ตอนที่ 2 ล่าเหยื่อ(2)

ใบชาในมือถือมีดพกแล้ววิ่งเข้าไปต่อสู้อย่างไม่เกรงกลัวเธอยอมรับว่าเขาตัวสูงใหญ่กว่าเธอมากแต่แล้วยังไงในเมื่อข้อดีของเธอคือการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว เธอสามารถล้มยักษ์มาแล้วกี่คนก็ไม่รู้แล้วจะล้มยักษ์อีกคนจะเป็นไรไป

อัคคีที่ตอนนี้กำลังรับมือกับนักฆ่าสาวที่ฝีมือต้องยอมรับว่ารับมือยากอยู่พอสมควรแต่ฝีมือของเธอยังไม่ถึงขั้นที่สามารถปลิดชีพเขาได้หรอก เขาจะลองเล่นกับเธอดูแล้วกันว่าฝีมือจะเก่งกาจแค่ไหนสิ่งที่เขาต้องการวันนี้คือการจับเป็น

ใบชาใช้มืออีกข้างหยิบมีดสั้นของตัวเองขึ้นมาจึงทำให้ตอนนี้ทั้งสองมือเล็กๆ ของเธอพร้อมปลิดชีพของเขาได้ทุกเมื่อที่เขาพลาด

" สู้สิ เอาแต่หลบอยู่ได้ใจเสาะนักหรือไง "

ใบชาเมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่ตั้งรับก็ทำให้เธอเริ่มโมโหขึ้นมา

" หึ อยากให้สู้จริงหรอไม่กลัวตายสักนิดเลยสินะ ได้! "

อัคคีเมื่อเห็นว่าเล่นกับนักฆ่าสาวจนพอใจแล้วเขาลอบมองดวงตาที่แสนพยศคู่นี้ของเธอก็เกิดพอใจไม่น้อยแต่เสียดายที่เขาไม่สามารถเสียเวลาเล่นกับเธอได้อีกจึงใช้มือหนาของตัวเองจับข้อมือของเธอแล้วซัดเข้าไปเต็มแรงทำให้มีดสั้นที่อยู่ในมือของใบชาข้างหนึ่งร่วงลงมากำลังจะถึงพื้นและอัคคีก็จับมีดสั้นนั้นทำลายต้นแขนของเธอไปหนึ่งข้างพร้อมกับความเร็วของเขาทำให้ใบชาเสียหลักและโดนเขาใช้มีดสั้นแทงไปที่สีข้างของเธอแบบเต็มๆ อีกแผลนั่นทำให้เธอล้มลงกับพื้นโดยไม่ตั้งตัวและอัคคีก็ทำเพียงยืนยิ้มอย่างเย้ยหยัน

" ไง หมดฤทธิ์จะแผลงแล้วหรอ ฉันยอมรับนะว่าฝีมือเธอไม่ธรรมดาแต่ยังไม่ถึงขั้นที่จะมาเอาชีวิตฉันได้หรอก ยอมให้จับเป็นซะดีๆ แล้วจะเหลือศพให้ครบทุกชิ้นส่วน "

อัคคีที่เห็นคนตรงหน้ากำลังจะหมดฤทธิ์แล้วจึงเดินย่างสามขุมเข้าไปอย่างใจเย็นโดยไม่นึกว่านักฆ่าสาวท้ายที่สุดแล้วก็ใช้ความว่องไวของตัวเองรีบลุกขึ้นและกระโดดออกไปนอกหน้าต่างซึ่งความสูงจากชั้นสองของคฤหาสน์ถ้าเป็นคนธรรมดาคงแข้งขาหักไปแล้วแต่เธอกระโดดลงไปยังสามารถลุกขึ้นยืนและวิ่งหนีเอาตัวรอดไปได้อีก

" คิดหรอว่าจะหนีพ้น ฝันไปเถอะ! "

อัคคีใช้เชือกของเธอที่อยู่บนห้องลอยตัวลงไปยังชั้นล่างตามเธอไปช้าๆ จนถึงหลังคฤหาสน์และที่ตรงนั้นคือแม่น้ำขนาดใหญ่มีแค่สะพานเล็กๆ ที่พอจะให้คนเดินข้ามไปอีกฝั่งได้

" ยังจะตามมาอีก คนบ้าเอ้ย! "

