ตอนที่ 12 ใบชาคนเดิม

ทันทีที่ใบชาเข้ามาในคอนโดของขนมและพุดตานก็ถูกจับให้มานั่งที่โซฟาตัวใหญ่พร้อมกันกับที่ทั้งสองสาวขนาบข้างไว้ไม่ให้ไปไหน

" ไหนเล่ามาซิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่แล้วใบชาตัวจริงไปไหน "

ขนมยังไม่ปักใจเชื่อว่านี่คือเพื่อนสนิทของเธอจริงๆ แม้ว่าทั้งแววตาและนิสัยจะดูคุ้นตามากแต่ด้วยหน้าตาแล้วปักใจเชื่อไม่ได้จริงๆ

" ใช่ เธอเอาเพื่อนสนิทของพวกเราไปไว้ไหน "

พุดตานรีบเสริมทันทีพร้อมกับจ้องท่าทีอย่างคนจับพิรุจ

" ฉันคือใบชาจริงๆ ชื่อพัชรมน ชาญหาญกล้า พี่ชายชื่อต้นไม้อายุ 32 ปี เป็นแฟนกับแกยัยขนมบื้อ "

คราวนี้ขนมทำหน้าเลิ่กลั่กจะไม่ให้เธอทำหน้าแบบนั้นได้ยังไงในเมื่อเธอกับพี่ต้นไม้ยังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

" พวกเรายังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย "

ทีนี้ได้รับสายตาล้อเลียนจากทั้งใบชาและพุดตานมาแทนทำเอาขนมเขินแทบบ้า

" ได้ๆ ยังไม่ได้เป็นอะไรก็ไม่ได้เป็นแต่ตำแหน่งพี่สะใภ้ฉันก็ยังเก็บไว้เรียกแกคนเดียวนะ "

ท่าทางแบบนี้ทำเอาขนมและพุดตานมั่นใจเต็มเปี่ยมว่านี่คือเพื่อนสนิทของเธอแน่ๆ

" อย่าบอกนะว่าแกสลับร่าง "

ขนมที่ไม่คิดว่าตัวเองจะคิดแบบนี้ได้เหมือนกันแต่ดูแล้วความเป็นไปได้มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นและใบชาก็พยักหน้ารับเป็นคำตอบ

" ใช่ เอ่อ คือฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงแต่ฉันจำได้ว่าพวกเราไปทำภารกิจครั้งสุดท้ายที่บ้านของนายอัคคีมาเฟียปีศาจนั่น ฉันจำได้ว่าเจอเขาเข้าเต็มๆ แล้วก็ต่อสู้กันฉันสู้เขาไม่ได้ได้รับบาดเจ็บแล้วก็หนี สุดท้ายแล้วหนีไม่พ้นก็เลยกระโดดลงแม่น้ำหนีตายแล้วก็หมดสติไปฉากสุดท้ายที่เห็นก่อนจะหมดสติคือภาพของฟ้าลดานั่นก็คือเจ้าของร่างที่ฉันใช้อยู่ในตอนนี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง "

ใบชาพรั่งพรูความในใจออกมาเธออึดอัดมานานแล้วตั้งแต่ที่เธอฟื้นขึ้นมาก็ไม่รู้จะไประบายกับใครเลยครั้นจะเล่าให้นิ่มฟังก็กลัวว่านิ่มจะหาว่าเธอเป็นบ้า

" เรื่องมหัศจรรย์แบบนี้มันเกิดขึ้นได้จริงๆ หรอวะก็เหนือธรรมชาติเกินแล้ววิญญาณของฟ้าลดาตัวจริงล่ะไปไหน อย่าบอกนะว่าอยู่ที่ร่างแก "

พุดตานยังคงไม่เชื่อแถมยังคงใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างของตัวเองตบหน้าตัวเองซ้ำๆ เพื่อเรียกสติจึงได้เห็นสีหน้าหนักใจของใบชาที่แสดงออกมา

" นั่นแหละที่ฉันไม่รู้ "

" แกหมายความว่าแกเองก็ตามหาร่างของตัวเองไม่เจองั้นหรอ "

