All Chapters of ลวงรักอัคคี: Chapter 1 - Chapter 10

ใบชาในมือถือมีดพกแล้ววิ่งเข้าไปต่อสู้อย่างไม่เกรงกลัวเธอยอมรับว่าเขาตัวสูงใหญ่กว่าเธอมากแต่แล้วยังไงในเมื่อข้อดีของเธอคือการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว เธอสามารถล้มยักษ์มาแล้วกี่คนก็ไม่รู้แล้วจะล้มยักษ์อีกคนจะเป็นไรไปอัคคีที่ตอนนี้กำลังรับมือกับนักฆ่าสาวที่ฝีมือต้องยอมรับว่ารับมือยากอยู่พอสมควรแต่ฝีมือของเธอยังไม่ถึงขั้นที่สามารถปลิดชีพเขาได้หรอก เขาจะลองเล่นกับเธอดูแล้วกันว่าฝีมือจะเก่งกาจแค่ไหนสิ่งที่เขาต้องการวันนี้คือการจับเป็นใบชาใช้มืออีกข้างหยิบมีดสั้นของตัวเองขึ้นมาจึงทำให้ตอนนี้ทั้งสองมือเล็กๆ ของเธอพร้อมปลิดชีพของเขาได้ทุกเมื่อที่เขาพลาด" สู้สิ เอาแต่หลบอยู่ได้ใจเสาะนักหรือไง "ใบชาเมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่ตั้งรับก็ทำให้เธอเริ่มโมโหขึ้นมา" หึ อยากให้สู้จริงหรอไม่กลัวตายสักนิดเลยสินะ ได้! "อัคคีเมื่อเห็นว่าเล่นกับนักฆ่าสาวจนพอใจแล้วเขาลอบมองดวงตาที่แสนพยศคู่นี้ของเธอก็เกิดพอใจไม่น้อยแต่เสียดายที่เขาไม่สามารถเสียเวลาเล่นกับเธอได้อีกจึงใช้มือหนาของตัวเองจับข้อมือของเธอแล้วซัดเข้าไปเต็มแรงทำให้มีดสั้นที่อยู่ในมือของใบชาข้างหนึ่งร่วงลงมากำลังจะถึงพื้นและอัคคีก็จับมีดสั้น

1 เดือนผ่านไป" น้ำ ขอน้ำหน่อย "ร่างกายของฟ้าลดาลืมตาตื่นขึ้นมาสายตาค่อยๆ ปรับโฟกัสมองเห็นแต่ผนังสีขาวก็สามารถเดาได้ทันทีจากสัญชาตญาณว่าที่นี่คือโรงพยาบาล ตอนนี้เธอคอแห้งผากไปหมด และไม่กี่ชั่วอึดใจก็มีน้ำมาเสิร์ฟให้ถึงปากเธอจึงดูดน้ำจากหลอดจนตัวเองรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้างแล้ว เมื่อมองไปรอบๆ ก็เจอคนที่ไม่รู้จักเพียงหนึ่งคนคือหญิงสาวที่รุ่นราวคราวเดียวกับเธอ" เธอคือใครที่นี่ที่ไหน "นิ่มสาวใช้คนสนิทของฟ้าลดาถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้ฟังประโยคนี้ คุณหนูตัวเล็กๆ ของเธอที่เธอเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดแล้วดูตอนนี้สิกลับต้องมานอนที่โรงพยาบาลเป็นเดือนๆ เธอกลัวเหลือเกินว่าคุณหนูตัวน้อยของเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาเมื่อเห็นว่าฟื้นขึ้นมาในตอนนี้เธอน้ำตาไหลด้วยความดีใจโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ" คุณหนูนี่นิ่มไงคะคนรับใช้ประจำตัวของคุณหนูลืมนิ่มไปได้ยังไงนิ่มน้อยใจแล้วนะ "นิ่มสาวใช้ที่อยู่กับฟ้าลดามาตั้งแต่จำความได้เมื่อฟ้าลดาย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของอัคคีเธอเองก็ได้ตามมาด้วยเช่นกัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนสายตาของคุณหนูของเธอจะมองเธอเหมือนคนที่ไม่รู้จักกันซึ่งนั่นอาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรืออุบัติเหตุที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเดือ

" หมายความว่ายังไงอาหารตั้งหลายอย่างทำไมถึงกินได้แค่ไข่เจียว "อัคคีเอ่ยถามแม่ตัวเองอย่างสงสัยปกติที่เขามานั่งกินข้าวด้วยแม้จะไม่บ่อยครั้งแต่ก็ไม่เห็นลดามีทีท่าต่อต้านแบบนี้เลยสักครั้ง" คุณคงไม่รู้สินะฉันแพ้กุ้งแต่คุณดูเมนูที่แม่คุณทำสิ "อัคคีมองเมนูอาหารที่เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอแพ้ เพราะเมนูกุ้งคือเมนูสุดโปรดของเขาเอง" กุ้งคือของโปรดของฉันคุณแม่คงไม่ได้ตั้งใจ "อัคคีที่พอรู้บ้างว่าแม่ของตัวเองคงกลั่นแกล้งเธอแต่ก็ยังหลอกตัวเองว่าแม่อาจไม่รู้จริงๆพินธายิ้มออกมาอย่างผู้ชนะเมื่อลูกชายของเธอไม่ได้เข้าข้างเมียในนามของตัวเอง ลดาตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ก็หัวเดียวกระเทียมลีบอยู่แล้วถ้าไม่มีวายุลูกชายคนรองของเธอจะบีบให้ตายก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องยาก ถ้าไม่เพราะสัญญาบ้าๆ นั่นคนอย่างฟ้าลดาไม่มีทางได้เหยียบตระกูลเธอเด็ดขาด" เหอะ ดีเลยค่ะทีแรกฉันกะจะเกรงใจอยู่บ้างแต่ดูท่าทางแล้วคุณก็คงเลือกเข้าข้างแม่ตัวเอง ดีเลยถ้าของโปรดของคุณเต็มโต๊ะขนาดนี้แล้วคนป่วยอย่างฉันกินได้แค่ไข่เจียวต่อจากนี้ไปก็ต่างคนต่างกินเถอะค่ะฉันจะกินกับนิ่มต่อไปไม่ต้องเรียกนะคะเชิญทานให้อร่อยค่ะ "ใบชาพูดออกมาเพียงเท่านั้นก็ลุกจากเก

