ตอนที่2 แพ้สายตา

เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเวกัสที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะพอดี แอรินที่นั่งข้าง ๆ ใช้เท้าเขี่ยเธอใต้โต๊ะไม่หยุด

“ทำแบบนี้ น้องเขาตกใจหมดสิ"เลโอเอ่ยออกมาเมื่อเข้าใจเจตนาของเพื่อนแล้ว"ขอโทษแทนเพื่อนพี่ด้วยนะครับ ถ้าทำให้ตกใจ"ก่อนจะหันมาขอโทษ สองสาวที่ดวงตากลมโตเบิกโพลง ด้วยไม่คิดว่าหนุ่มฮอตของคณะวิศวะจะหยุดพูดคุยด้วย

ตอนนี้ผู้หญิงหลายคนในห้องสมุด ต่างจับจ้องมาที่พวกเธอสองคน

"ว่าแต่พวกพี่ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ"

“ได้ค่ะ”แอรินตอบออกไปทันที โดยไม่ต้องคิด ส่วนมุกดานั้นหน้าแดงแล้วแดงอีก ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดผู้ชายที่เธอแอบปลื้มขนาดนี้

เลโอยืนยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะพยักหน้ากับเพื่อนสนิทให้นั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามสองสาว เขาเดาไม่ผิดว่าเวกัสมันต้องเลือกนั่งตรงหน้า รุ่นน้องสาวท่าทางเขินอายคนนั้น

"เรียนคณะอะไรกับครับ"

“คณะบริหารค่ะ”แอรินรีบตอบทันควัน จนมุกดาแอบเตะขาเพื่อนใต้โต๊ะเบา ๆ แต่แอรินก็แกล้งทำเป็นไม่รู้สึก

"เด็กบริหารนี่เอง ไม่น่าล่ะถึงได้ขยันขนาดนี้"ทั้งเลโอและแอรินพูดคุยกันได้อย่างไม่เคอะเขิน ในขณะที่เวกัสเอาแต่จ้องหน้าผู้หญิงตรงหน้าเขาตาไม่กระพริบ ทำเอามุกดาทำตัวไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าจะหันหน้าหนีสายตาคมของเขาไปทางไหนดี

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยเข้ามาแตะจมูกของเธอให้นั่งตัวแข็งทื่อไปหมด หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยิน

“ขอถามชื่อได้ไหมครับ”

“แอรินค่ะ ส่วนคนนี้มุกดา”

"มุกดา"เสียงทุ้มพึมพำออกมา สายตาคมยังคงจ้องมองคนตัวเล็กไม่วางตา เขามั่นใจว่าที่ผ่านมาไม่เคยเห็นหน้าคนตัวเล็กตรงหน้าแน่นอน แต่จากสายตาของเธอนั้น เหมือนรู้จักเขามาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ก็ไม่แปลกใจเพราะผู้หญิงเกือบค่อนมหาลัยรู้จักเขาด้วยกันทั้งนั้น

มุกดาพยายามตั้งใจอ่านหนังสือเหมือนก่อนหน้านี้ แต่ทว่าเธอไม่สามารถทำได้เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของเขามองเธออย่างไม่คิดปิดบัง จนเธอเริ่มรู้สึกอึดอัด บางครั้งเธอก็เห็นริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นมา เหมือนเขาจะรู้ว่าเธอกำลังเขินเขาอยู่

ติ้ง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เวกัสรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เป็นข้อความจากเพื่อนสนิทที่นั่งข้างเขาตอนนี้

เลโอ: เลิกจ้องน้องเขาสักที ไม่เห็นเหรอว่าน้องเขาจะมุดดินหนีมึงอยู่แล้ว

เวกัส: น่าสนใจดี

เลโอ: เหมือนน้องเขาจะชอบมึงเลยว่ะ หน้างี้แดงไปถึงหู

เวกัสอ่านข้อความนั้นจบ ก็เงยหน้าไปมองคนตัวเล็กตรงข้ามกันอีกครั้ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา

