ตอนที่ 5 พี่ว๊าก

เมื่อสถานการณ์เริ่มสงบลง หนึ่งในชุดช็อปวิศวะก็หันมาทางวีว่า พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“น้องมาสายก็ต้องยอมรับนะ ไม่ใช่ไปเถียงรุ่นพี่แบบนั้น”

วีว่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่แข็งกร้าว แต่ยังคงความหนักแน่นในเหตุผลของตัวเอง

“ค่ะ...แต่วีก็ยอมรับแล้วนะคะ ว่าตื่นสายจริงๆ”

ดาวรุ่นพี่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบเอ่ยเสริมขึ้นทันที

“จริง น้องเขายอมรับแต่แรกแล้ว”

เทรย์พยักหน้ารับเบาๆ เหมือนเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น ก่อนพูดเสียงเรียบ

“อืม...งั้นก็ไปนั่งเถอะ”

วีว่ายกมือไหว้เป็นการขอบคุณ แล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพ

“ขอบคุณค่ะ พี่ชื่ออะไรเหรอคะ?”

“เทรย์” เขาตอบสั้นๆ

ไม่ทันที่เธอจะได้ถามอะไรต่อ ดาวก็พูดแทรกขึ้นมาพร้อมตบมือเบาๆ เพื่อเป็นสัญญาณเตรียมเริ่มกิจกรรม

“ไปนั่งที่ได้แล้วเรา เดี๋ยวพี่จะได้เริ่มกิจกรรมรับน้องสักที”

“ค่ะ” วีว่าขานรับ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งต่อแถวกับเพื่อนๆ อย่างเงียบๆ

ทันใดนั้น ใครบางคนก็ยื่นมือมาสะกิดแขนของเธอเบาๆ คนตัวเล็กหันไปมองด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งส่งยิ้มมาให้ด้วยแววตาเป็นมิตร

“เมื่อกี้โคตรเจ๋งเลยอ่ะ เรามาเป็นเพื่อนกันปะ” อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

วีว่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบกลับอย่างจริงใจ

“อืม เราวีว่านะ เรียก วี ก็ได้”

“โอเค เรา…แฟร์รี่ จะเรียก แฟร์ หรือ รี่ ก็ได้ ได้หมดเลย” เธอพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงสดใสจนวีว่าเผลอยิ้มตาม

“อืม” วีว่าพยักหน้ารับ พลางส่งยิ้มตอบ 

ทว่าเธอยังไม่ทันได้พูดอะไรกันต่อ เสียงของดาวรุ่นพี่ผู้หญิงคนเดิมก็ดังขึ้น

“เอาล่ะ! ทุกคนหันมาทางนี้”

จากนั้นทุกคนจึงหันไปยังด้านหน้าทันที พร้อมกับนั่งนิ่งอย่างตั้งใจรอคอยกิจกรรมรับน้องที่กำลังจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

“สวัสดีน้องๆ ปีหนึ่งทุกคนนะคะ” ดาวพูดขึ้นเสียงดังอย่างมั่นใจ พร้อมรอยยิ้มหวาน “พี่ชื่อดาว เป็นประธานของคณะบริหารธุรกิจ”

“การรับน้องของเราจะจัดขึ้นแค่เพียงสามวันเท่านั้นนะคะ พี่อยากให้น้องๆ ตั้งใจทำกิจกรรมกันอย่างเต็มที่ และปีนี้ พี่ได้เชิญรุ่นพี่จากคณะวิศวกรรมศาสตร์มาช่วยเป็น พี่ว๊าก ด้วย พวกพี่เขาจะมาคอยดูแล ควบคุม และสร้างระเบียบให้กับกิจกรรมของเรา เนื่องจากปีนี้มีน้องใหม่จำนวนมาก พี่ก็อยากให้ทุกคนให้ความร่วมมือและอยู่ในกฎระเบียบกันอย่างเคร่งครัดนะคะ”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง

“ไหน...ขอเสียงคนที่อยากรู้จักพี่ว๊ากของเราหน่อย”

“อร้ายยยยย!!”

เสียงกรี๊ดดังสนั่นไปรอบลานกิจกรรม

“เสียงดังฟังชัดมากค่ะน้องๆ มาเลย เดี๋ยวพี่จะแนะนำให้รู้จักทีละคนเลยนะ”

ดาวผายมือไปยังชายหนุ่มชุดช็อปคนแรก

“คนนี้ชื่อ พี่เทรย์” อร้ายยย

“คนนี้ พี่คลาส” อร้ายยย

“คนนี้ พี่โฬม” อร้ายยย

“และคนสุดท้าย พี่เอเดน” อร้ายยย

เสียงกรี๊ดกร๊าดของนักศึกษาปีหนึ่งดังลั่น พร้อมกับเสียงซุบซิบพูดคุยถึงสี่หนุ่มวิศวะที่มารับบทบาทเป็นพี่ว๊ากในวันนี้

“หล่ออ่ะ หล่อทั้งสี่คนเลย มึงว่าคนไหนหล่อ” แฟร์รี่หันมากระซิบกับวีว่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ซึ่งทั้งสองคนเริ่มคุยกันเป็นกันเองมากขึ้น หลังจากที่ทำความรู้จักกันเมื่อไม่กี่นาทีก่อน 

“พี่เอเดน คนนี้กูจองแล้ว” วีว่าพูดพร้อมมองไปทางเอเดนด้วยแววตาเป็นประกาย

แฟร์รี่หันมามองเธอ ก่อนจะยกยิ้มขึ้น

“ไวมากค่ะเพื่อน”

เธอทำเพียงแค่ไหวไหล่เล็กน้อย

หลังจากนั้น รุ่นพี่ก็เริ่มแจกกระดาษแข็งให้ทุกคนเขียนชื่อเล่นของตัวเองลงไป แล้วนำไปห้อยคอเป็นป้ายประจำตัว

เมื่อทุกคนเตรียมตัวพร้อม กิจกรรมรับน้องวันแรกก็เริ่มต้นขึ้น มีทั้งเกมสานสัมพันธ์ เกมละลายพฤติกรรม และการฝึกร้องเพลงประจำคณะ

จนเวลาล่วงเลยไปถึงช่วงเย็น เมื่อกิจกรรมในวันแรกจบลงด้วยดี รุ่นพี่ก็ประกาศให้ทุกคนแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนทันที

@คอนโด NNK

วีว่าเดินเข้ามาในห้อง พลางสะบัดรองเท้าส้นสูงออกจากเท้ากระเด็นไปบนพื้นคนละทิศคนละทาง ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวยาวด้วยความเหนื่อยล้า

ในขณะที่เธอกำลังปิดเปลือกตาลงนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น

ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆ คิ้วสวยขมวดขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปเปิดประตูอย่างไร้เรี่ยวแรง

ทันทีที่ประตูเปิดออกกว้าง คนตรงหน้าก็เดินแทรกเข้ามาด้านในทันที

“พี่เอเดน…” เธอได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างของเขา ก่อนจะเดินตามเข้ามาอย่างงุนงง

เขาหย่อนตูดนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทีสบายๆ พลางกอดอกจ้องมองเธอด้วยแววตาคาดโทษ

“ทำไมพี่มองวีแบบนั้นคะ” เธอเลิกคิ้วถามออกไป

“เรื่องเมื่อเช้ามันเกิดอะไรขึ้น”