ตอนที่3 ไม่ชอบหน้า

"มึงไปให้ไลน์กูกับพี่เขาทำไม"ออกมาจากห้องสมุดได้ มุกดาก็โวยวายออกมาทันที รู้สึกไม่พอใจที่เพื่อนทำอะไรไม่ปรึกษาเธอก่อน

"อ้าว ก็มึงชอบพี่เขาไม่ใช่เหรอ ดูเหมือนพี่เขาจะชอบมึงด้วยนะ"

"เขาดูอันตรายเกินไป"

"มึงก็ทำให้เสือเชื่องเป็นแมวสิ จะไปยากอะไร มันท้าทายดีนะกูว่า"

มุกดาส่ายหน้าทันที ยอมรับจากใจว่าเธอไม่มีประสบการณ์เรื่องผู้ชายมาก่อน จะไปทำเหมือนที่เพื่อนบอกได้ยังไง อีกอย่างเขาก็คงไม่ใช่ผู้ชายที่เธอจะคุมได้ง่ายด้วย เผลอ ๆ จะเป็นเธอนี่แหละที่ถูกเขาทำให้เชื่อง

"ถ้าเป็นมึงคงทำได้ แต่กูทำไม่ได้หรอก"

"มึงแพ้สายตาพี่เขาใช่ไหมว่ะ"

มุกดาเงียบไม่ตอบ เธอไม่รู้ว่าที่ตัวเองกำลังรู้สึกตอนนี้มันคืออะไร มันไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

หากลองนึกดูแววตาของเขามันดึงดูดเธอมาก ร่างกายของเธอค่อนข้างมีปฏิกริยามากพอสมควร มันน่าค้นหาว่าภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เย็นชาของเขา ที่จริงแล้วเขาเป็นคนยังไงกันแน่ แต่ทว่ามันกลับมีความน่ากลัวแฝงอยู่ในนั้นด้วย ทำให้เธอรู้สึกลังเลที่จะเข้าใกล้เขา

"แต่จะว่าไป ถ้าเป็นพี่เลโอก็ดีนะ กูว่าเขาดูเจ้าชู้แบบหื่น ๆ ดี"

"หื่น? นี่มึงชอบผู้ชายหื่นเหรอ"

"เออดิ พี่เวกัสก็ดูน่าจะเอวดุไม่หยอก อร้ายยย สองคนนี้จะใครก็ได้ทั้งนั้น อีแอรินพร้อมรับแรงกระแทก"

พลั่ก!!!

ขณะแอรินกำลังส่งเสียงกรีดร้อง ทำสีหน้าชวนฝันอยู่นั่น เธอก็เดินชนกับเพื่อนร่วมคณะคนหนึ่ง

"เดินทำไมไม่ดูว่ะ"

ต้าร์ผู้ชายรูปร่างสูง หน้าตาหล่อเหลา สวมแว่นสายตา แต่งตัวเรียบร้อยทุกกระเบียดนิ้ว สมกับตำแหน่งที่หนึ่งของห้องมาตั้งแต่เรียนมัธยม

"เราขอโทษแทนรินมันด้วยนะ"

"อีมุก ไปขอโทษมันทำไม มัวแต่อ่านหนังสือเดินไม่มองทาง ไม่รู้จะเรียนจนได้โล่เลยมั้ง"

"มึงชนเขาค่ะ กูเห็นกับตา มัวแต่บ้าผู้ชาย ต้าร์เขาก็เดินของเขามาดี ๆ ไม่ได้อ่านหนังสือแบบมึงว่าสักหน่อย"

"เราไม่เป็นไร"ต้าร์ส่งยิ้ม พลางพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาเรียนห้องเดียวกับสองสาวมาตั้งแต่มัธยม เลยเคยชินกับคำพูดของแอรินเป็นอย่างดี อีกอย่างเขารู้ด้วยว่าเธอไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขา ถึงแม้ว่าเขาจะชอบแอบมองเธอก็ตาม

"เหอะ ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ หงอเป็นแมวแบบนี้ ฉันเกลียดที่สุด"

"นี่หยุดได้แล้วอีริน ต้าร์เขาทำอะไรให้มึงนักหนาว่ะ กูเห็นเขาก็อยู่ของเขาดี ๆ แถมมึงยังชอบลอกเลคเชอร์เขาอีก"

