ตอนที่4 ให้โอกาส

มุกดากลับถึงหอพักของเธอตอนสี่โมงเย็น เป็นหอพักซอยข้างมหาลัย เหตุที่เธอไม่ได้ไปอยู่คอนโดหรูเหมือนแอริน เพราะที่บ้านเธอไม่ได้ร่ำรวยขนาดนั้น จัดว่ามีฐานะระดับปานกลาง ไม่ได้ถึงกับขัดสน เธอก็ยังมีเงินใช้ได้สบาย

พ่อกับแม่ของเธอรับราชการด้วยกันทั้งคู่ เธอเป็นลูกคนเดียวที่คนเป็นพ่อค่อนข้างหวง แต่ที่อนุญาตให้มาอยู่หอพัก เพราะบ้านของเธออยู่เขตชานเมือง การจะเดินทางมาเรียนด้วยรถโดยสารทุกวัน จึงไม่ค่อยสะดวก

ติ้ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น เธอกดเปิดหน้าจอดู หัวใจดวงน้อยก็กระหน่ำเต้นรัวทันที เมื่อเห็นรายชื่อของคนที่ส่งข้อความมาหาเธอ

เวกัส: เลิกเรียนหรือยัง

เธอยังไม่ได้กดเข้าไปอ่านข้อความนั้น แต่อ่านผ่านหน้าจอที่แจ้งเตือน ไม่แน่ใจว่าควรจะตอบข้อความของเขาดีหรือเปล่า เพิ่งเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายทักมาหาเธอแบบนี้ ปกติเธอไม่เคยให้ช่องทางติดต่อกับผู้ชายคนไหน เพราะไม่เคยรู้สึกถูกใจใครสักคน กระทั่งเขาที่เธอรู้สึกปลื้ม หากแอรินไม่จัดการทุกอย่าง เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าจะกล้าให้ไลน์เขาไปหรือเปล่า

เวกัส: ทำไมไม่ตอบ

ขณะที่กำลังชั่งใจและสับสน เขาก็กดส่งเข้ามาอีกข้อความ เป็นข้อความห้วน ๆ ที่ทำให้นึกถึงใบหน้าเรียบเฉยของเขา พลันเมื่อดวงตาสีดำสนิทแวบเข้ามา นิ้วเรียวเล็กก็กดเปิดข้อความทันที

มุกดา: ฉันกลับห้องแล้วค่ะ

เวกัส: เป็นเด็กดีจัง

มุกดา: คะ?

เวกัส: อยากไปหา

คำว่าอยากไปหาของเขา ทำให้มือเล็กกำโทรศัพท์ในมือแน่นทันที ดวงตากลมโตสั่นระริก ไม่เข้าใจว่าผู้ชายทุกคนเวลาคุยกับผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว เขาจะพูดจารุกขนาดนี้หรือเปล่า มันจะน่ากลัวเกินไปไหม หากเขาพูดแบบนี้ออกมา

มุกดา: พูดเล่นใช่ไหมคะ

เวกัส: ฉันไม่เคยล้อเล่น

มุุกดา: เราเพิ่งเจอกันนะคะ พี่จะมาหาฉันทำไม

เวกัส: เคยมีผู้ชายจีบหรือเปล่า

มุกดา: ไม่รู้หรอกค่ะ เพราะไม่เคยคุยกับผู้ชายคนไหน

เวกัส: ซื่อดีแฮะ

ด้านเวกัสที่ตอนนี้มือหนึ่งกำลังคีบบุหรี่ที่เพิ่งจุดสูบ อีกมือกำลังกดพิมพ์ข้อความหาความแปลกใหม่ในชีวิตที่เขาเพิ่งเคยเจอ เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เขาทำอะไรแบบนี้ ในชีวิตไม่เคยต้องมาคิดประดิษฐ์คำพูดอะไรของตัวเอง เพียงเพราะอยากจะได้ผู้หญิงคนไหน แค่เขากระพริบตา ผู้หญิงพวกนั้นก็พร้อมจะกระโดดขึ้นเตียงกับเขาทันที

เวกัส: แต่ฉันชอบ

ข้อความได้รับการเปิดอ่านทันที แต่ทว่าคราวนี้เธอเงียบหายไปหลายนาที ไม่ตอบกลับข้อความนั้นของเขา ถ้าให้เดาตอนนี้หน้าเธอคงแดงก่ำ เหมือนตอนที่เขานั่งจ้องเธอที่ห้องสมุด

ผู้หญิงคนนี้มีอะไรบางอย่างดึงดูดความสนใจของเขาไม่น้อย เธอก็เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ดูจะชอบเขา แต่ที่ไม่เหมือนคือเธอไม่ได้อยากจะเข้าหาเขาเหมือนผู้หญิงคืนอื่น อีกทั้งเขายังต้องเป็นฝ่ายขอช่องทางการติดต่อจากเธอเองด้วยซ้ำ

