ตอนที่ 1 ล่าเหยื่อ(1)

" เหยื่อติดกับแล้วครับนาย ตามคาด! "

เสียงแห่งชัยชนะที่รอเขาอยู่ไม่ไกลจากธาราและนทีบอดี้การ์ดคู่ใจทั้งสองคนของเจ้าของฉายามาเฟียปีศาจอย่างอัคคี

" หึ! ดี! คืนนี้เราจะปิดประตูตีแมวกันดูซิว่าจะแน่สักแต่ไหน ไป!! "

คำสั่งนิ่งๆ บวกกับใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ที่เห็นจนชินตาของอัคคี อธิพันธ์ หรือ ไฟ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองนี้ ผู้ที่ได้รับขนานนามว่า "มาเฟียปีศาจ" เพราะใบหน้านิ่งขรึมไร้อารมณ์ที่ไม่เคยยิ้มให้กับใครเลยแม้ว่าหน้าตาจะหล่อเหลาราวกับเทพปั้นจมูกที่โด่งและคมรับกับใบหน้าฟ้าประทาน ริมฝีปากกระจับสวยได้รูปใครเห็นเป็นต้องอยากสัมผัส เขาสูงถึง 190 เซนติเมตรเรียกได้ว่าเด่นสง่ามาแต่ไกลรวมไปถึงผิวพรรณที่ขาวสะอาดตาไม่เหมือนมาเฟียในอุดมคติที่น่ากลัวของใครหลายคน

ในคืนนี้เขาและบอดี้การ์ดที่รายล้อมทั่วทั้งบ้านเตรียมแผนการปิดประตูตีแมวเขาจะได้รู้สักทีว่าใครที่มันกล้ามาแหย่รังแตนและเขาจะต้องสาวไส้ไปจนถึงหัวหน้าใหญ่ของมันได้แน่นอนขอแค่จับเป็นพวกมันได้เป็นพอ

" นทีมึงคุ้มกันนายด้วยเดี๋ยวกูจะไปดักไว้อีกทางกันเหนียว คืนนี้มดสักตัวก็ไม่มีทางเล็ดรอดไปได้ "

ธาราแฝดน้องบอดี้การ์ดคู่ใจของอัคคีพูดอย่างหมายมั่นเมื่อพวกเขาและเจ้านายวางแผนการนี้กันมาหลายเดือนหลังจากที่สืบจนรู้ว่าวันนี้จะต้องลงมือแน่และแผนการนี้ก็มีมาเพื่อจะจับปลาเล็กสาวไปปลาใหญ่โดยเฉพาะ

" อืม มึงระวังตัวด้วยล่ะนักฆ่าเดนตายทั้งนั้น "

นทีบอกน้องชายของตัวเองด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

..........................

.........

" แยกกันไปทำตามแผน จำไว้ว่านี่อาจเป็นกับดักหากไม่ระวังสิ่งที่ต้องสละคือชีวิต ชาระวังตัวด้วย "

ภูผานายน้อยแห่งแก๊งหน้ากากเหล็กย้ำกับทุกคนก่อนเริ่มภารกิจและประโยคสุดท้ายไม่ลืมที่จะเตือนแฟนสาวของตัวเองอย่างใบชา ในวันนี้เขาเองยอมรับว่ารู้สึกวูบโหวงแปลกๆ เหมือนจะเสียของรักไปแต่ภารกิจไม่อาจล้มเลิกกลางคันเพราะความรู้สึกที่ไม่เป็นใจของเขาเพียงคนเดียวได้

" ได้ ภูเองก็ระวังตัวด้วย เจอกันที่เดิมเสร็จภารกิจคืนนี้ชาจะเลี้ยงดินเนอร์มื้อใหญ่ทุกคนเอง "

ใบชา พชรมน ชาญหาญกล้า หนึ่งในสามนักฆ่าสาวอันดับหนึ่งขององค์กรที่มีทั้งหมด 3 คนคือเธอและเพื่อนสนิทของเธอ ดวงตาที่ยิ้มแย้มเผยออกมาให้เห็นผ่านหน้ากากเงินที่สวมใส่อย่างมิดชิดเต็มใบหน้าและยังมีผ้าสีดำที่ปิดทุกส่วนของร่างกายแม้กระทั่งเส้นผมเผยออกมาให้เห็นเพียงดวงตาเท่านั้นพร้อมกับชุดดำพรางตัวที่ทุกคนในองค์กรใส่เหมือนกันเพื่อไม่ให้ศัตรูจดจำใบหน้าได้ แต่ทุกคนในองค์กรที่ชินกับการสื่อสารกันผ่านดวงตาและเสียงจึงสามารถแยกออกว่าใครเป็นใครเพียงแค่สบตากันเท่านั้น

