร้อง” คนตัวเล็กร้องเสียงหลงเมื่อภูวริชขยับเข้าออกในรูรักของเธอ จนใบหน้าใสแดงก่ำเพราะพิษรักจนแทบทนไม่ไหว “แค่นิ้วยังแน่นขนาดนี้ ถ้าใหญ่กว่านี้จะแน่นแค่ไหนพรีม” เขาครางกระหึ่มในลำคอเมื่อช่องทางรักของคนตัวเล็กบีบรัดนิ้วแกร่งของเขาจนแน่น “มะ...ไม่เอา พอแล้ว” เสียงหวานบอกอย่างขาดห้วง เมื่อคนตัวโตขยับนิ้วเข้าออกไม่หยุดจนความวาบหวามลามเลียไปทั่วร่างกายสาว สัมผัสที่ห่างหายมาตลอดห้าปีทำเอาเธอถึงกับไปไม่เป็น “พอแล้วจริงๆ
บทที่ 4ไม่มีวันหนีพ้น ร่างบอบบางถูกจับแก้ผ้าจนเปลือยอยู่บนเตียงกว้าง ภูวริชจ้องมองร่างอวบอิ่มอย่างไม่วางตา จนไม่อยากจะเชื่อว่าร่างกายของเธอจะอวบอิ่มเซ็กซี่มากขนาดนี้ การที่เธอมีลูกไม่ได้ทำให้ความสวยของเธอลดน้อยลง มีแต่สวยมากกว่าเดิม “อย่ามองนะ!” มือน้อยยกขึ้นปิดร่างกายสาว เพื่อป้องการไม่ให้สายตาจาบจ้วงของภูวริชมอง “มากกว่านมฉันก็มองมาแล้ว จะมาอายอะไร” เขาเลียริมฝีปากอย่างหิวกระหาย แค่เห็นเพียงร่างกายก็ทำให้บางอย่างที่อยู่ตรงซอกขาของเขาแข็งขึงขึ้นมา “หยาบคาย!” ภูวริชไม่โต้ตอบอะไร แต่เขาเลือกที่จะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก จนกายท่อนบนเปลือยเปล่า จากนั้นชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะปลดเข็มขัดหนังเส้นใหญ่ จนหัวเข็มขัดกระทบกันจนเกิดเสียงดัง จนเธอใจหายวาบกับสิ่งที่ต้องเผชิญหลังจากนี้ เมื่อกางเกงในสีเข้มของเขาหลุดออกจากขาแข็งแกร่ง บางอย่างที่เคยซุกซ่อนในนั้นก็ดีดผึงน่ากลัว “อึก...” พรีมลภัสเบือนหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า ภาพที่ทำให้เลือดลมในร่างกายสาวเดือดพล่าน นานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ที่ร่างกายของเธอปราศจากเ
คนตัวเล็กยกมือตีร่างใหญ่เป็นพัลวัน แต่เรี่ยวแรงของเธอกลับสู้อะไรชายหนุ่มไม่ได้ เขาจัดการรวบคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด จากนั้นก็เหวี่ยงเธอขึ้นไปบนเตียงทันที จนที่นอนของเขาเปียกชื้นจากร่างกายที่ถูกฝนเทราดรดลงมา “อ๊ะ...จุกนะ” ยังไม่ทันที่ร่างใหญ่ของภูวริชจะก้าวขึ้นมาบนเตียง เสียงโทรศัพท์ของพรีมลภัสก็ดังขึ้น ก่อนที่เธอจะโถมตัวไปคว้ามันขึ้นมาเพื่อกดรับ แต่ชายหนุ่มกลับไวกว่า จากนั้นเขาก็มองหน้าจอเป็นชื่อของเชนธวัช ทำเอาเลือดในกายของชายหนุ่มเดือดพล่านทันที เมื่อนึกถึงมือไม้ของมันที่มาแตะต้องร่างกายของหญิงสาว “อย่ารับนะ ขอร้อง...” เธอบอกอย่างวิงวอน ก่อนที่ชายหนุ่มจะตัดสินใจกดรับเพราะอยากจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้จะพูดอะไรกับหญิงสาว ติ๊ด! (พรีม...อยู่ไหนครับ หากระเป๋าเจอหรือยัง) เสียงทุ้มของเชนธวัชถามด้วยความเป็นห่วง จนภูวริชถึงกับของขึ้นกับเสียงอ่อนเสียงหวานของพรีมลภัสที่พูดกับมัน “คะ...คือพรีม...” “บอกมันไปว่ามีธุระต้องไปทำต่อ วันนี้จะไม่กลับ” ภูวริชกระซิบข้างหูของพรีมลภัสจนเธอกำมือแน่น “อึก...ไม่”
บทที่ 3รำลึกความหลัง (ลึกซึ้ง) “ทำเป็นเล่นตัว ที่แท้ก็ทำตัวอ่อยอยู่นี่เอง ไม่อยากจะเชื่อว่าห้าปีผ่านไป เธอจะดูยั่วเยเก่งขึ้นนะ!” มุมปากร้ายๆ กระตุกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ แต่ก็มิวายหันไปมองร่างกายอวบอิ่มของพรีมลภัสเป็นระยะ “ว้าย! ไอ้ทุเรศ!” เมื่อเธอรู้ตัวว่าร่างกายที่เปียกชื้นของตัวเองกำลังเป็นที่จับจ้องของผู้ชายหื่นกามอย่างภูวริช ซึ่งเธอรู้ดีว่าตั้งแต่อดีตเขาเป็นผู้ชายเซ็กซ์จัดมากแค่ไหน ความหล่อร้ายของเขาทำเอาเธอที่ไม่ประสาโลกถึงกับอ่อนระทวย ยอมเชื่อฟังเขาทุกอย่าง จนกระทั่งเขาสะบั้นรักอย่างไร้เยื่อใย จนเธอต้องอุ้มท้องตามลำพังท่ามกลางคำนินทาว่าท้องไม่มีพ่อ “ปิดทำไม ฉันเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ไม่ใช่แค่เห็นนะ แต่...” เขาเว้นจังหวะแล้วชำเลืองมองคนตัวเล็กด้วยสายตากรุ้มกริ่ม จนพรีมลภัสแต่ได้ค่อนขอดเขาที่ทำตัวแย่มาก “จะมายุ่งกับฉันอีกทำไม เรื่องระหว่างเรามันจบไปตั้งห้าปีแล้วนะ ฉันมีชีวิตของฉันแล้ว ปล่อยฉันไปนะ” “ปล่อยให้เธอไปเสวยสุขกับไอ้หน้าจืดนั่นน่ะเหรอ” เมื่อคิดถึงภาพของเชนธวัชที่ทั้งจับมือทั้งโอบเอวบอบบางก็ทำเอาเลือดในกายของเขาเดือ