คราวนี้ขนมเป็นคนประติดประต่อเรื่องราว

" ใช่ ที่ฉันมาหาพวกแกก็เพราะเรื่องนี้แหละฉันอยากหาวิธีกลับเข้าร่างตัวเอง ไม่แค่นั้นนะการที่ฉันเข้ามาอยู่ร่างนี้เสียงสุดท้ายที่ได้ยินมีแต่คำว่าช่วยด้วยจากฟ้าลดาอย่างน่าสงสาร ฉันสืบข้อมูลมาประมาณหนึ่งแล้วลดาประสบอุบัติเหตุคืนเดียวกันกับที่ฉันจมน้ำและอุบัติเหตุของเธอน่าจะเกิดจากฝีมือคน "

" แกหมายความว่าแกจะตามหาฆาตกรที่ทำร้ายฟ้าลดาด้วยใช่ไหม "

เมื่อพุดตานถามใบชาจึงพยักหน้าเป็นคำตอบสิ่งที่เธอต้องทำนี้มากมายเหลือเกินทั้งตามหาร่างกายของตัวเองอีกทั้งยังต้องหาทางกลับเข้าร่างให้ได้และยังต้องสืบหาความจริงเกี่ยวกับอุบัติเหตุของฟ้าลดาอีก

" เอาล่ะตอนนี้พวกฉันกำลังอยู่ในช่วงพักรักษาตัวพอดีนายใหญ่ให้พัก 2 เดือนแต่ถ้าระหว่างนี้มีงานให้ทำพวกเราก็ต้องไปแกก็คงเข้าใจใช่ไหมแต่พวกเราสัญญาว่าจะช่วยแกตามหาความจริงของเรื่องทั้งหมดนี้ให้ได้ไม่ว่าจะตามหาร่างของแกหรือแม้กระทั่งหาวิธีเข้าร่างและพวกฉันก็จะช่วยแกตามหาฆาตกรที่ทำร้ายฟ้าลดาด้วยแต่แกมั่นใจใช่ไหมว่าฟ้าลดายังไม่ตาย "

เมื่อขนมพูดออกมาแบบนี้ทำเอาใบชาหน้าเสียไปเหมือนกัน

" หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้นก็ไม่เคยฝันถึงฟ้าลดาอีกเลย ฉันจำเป็นต้องหาร่างของตัวเองให้เจอก่อนจะได้รู้ว่าฟ้าลดายังอยู่หรือเปล่าฉันเองได้แต่ภาวนาให้เธออยู่ในร่างของฉันเหมือนกันเราจะได้มาสลับร่างกันและหาคำตอบเรื่องนี้ไปพร้อมกัน "

" แล้วถ้าตามหาร่างของตัวเองไม่เจอแล้วล่ะอีกทั้งถ้า....เอ่อ...สมมุตินะถ้าฟ้าลดาตายไปแล้วแกไม่ต้องอยู่ร่างนี้ตลอดชีวิตเลยหรอ "

ขนมรีบถามถึงความเป็นไปได้ซึ่งตอนนี้อะไรก็เป็นไปได้หมด

" แต่ฉันกลับคิดอีกแบบนึงนะถ้าสมมุติว่ายัยชากลับเข้าร่างของตัวเองไม่ได้จริงๆ นั่นก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรอก่อนหน้านี้ความต้องการของแกคือการเป็นอิสระจากแก๊งหน้ากากเหล็ก แกต้องการใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาซึ่งพวกเราก็เหมือนกันตอนนี้แกมีโอกาสแล้วนะร่างของแกตอนนี้ยังหาไม่เจอนั่นแปลว่าแกได้โอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว "

พุดตานบอกออกมาใช่ว่าเรื่องนี้จะเลวร้ายเสมอไปยังมีสิ่งดีๆ รออยู่ต่างหาก

" ยัยพุดตานพูดก็มีเหตุผล "