ทุกคนถึงกับอึ้งกับคำพูดของฟ้าลดา" นี่คุณ! "พลอยแก้วได้แต่กำหมัดเธออยากจะด่าเมียในนามของคุณอัคคีเสียจริงแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะในสายตาของอัคคีเธอยังเป็นสาวน้อยที่ใสซื่อบริสุทธิ์" อ๊ะๆ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจค่ะฟังก่อน คุณจ่ายเงินแค่หนึ่งล้านเท่านั้นคุณไม่ได้จะได้แค่ผัดผักนะคะแต่คุณยังได้ในสิ่งที่ฉันต้องการไปอีกด้วยตอนนี้ฉันหิวมากถ้าคุณได้อาหารจานนี้ไปคุณจะต้องทำให้ฉันทั้งทนหิวแล้วก็เสียหน้าแม้กระทั่งสามีก็ยังไม่เข้าข้างแบบนี้คุณพลอยแก้วมีแต่ได้กับได้เงินแค่ล้านเดียวแลกกับความหิวโหยของฉันคุ้มไม่คุ้มเลือกเอานะคะ ฉันจะนับแค่หนึ่งถึงสามถ้าคุณไม่ตกลงฉันจะไปทันที "อัคคียิ้มมุมปากออกมาเมื่อได้ฟังประโยคที่แปลกใหม่มากจริงๆ สำหรับเขา ถึงแม้ว่าเธอจะแปลกไปมากแต่ก็ต้องยอมรับว่าทำให้เขาเริ่มสนใจแล้ว" คุณอัคคีคะ "พลอยแก้วออดอ้อนอัคคีให้จ่ายเงินก้อนนั้นเพื่อซื้อหน้าตาให้กับเธอในขณะที่ใบชาทำหน้าตาหน้าสงสารแต่ในใจของเธอกลับกำลังต่อว่าอัคคีก่อนหน้านี้ลดาคงลำบากมากจริงๆ ขนาดสามีในนามของตัวเองยังเข้าข้างคนอื่นเลย ไอ้จิ้งจอกเฒ่านี่เลวจริงๆ" ได้สิ "พลอยแก้วยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน ให้มันรู้ซะบ้างว่าระหว

" นุ่มดี "นี่คือประโยคแรกที่เขาเอ่ยออกมาหลังจากละริมฝีปากออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของเธอแล้ว ใบชาชะงักไปชั่วครู่ราวกับคนที่กำลังล่องลอยเขาขโมยจูบแรกของเธอไปง่ายๆ แบบนี้เลยหรอแต่ทำไมร่างกายของเธอมันไม่ต่อต้านสักนิดเลยล่ะแล้วที่มันบัดซบไปมากกว่านั้นคือเธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่กลับอยากให้เขาทำอีกรอบเพื่อให้แน่ใจว่าเธอรู้สึกยังไงกันแน่" ทำไม! โดนจูบแค่นี้ถึงกับหน้าแดงหูแดงไปหมดแล้วหรอทำเหมือนคนไม่เคยไปได้อย่ามาหลอกว่าซิงเสียให้ยากเด็กอมมือยังไม่อยากเชื่อคำพูดเธอเลย "อัคคีบอกออกมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เผยให้เห็น ถ้าเขาไม่รู้มาก่อนว่าเธอคือคนของน้องชายอย่างวายุเขาคงเชื่อไปแล้วว่าเธอคือหญิงสาวที่ยังบริสุทธิ์อยู่เพราะท่าทางเขินอายของเธอตอนนี้มันน่าจับกินทั้งคืนเสียให้เข็ด เขาในตอนนี้เหมือนเสือที่เจอเหยื่อจานโตแต่ไม่สามารถกินได้ทรมานชะมัด" พูดบ้าอะไรของคุณ "ใบชาที่พึ่งได้สติกับคำพูดที่เขาดูถูกเธอเธอจึงพยายามดิ้นอีกครั้งเพื่อให้เขาปล่อยพันธนาการแขนทั้งสองข้างของเธอพร้อมกับตัวเขาที่กำลังทับเธออยู่จนแทบกระดิกตัวไม่ได้เลยอะไรต่อมิอะไรก็ติดกันไปหมดโดยเฉพาะสิ่งนั้นเธอรู้สึกได้ว่ามันกำลังทิ่มส่