ใบชาที่พยายามวิ่งหนีเอาตัวรอดในขณะที่เธอไม่สามารถสลัดเขาให้หลุดได้เลย เธอคิดว่าเธอวิ่งมาไกลพอสมควรแล้วจนทางข้างหน้าของเธอตอนนี้มันคือแม่น้ำเธอจึงหยุดอยู่กับที่พร้อมกับครุ่นคิดถ้าเธอกระโดดลงไปด้วยอาการบาดเจ็บของเธอในตอนนี้ชีวิตน้อยๆ จะเหลืออะไร

" หึ ไร้ทางหนีแล้วสินะ มาเถอะฉันไม่ได้มีเวลามาเล่นกับเธอมากนักหรอก "

อัคคีกวักมือเรียกให้เธอเข้าไปหาอย่างคนไม่ทุกข์ร้อนเพราะคิดว่าเธอคงไม่กล้ากระโดดลงไปแน่กระโดดลงไปก็เท่ากับลงไปตาย สภาพแบบเธอถ้าไม่ไปหาหมอเลือดคงได้ไหลหมดตัวแน่เพราะเขาจ้วงแทงเข้าไปแบบเต็มๆ แถมโดนจุดสำคัญอย่างแม่นยำ ถามว่าเขายั้งมือไหมตอบได้เลยว่า ไม่!

" ต่อให้ฉันต้องตายก็ไม่มีทางให้คนเลวอย่างแกจับตัวไปได้หรอก อยากจับฉันมากหรอ รอชาติหน้าเถอะ! "

ใบชาที่ใช้สายตามองเขาอย่างเกลียดชังพร้อมกับยิ้มเย้ยหยันแม้ว่าเขาจะไม่เห็นก็ช่างแต่การแสดงสีหน้าของเธอมันออกมาทางสายตาหมดแล้ว เมื่อพูดออกไปแบบนั้นแล้วเธอก็ได้ทำในสิ่งที่สิ้นคิดที่สุดนั่นคือการกระโดดลงไปในแม่น้ำที่ลึกและไร้ซึ่งแสงไฟมันมืดจนน่ากลัวแต่คนอย่างใบชาไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว

" อย่า!!! "

ตู้ม!!!!!

" บัดซบ!! ชีวิตก็ไม่เอาแล้วหรอโง่จริง! "

อัคคีตกใจกับสิ่งที่เห็นไม่คิดว่าเธอจะใจเด็ดได้ถึงขนาดนี้ การกระโดดลงไปในแม่น้ำในเวลานี้เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ และเขาก็ไม่เข้าใจในการกระทำของตัวเองเช่นกันว่าตัวเองทำอะไรอยู่กันแน่รู้ตัวอีกทีตอนนี้เขาก็กระโดดน้ำตามเธอลงไปเสียแล้ว พร้อมกับนทีและลูกน้องนับสิบที่วิ่งตามมาติดๆ ทันได้เห็นเจ้านายของตัวเองกระโดดลงไปในแม่น้ำ

" นายครับรอก่อนเดี๋ยวพวกผมลงไปช่วยเดี๋ยวนี้ "

นทีที่คิดว่าเจ้านายของตัวเองต้องตกลงไปในน้ำแน่แต่ยังไม่ทันข้ามวินาทีอัคคีก็รีบโพล่งขึ้นมา

" ทุกคนช่วยกันลงมาตามหานักฆ่าเธอกระโดดลงมาแล้วหายไปจำไว้ต้องหาให้เจอและจับเป็น "

นทีและเหล่าบอดี้การ์ดแม้ว่าจะตกใจกับคำพูดของผู้เป็นเจ้านายอยู่ไม่น้อยแค่นักฆ่าคนเดียวทำไมไม่ปล่อยให้ตายๆ ไปซะแต่คำสั่งของเจ้านายถือเป็นที่สิ้นสุดพวกเขาทุกคนจึงกระโดดลงไปและตามหานักฆ่านั่น

.................

.......