ขนมรีบเสริมทันทีเพราะรู้ดีว่าที่พวกเราเข้าแก๊งหน้ากากเหล็กเพียงเพราะว่าต้องการเงินแต่ตอนนี้พวกเรามีเงินแล้วยังหาทางออกมาทำอาชีพสุจริตกันไม่ได้เลย วงการนี้ใช่ว่าเข้าแล้วจะออกกันได้ง่ายๆ

" ฉันรู้ว่าสิ่งที่ต้องการคืออิสระแต่ฉันก็ต้องการให้พวกแกเป็นอิสระเหมือนกันอีกทั้งร่างนี้ไม่ใช่ของฉันตั้งแต่แรกฉันจะยึดเอาไว้ตลอดไปไม่ได้ยังไงก็ต้องหาทางกลับเข้าร่างตัวเอง "

ใบชาบอกออกไปเธอไม่สามารถใช้ชีวิตแบบนี้ได้จริงๆ

" ฉันเข้าใจถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เช้าพวกเราไปวัดกันดีไหมฉันรู้จักพระรูปหนึ่งเก่งมากน่าจะมีทางออกให้กับพวกเรา "

ขนมรีบบอกออกไปทันทีเธอเคยไปทำภารกิจแล้วบังเอิญได้รู้จักกับเพื่อนคนหนึ่งซึ่งพาเธอไปทำบุญแล้วบังเอิญได้รู้จักกับพระรูปนี้พอดีแต่ตอนนี้เธอไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนคนนั้นแล้วเพราะกฎมีอยู่ว่าเมื่อภารกิจเสร็จสิ้นทุกอย่างต้องตัดออกจากวงจรชีวิตให้หมด

" ก็ดีเหมือนกันฉันก็คิดไม่ตกว่าจะเอายังไงสงสัยต้องพึ่งทางนี้แล้วจริงๆ "

ใบชารีบตอบตกลงทันทีไม่ว่าทางไหนจะเป็นทางออกเธอก็พร้อมที่จะลองมันทุกทางนั่นแหละ

" ว่าแต่เวลาผ่านมาก็เกือบ 2 เดือนแล้วที่แกหายตัวไปแกรู้ข่าวพี่ภูหรือยัง "

พุดตานทำหน้าเศร้าพร้อมกับถามคำถามที่อาจทำร้ายจิตใจเพื่อนสาวของตัวเองแต่ทว่าการปิดเอาไว้ก็ไม่ใช่เรื่องดีเลย

" ฉันคิดว่าจะกลับเข้าร่างให้ได้ก่อนถึงจะกลับไปหาพี่ภูและเล่าทุกอย่างให้ฟังเขาต้องเข้าใจแน่ว่าที่ฉันหายไปนานขนาดนี้เพราะอะไร "

ใบชาตอบเพื่อนออกมาอย่างยิ้มแย้มแต่ทว่าทั้งสองคนกลับไม่มีท่าทีดีใจเหมือนเธอเลยจนเธอสงสัย

" เกิดอะไรขึ้น "

ทั้งขนมและพุดตานต่างพากันถอนหายใจพร้อมกับเกี่ยงกันไปมาให้ตอบคำถามและสุดท้ายก็เป็นขนมที่เล่าให้ฟังด้วยตัวเอง

" หลังจากที่แกหายไป 2 เดือนทุกคนคิดว่าแกไม่มีชีวิตรอดแล้ว พี่ภูโดนพ่อบังคับให้ต้องหมั้นหมายกับลูกคุณหนูไฮโซชื่อน้ำผึ้ง ตอนนี้มีข่าวว่าทั้งคู่กำลังปลูกต้นรักกันอย่างหวานแหวว ฉันไปสืบมาแล้วเป็นอย่างนั้นจริงๆ "

ใบชาถึงกับชะงักกึกตัวชาดิกเมื่อได้ฟังเรื่องที่เกิดขึ้นน้ำตาไม่มีให้ไหลสักหยดมีแต่ความตกใจมากกว่า คนที่เธอคิดว่ารักกันมากมายสุดท้ายผ่านไปแค่ไม่กี่เดือนก็มีคนใหม่ไปแล้ว เหอะ ความรักของเธอช่างหน้าขำเหลือเกิน