" ได้สิภูจะรอนะ "

ภูผาเองก็เผยรอยยิ้มออกมาให้แฟนสาวได้เห็นผ่านดวงตาเช่นกัน เขาเองจำได้เสมอว่าทุกปีของวันนี้คือวันเกิดของเธอแต่วันนี้ทุกคนทำเป็นจำไม่ได้เพราะกะจะเซอร์ไพรส์ทีเดียวหลังเสร็จภารกิจนี้

" แหมๆๆๆ จะหวานกันเกินไปแล้วนะ ไม่รู้หรือไงว่าคนมันอิจฉา ยัยชาบอกจะเลี้ยงทุกคนนะไม่ใช่แค่นายคนเดียวเขินไส้บิดอยู่ได้อีกอย่างพวกเราพร้อมล้มโต๊ะนะจะบอกให้ "

พุดตานหนึ่งในสามนักฆ่าสาวอันดับหนึ่งขององค์กรพ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันเอ่ยแซวในความคลั่งรักของทั้งสองคน เธอคิดว่ายังไงทั้งสองคนนี้ก็ไปถึงฝันได้แต่งงานกันอย่างแน่นอนเพราะทั้งคู่คือรักแรกและรักเดียวที่มั่นคงมาก แม้ว่าหัวหน้าองค์กรซึ่งเป็นบิดาของภูผาจะไม่ได้ส่งเสริมแต่ก็ไม่เคยเอ่ยกีดกันความสัมพันธ์ของทั้งคู่จริงจังเลยสักครั้ง

" ใช่ เหม็นความรักชะมัด ไปรักกันไกลๆ ดิ๊! "

ขนมหนึ่งในสามนักฆ่าสาวอันดับหนึ่งขององค์กรพ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันของใบชาเช่นกันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว ในช่วงเวลาของภารกิจที่มีแต่ความกดดันแต่ทั้งคู่ยังมาหวานกันเสียได้ คนไม่มีคู่แบบเธอและพุดตานจะทำอะไรได้นอกจากแซวให้เขินกันไปข้างนึง

" เลิกแซวแล้วแยกย้ายกันไปทำภารกิจได้แล้ว พี่จะเปิดทางให้ ภู ชา ขนม พุดตานทำเวลากันให้ดีล่ะหากผิดพลาดพี่คงต้านไว้ได้ไม่เกิน 10 นาที "

ต้นไม้พี่ชายของใบชาเอ่ยทุบกลางวงและนั่นก็ทำให้ทุกคนแยกย้ายกันไปเริ่มทำภารกิจเสี่ยงตายกันทันที โดยแบ่งเป็น 5 กลุ่มออกตามหาทุกห้องที่คิดว่าจะมีกุญแจปริศนาซ่อนอยู่ วันนี้พวกเขาพาคนมาถล่มคฤหาสน์หลังใหญ่ของอัคคีนับร้อยคนซึ่งข่าวกรองว่าวันนี้อัคคีออกไปส่งมอบอาวุธที่ท่าเรือนอกเมือง

ใบชาค่อยๆ วิ่งอย่างเบาฝีเท้าที่สุดเข้ามาในห้องนอนของอัคคีตามแผนที่ที่เคยดูไว้พร้อมกับลูกน้องอีกสิบคน

" ทางสะดวก ค้น! "

ภูผาย่องเบาเข้ามาในห้องทำงานใหญ่ของอัคคีพร้อมกับลูกน้องฝีมือดีอีกสิบคนเช่นกัน

" ทางสะดวก รีบหาของให้เจอ "

ขนมย่องเข้าไปในห้องประชุมที่มีเอกสารมากมายไม่ต่างจากห้องทำงานเลยสักนิดภายในคฤหาสน์หลังใหญ่นี่ ห้องนี้สำคัญไม่แพ้ห้องอื่นเพราะใช้คุยธุรกิจบวกกับมีเอกสารลับหลายอย่าง เธอจึงรีบสั่งให้ลูกน้องที่มาด้วยกันสิบคนเริ่มงานทันที

" ค้นให้ทั่ว ทำเวลาอย่าให้ตกหล่นสักตารางนิ้วเด็ดขาด "

พุดตานรับหน้าที่สำรวจห้องของภรรยาอัคคี แม้จะไม่เข้าใจนิสัยของคนรวยว่าจะแยกห้องกันนอนทำไมทั้งที่เป็นสามีภรรยากันแต่เธอไม่ได้สนใจสิ่งนี้แผนที่มายังไงเธอก็ทำภารกิจตามนั้น

" ในห้องนี้ไม่มีใคร ทางสะดวกทุกคนรีบค้นทุกซอกทุกมุม "

......................

.........