ทางฝั่งของแก๊งหน้ากากเหล็กในตอนนี้ทุกคนมารวมตัวกันที่จุดนัดหมายแต่ยังไร้วี่แววของใบชาเพียงคนเดียว

" ยัยชาล่ะ "

ต้นไม้พี่ชายของใบชาเอ่ยถามขึ้นมาอย่างร้อนใจ เมื่อตอนนี้เขามองซ้ายมองขวาก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของน้องสาวตัวเอง และทุกคนก็ทำเพียงแค่ส่ายหน้าเพื่อเป็นการปฏิเสธเท่านั้น

" เรารอกันอีกหน่อยเถอะยัยชาเก่งขนาดนั้นต้องปลอดภัยแน่ "

ขนมตบไหล่เบาๆ พร้อมกับเอ่ยปลอบต้นไม้ไม่ให้ร้อนใจไปมากนัก ทุกคนรู้ดีว่าเธอกับต้นไม้คิดยังไงต่อกันแต่ทว่าตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมาเลยสักคำจึงทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่คาราคาซังมาตลอด

ภูผาที่รู้ต้นสายปลายเหตุการไม่กลับมาของแฟนสาวก็เริ่มรู้สึกผิดและร้อนใจเขารู้ว่าเธอไม่ได้มีภารกิจเดียวในวันนี้เธอได้รับถึง 2 ภารกิจจากประมุขของแก๊งหน้ากากเหล็กนั่นก็คือพ่อของเขาและเขาเองยังมีเดิมพันกับพ่อของตัวเองจากภารกิจลับของใบชาในวันนี้อีกด้วย

" อีก 10 นาทีถ้าใบชาไม่ออกมาพวกเราจะกลับทันที "

ทุกคนถึงกับมองหน้าภูผาด้วยความไม่เข้าใจใบชาไม่ใช่แฟนสาวของเขาหรอกหรือทำไมถึงพูดจาเหมือนไม่ใส่ใจความปลอดภัยของเธอเลยสักนิด

" พูดอะไร เราจะรอใบชาอยู่ที่นี่ถ้าเพื่อนของเราไม่มาเราจะเข้าไปช่วยไม่ใช่หนี "

พุดตานที่เอ่ยออกมาพร้อมกับมองหน้าภูผานิ่งๆ เธอเข้าใจนะว่าการเป็นนายน้อยของแก๊งไม่ง่ายเลย แต่ใบชาไม่ใช่คนที่ภูผาแคร์มากที่สุดหรอกหรือทำไมถึงพูดออกมาเหมือนคนไม่มีหัวใจแบบนี้ล่ะ

" ใช่ ยังไงชีวิตของยัยชาก็สำคัญที่สุดสำหรับฉัน "

ต้นไม้ที่รู้ดีว่าการเป็นนักฆ่าต้องเสี่ยงอันตรายและทุกครั้งผู้เป็นหัวหน้าไม่ควรใจอ่อนตัดได้ก็ต้องตัดแต่สำหรับเขาเขาก็ไม่อาจปล่อยให้น้องสาวเป็นอันตรายได้

ภูผาเองในตอนนี้ก็สับสนมากเช่นกันเพราะครบกำหนดเวลาที่ควรจะถอนตัวออกไปได้แล้วหากยังดึงดันจะไม่ใช่แค่สูญเสียใบชาแต่จะเป็นการสูญเสียเพื่อนร่วมแก๊งไปทั้งหมด สุดท้ายแล้วภูผาก็ตัดสินใจในสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจจนได้

" ทุกคนถอย! "

มือสังหารนับร้อยที่มาเพื่อค้นเอากุญแจดอกนั้นแต่สุดท้ายก็กลับคว้าน้ำเหลวพากันถอยร่นกันไปจนหมดเหลือเพียงแค่ต้นไม้ขนมและพุดตานที่ยังไม่ยอมขยับตัวไปไหนจนภูผาต้องหันกลับมาอีกครั้ง

" ถอยก่อนแล้วจะส่งคนมาตามหาทีหลัง นี่คือคำสั่ง! "

แม้จะเป็นห่วงใบชามากแค่ไหนแต่ทุกคนไม่อาจฝืนคำสั่งของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นหัวหน้าอย่างภูผาได้ไม่อย่างนั้นจะต้องได้รับการลงโทษตามกฎของแก๊ง ทุกคนรู้ดีว่าเมื่อมีคนหายไปและคนนั้นยิ่งเป็นคนสำคัญอย่างใบชา1 ใน 3 นักฆ่าที่เก่งที่สุดของแก๊งภูผาจะต้องส่งคนนอกแก๊งแฝงตัวออกมาตามหาอีกครั้งอย่างที่พูดแน่จึงยอมล่าถอยกลับไปก่อน