แค่คิดว่าอยากจะทำให้เธอติดกับของเขา รอยยิ้มมุมปากก็ผุดขึ้นมาทันที ก่อนจะยกบุหรี่ขึ้นสูดเข้าปอด พ่นควันสีขาวออกมาคลุ้งไปทั่วบริเวณระเบียงหรูของคอนโดตัวเอง

เวกัส: ทำไมไม่ตอบ

มุกดา: จะให้ตอบว่าอะไรคะ

เวกัส: ตอบอะไรก็ได้ที่อยากตอบ อย่างเช่น…

เวกัส: ชอบฉันหรือเปล่า

มุกดายกมือขึ้นบีบตรงอกข้างซ้ายของตัวเองทันที ทำไมใจเธอถึงได้เต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมานอกอกขนาดนี้ เธอเพิ่งคุยกับเขาไม่กี่ประโยคเองนะ ทำไมใจต้องเต้นแรงเพราะคำพูดที่เธอยังไม่รู้เลยว่าเขาพูดออกมาจากใจหรือเปล่า

มุกดา: เร็วเกินไปหรือเปล่าคะ ที่จะพูดคำนี้

เวกัส: เร็วตรงไหน ก็ถูกใจ ถึงได้อยากสานต่อ

มุกดา: เราควรจะทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ก่อนค่ะ

เวกัส: เธอจะให้โอกาสฉันหรือเปล่าล่ะ

มุกดา: ถ้าพี่อยากรู้จัก ฉันก็จะให้โอกาสค่ะ

มือเล็กสั่นเล็กน้อย เมื่อพิมพ์ประโยคนั้นกลับไป เธอไม่อยากปฏิเสธตัวเองว่ากำลังรอคอยข้อความตอบกลับจากเขา ทว่าเขากลับไม่ตอบอะไรกลับมา ทำให้ความมั่นใจของเธอหดหายไปทันที รู้สึกอยากจะลบข้อความนั้นทิ้ง เพราะพออ่านทวนไปมา พบว่าเธออาจจะดูง่ายเกินไป ผู้ชายก็เลยกลัวจนไม่กล้าตอบ

ไวเท่าความคิด เธอจึงรีบยกเลิกข้อความที่ส่งไป ทั้งที่มันขึ้นว่าอ่านแล้วมานานหลายนาที ก่อนจะรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์เอาไว้กับโต๊ะหนังสือข้างเตียงนอนขนาดห้าฟุต ด้วยใจที่ระทึก ทว่าจังหวะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ กลับได้ยินเสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้ง

ติ้ง!

เวกัส: ยกเลิกข้อความทำไม

มุกดา: ส่งผิดค่ะ

เวกัส: หึ

ใบหน้าสวยร้อนผ่าวทันที คิดถึงใบหน้าหล่อเหลาตอนนี้คงกำลังนั่งหัวเราะเยาะเธอที่เป็นคนหย่อนเบ็ดมาให้เธอ แล้วเธอตอบรับทันที ได้แต่ยกมือขึ้นทุบหัวตัวเอง ที่ตอบกลับข้อความของเขาง่ายเกินไป

เวกัส: ตอนนี้...ฉันอยู่หน้าหอเธอ

“ว้ายยย”

โทรศัพท์ที่อยู่ในมือหล่นร่วงบนพื้นทันที ร่างเล็กรีบเดินออกไปนอกระเบียง เธอก้มลงไปมองที่หน้าหอพักของเธอ เห็นรถคันสีดำสนิทจอดอยู่ตรงนั้น ก่อนจะเห็นร่างสูงคุ้นตาเดินลงมาพิงประตูรถ เขายังอยู่ในชุดช็อปนักศึกษา ในมือถือโทรศัพท์และกำลังพิมพ์อะไรยุกยิกอยู่ในนั้น

ติ้ง!

เวกัส: ลงมาสิ ไหนบอกจะให้โอกาส

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงหัวใจของมุกดาเต้นรัวทันที ตอนแรกก็เต้นจนเธอควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว แต่ทว่าตอนนี้กลับเต้นหนักจนเธอกลัวว่าตัวเองจะรับไม่ไหว ในหัวเอาแต่คิดว่าเขารู้ได้อย่างไรว่าเธอพักที่หอนี้ เธอไม่ได้เอ่ยเชิญชวนให้เขามาหา แล้วทำไมเขาถึงได้มาหาเธอทันที แค่เพียงเธอบอกไปว่าจะให้โอกาสเขา