" นายครับเป็นไปตามคาดห้องที่พวกมันไปคือห้องที่นายวางกับดักไว้หมดเลย "

นทีที่อยู่ในมุมมืดพร้อมกันกับผู้เป็นเจ้านายอย่างอัคคีพูดออกมาพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

" แยกกันไปตามที่วางแผนกันเอาไว้จำไว้ห้ามพลาดเด็ดขาด พยายามจับเป็นมาให้ได้แต่ถ้าต้านไม่ไหว ฆ่า! "

หลังจากคำสั่งกัมปนาทได้ลั่นออกไปแล้ว สิ่งที่ลั่นตามมาคือเสียงปืนจึงทำให้ทั่วทั้งคฤหาสน์เกิดการโกลาหลขึ้น นั่นจึงเป็นสัญญาณเตือนให้มือสังหารพลีชีพทุกคนได้ล่วงรู้เช่นกันว่าโดนซ้อนแผนเข้าให้แล้ว

" แย่แล้ว ติดกับแล้ว พี่ต้นไม้ ทุกคนถอยก่อนแยกออกไปเจอกันที่จุดนัดพบ "

ใบชาที่หาของทั่วทั้งห้องแล้วก็ไม่เจอเมื่อเสร็จภารกิจเธอตะหงิดใจอยู่แล้วเชียวว่าทำไมทุกอย่างมันดูง่ายไปหมดและดูเงียบเชียบจนผิดปกติพอดีกับที่โดนจับได้จึงสั่งให้ลูกน้องแยกย้ายกันไปเจอที่จุดนัดพบส่วนเธอต้องไปช่วยพี่ชายอย่างต้นไม้ที่ตอนนี้เธอฟังเสียงจากในหูฟังพี่ต้นกำลังถ่วงเวลาเพื่อให้พวกเธอได้หนีแน่

ใบชาเธอให้ลูกน้องทุกคนกระโดดออกไปทางหน้าต่างและโรยตัวโดยเชือกลงไปจนหมดเหลือแค่เธอที่กำลังจะกระโดดออกไปเช่นกันแต่แล้วก็ได้ยินเสียงด้านหลังที่กำลังจะปลิวผ่านศีรษะเธอไปเธอจึงรีบหลบทันทีปรากฏว่ามีดพกมันบินผ่านหน้าเธอไปพอดีหากเธอไม่หลบคงเหลือแต่ชื่อแล้ว เธอจึงรีบหันหลังกลับมาแล้วก็เจอกับคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดเธอจำเขาได้จากรูปที่องค์กรเคยให้ดู เขาคืออัคคีไม่ผิดแน่

" ไง มาบุกห้องคนอื่นยามวิกาลแล้วคิดจะหนีไปดื้อๆ แบบนี้เลยหรอ ง่ายไปไหม "

อัคคีที่ยืนพิงประตูห้องนอนของตัวเองชิวๆ เพียงลำพังโดยปราศจากลูกน้องแม้แต่คนเดียว ใบชาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเขาต้องใจกล้าบ้าบิ่นขนาดไหนกันถึงสู้ตามลำพังแบบนี้ เธอพอรู้กิตติศัพทิ์ฝีมือของเขาอยู่บ้าง ลำพังถ้ามีลูกน้องเธอไม่กลัวหรอกแต่ตอนนี้ในห้องเหลือแค่เธอแล้ว คราวนี้จะรอดหรือร่วงคงต้องขึ้นอยู่กับดวงแล้วล่ะ ดีเลยในเมื่อภารกิจลับที่สองของเธอคือการลอบสังหารเขาก็ทำมันซะตอนนี้เลย

" ไอ้มาเฟียเบ้าหน้าแบกสันดานสินะ หึ ดูหน้าจริงๆ แล้วก็ไม่เท่าไหร่ ก็แค่จิ้งจอกเฒ่า! "

ใบชาที่พึ่งเคยเห็นใบหน้าเขาชัดๆ ครั้งแรก เมื่ออยู่ๆ เขาก็เปิดไฟจนสว่างจ้าทั่วทั้งห้อง

ผู้หญิงหรอ? อัคคีเมื่อได้ฟังเสียงนั้นก็แปลกใจเล็กน้อย มือสังหารที่กล้าบุกเข้ามาในห้องเขากลับเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งน่าสนใจไม่น้อยเลย

" หึ! ผู้หญิงหรอ? เกิดมาไม่เคยรังแกผู้หญิงด้วยสิ "

" พูดมาก! แต่ก็ช่างเถอะคงมีโอกาสพูดแค่อีกไม่กี่คำแล้วเพราะวันนี้คือวันตายของแก "

ร่างเล็กพูดไม่ทันขาดคำก็รีบพุ่งทะยานเข้าไปสู้กับเขาที่ตัวใหญ่กว่าทันทีอย่างไม่เกรงกลัว