มุกดายังหันไปตวาดเพื่อนไม่หยุด รู้สึกสงสารต้าร์ไม่น้อยที่ดันมาเผลอชอบผู้หญิงเจ้าอารมณ์อย่างแอรินเพื่อนของเธอ

ใช่....เธอรู้มาตลอดว่าเขาชอบเพื่อนเธอมาตั้งแต่มัธยม แต่ที่ไม่บอกแอริน เพราะแอรินดูจะเกลียดต้าร์ เธออยากให้ผู้ชายดี ๆ แบบนี้ไปชอบคนอื่นมากกว่า ผู้หญิงแรง ๆ แบบเพื่อนเธอ ที่นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหวขนาดนี้

"เออใช่สิ นายมีกลุ่มสามคนหรือยัง"

"ยัง"

"ไม่เอานะ กูไม่ให้มันอยู่ด้วย"

ต้าร์หน้าถอดสีทันที เมื่อได้ยินแอรินปฏิเสธไม่ให้เขาร่วมกลุ่มด้วยอย่างไร้เยื่อใย แต่ทว่าเขาก็ยังยิ้มให้มุกดา เพื่อบอกว่าเธอว่าเขาไม่เป็นไร

"ไม่ต้องไปฟัง ฉันอนุญาตให้นายอยู่เอง ยังไงรินมันก็ไม่ทำรายงานอยู่แล้ว ฉันจะได้มีเพื่อนทำด้วย"

"นี่ตกลงมึงเป็นเพื่อนกูแน่นะอีมุก ทำไมมึงเอาแต่เข้าข้างมัน"

"หยุดเรียกเพื่อนจิกหัวสักที อีกอย่างเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยม คนคุ้ยเคยกันทั้งนั้น"

แอรินเหลือบตาไปมองร่างสูงด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเดินหนีออกจากวงสนทนาทันที

"ขอโทษแทนรินมันด้วยนะ นายเข้าใจหรือเปล่า"

"เข้าใจสิ เราชินแล้ว"

"งั้นนัดทำรายงานกันในแชทกลุ่มนะ เดี๋ยวฉันจะดึงนายเข้ากลุ่ม"

ต้าร์พยักหน้า ก่อนมุกดาจะรีบวิ่งตามแอรินที่เดินงอนหนีเธอไปนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนข้างอาคารเรียน

"ถามจริงเถอะ มึงไม่ชอบอะไรต้าร์"

มุกดาทิ้งตัวนั่งลงด้วยความเหนื่อยหอบ เอ่ยตั้งคำถามกับเพื่อนสนิทออกไปทันที พลางเลิกคิ้วรอฟังคำตอบ

"ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ มันต้องมีเหตุผลด้วยเหรอว่ะ"

“อ้าว จะเกลียดใครมึงก็ต้องมีเหตุผลสิว่ะ จะไปเกลียดคนอื่นมั่ว ๆ ได้ไง”

“…..”

“กูขอร้องล่ะนะ ยังไงก็เพื่อนกัน มึงอย่าแรงนักเลยนะ”

แอรินเม้มปากแน่น เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ไม่ชอบขี้หน้าต้าร์นัก ทั้งที่จริงเขาก็ไม่เคยทำอะไรให้เธอเหมือนที่มุกดาบอก แต่เธอรู้สึกไม่ชอบสายตาที่เขามองเธอ หลายครั้งเธอเคยเห็นเขาชอบแอบมองเธอบ่อย ๆ พอเธอหันไปแทนที่คนแอบมองจะหลบสายตาเพราะกลัวเธอจะรู้ เขากลับจ้องเธออยู่แบบนั้น ทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ชอบหน้าเขา

“แอริน”

“เออ กูจะทำเป็นไม่สนใจก็แล้วกัน แต่มึงก็ต้องอย่าให้นายนั่นทำอะไรให้กูไม่พอใจด้วยนะ”

“เห้ออ แค่เขาหายใจก็ผิดแล้วมั้ง”

มุกดาถอนหายใจออกมา ก่อนจะส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เธอก็พยายามจะทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้แล้ว แต่ด้วยนิสัยของแอรินที่เป็นคนแรง ๆ ไม่ยอมใคร เธอเองก็ยังปวดหัวอยู่ทุกวัน คงจะยากที่เพื่อนจะเปลี่ยนนิสัยได้ง่าย ๆ