เลโอ: เชี่ย!! มึงยิ้ม

เลโอ: ไอ้สัดเว เก็บอาการหน่อย

"ริน ถึงเวลาเรียนแล้ว"เมื่อรู้สึกว่าทนสายตาของผู้ชายตรงหน้าไม่ไหว เธอก็สะกิดหาตัวช่วยอย่างแอรินทันที โดยเอาเรื่องเข้าเรียนมาอ้าง ทั้งที่อาจารย์ยกคลาสไปก่อนหน้านี้แล้ว

"เรียนอะไรอีมุก อาจารย์ยกคลาสไปแล้ว มึงจำไม่ได้เหรอ"แต่ทว่าเพื่อนก็ทำความหวังเดียวของเธอพังทลายไปตรงหน้า

ทำให้สองหนุ่มที่ได้ยินหลุดขำออกมาทันที ดูเหมือนผู้หญิงตรงหน้าจะกลัวเขาอยู่ไม่น้อย แบบนี้ทำให้เวกัสยิ่งสนุก เขาอยากเจอมานานแล้ว ผู้หญิงที่ดูใส ๆ แบบนี้ ไม่ใช่แกล้งใส ๆ แต่ข้างในกลวงโบ๋แบบที่เจอมาตลอด

"กูอยากเข้าห้องน้ำ"

"อะไรว่ะ เออไปก็ไป ขอตัวก่อนนะคะ พอดีเพื่อนฉันปวดฉี่กระทัน...โอ้ยย!!!"

ฝ่ามือเล็กยกขึ้นตีแขนเพื่อนแรง ๆ แอรินเป็นคนปากไว นึกจะพูดอะไรก็พูดออกมาทันที ยิ่งถ้าได้อยู่ต่อหน้าผู้ชายหน้าตาดี เธอจะยิ่งสูญเสียความเป็นตัวเอง ทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาทันที

"แล้วเราจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า"

ก่อนที่คนตัวเล็กจะเดินผ่านหน้าเขาไป มือหนาก็ถือวิสาสะจับแขนเล็ก ดึงรั้งเธอเอาไว้ พลางมองด้วยสายตากดดัน

"มะ หมายถึงเราเหรอคะ"

"ก็ฉันพูดกับเธออยู่"

หน้าตาและสีหน้าของเขา ทำให้มุกดารู้สึกกลัว รู้สึกเหมือนกำลังโดนเขาลวนลามทางสายตา มันร้อนวูบวาบไปหมดทุกส่วน

"พี่อยากได้ไลน์เพื่อนฉันใช่ไหมคะ"

แอรินเอ่ยออกไปอย่างขัดใจ เมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กของเธอเอาแต่อ้ำอึ้ง ไม่ยอมพูดอะไรออกไปสักที อีกฝ่ายก็ดูจะใจร้อนไม่น้อย หากลีลาชักช้าคงไม่ได้กินของดีคณะวิศวะ

"แต่ริน..."

"ไม่มีแต่ พี่เขาพูดขนาดนี้แล้วนะ แค่ไลน์มึงก็ให้ไปเถอะ ทำความรู้จักกันไว้ก็ไม่เสียหายอะไรสักหน่อย"

แอรินล้วงเอามือถือของเพื่อนขึ้นมา ด้วยเพราะคบกันตั้งแต่เรียนมัธยม แม้แต่รหัสหน้าจอโทรศัพท์ของมุกดา เธอก็รู้ จึงจัดการกดปลดล็อคและเข้าแอปไลน์ ยื่นหน้าจอไปตรงหน้าเวกัสทันที

"สแกนเลยค่ะ"

มุกดาทำสีหน้าลำบากใจ เธอรู้สึกปลื้มรุ่นพี่คนนี้ก็จริง แต่ก็ไม่ถึงขนาดอยากจะให้ช่องทางการติดต่อตอนนี้ อีกอย่างเธอรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายอันตรายยังไงก็ไม่รู้ จะบอกว่าไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรื่องผู้หญิงของพี่เขาก็คงจะโกหก เธอแอบปลื้มเขาขนาดนี้ ก็ต้องเคยได้ยินเรื่องของเขาเป็นธรรมดา แต่ทว่าส่วนใหญ่แล้วที่เข้าหูเธอ มักมีแต่ข่าวไม่ดีสักเท่าไหร่