ตอนที่ 13 หลอกล่อ(1) NC++

" เฮ้ย! แกอย่าคิดมากนะพี่ภูอาจจะแค่โดนบังคับจริงๆ ก็ได้ "

ขนมพูดออกมาเพราะรู้ว่าทั้งคู่คบกันมานานมากแต่ก็นั่นแหละความจริงอยู่ตรงหน้าแล้วปฏิเสธไม่ได้จริงๆ

" แต่ฉันไม่คิดแบบนั้นคนบ้าอะไรแฟนหายตัวไปวันแรกกลับไม่ตามหาอีกทั้งผ่านไปแค่ไม่กี่วันก็ประกาศหมั้นตอนนี้ยังโชว์หวานต่อหน้าสื่ออีกไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วต้องการอะไรกันแน่ดีแล้วที่แกหลุดพ้นไม่อย่างงั้นต้องกลายเป็นรักสามเศร้าเข้าสักวัน "

พุดตานที่หลังจากรู้ข่าวการหมั้นหมายของภูผาแล้วเธอก็แทบจะเกลียดภูผาเข้าไส้เพราะทรยศเพื่อนสาวคนสนิทของเธอ

" ฉันขอดูข่าวหน่อยได้ไหม ช่วงนี้มัวแต่ยุ่งกับตัวเองจนไม่ได้ติดตามข่าวของใครเลยจริงๆ "

พุดตานหาข่าวของภูผาให้กับใบชาได้ดูพร้อมกับเล่าเหตุการณ์ตอนที่ใบชาเกิดอุบัติเหตุในวันเกิดของตัวเองแล้วภูผากลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรทำเหมือนกับความรักที่ผ่านมามันจอมปลอมเสียเต็มประดาใช้เวลาอยู่พักใหญ่ใบชาก็รีบปาดน้ำตาของตัวเองให้แห้งแล้วถอนหายใจอย่างแรงเพื่อปลุกกำลังใจ

" เอาล่ะฉันว่าฉันเข้าใจทุกอย่างดีแล้วไม่เป็นไรในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้ก็ให้เขาคิดซะว่าฉันตายไปแล้วขอให้เขามีความสุขกับคนใหม่ก็แล้วกัน ตัวฉันเองเมื่อกลับเข้าร่างได้ก็จะได้มีชีวิตที่อิสระจริงๆ สักทีในเมื่อพวกเขาคิดว่าฉันตายไปแล้วกลับเข้าร่างได้เมื่อไหร่ฉันจะวางแผนให้พวกแกแกล้งตายแบบเนียนๆ แล้วมาใช้ชีวิตด้วยกันนะว่าแต่พี่ต้นไม้ล่ะเป็นยังไงบ้าง "

" ตามหาแกทุกวันแต่ฉันว่าแกอย่าเพิ่งบอกอะไรจะดีกว่าเพราะพี่ต้นไม้เป็นเพื่อนกับพี่ภูผากลัวเก็บความลับของแกไม่อยู่ฉันว่ารอให้ทุกอย่างคลี่คลายค่อยเล่าความจริงให้ฟังดีกว่า "

ใบชาพยักหน้าเข้าใจและเห็นด้วยที่จะทำตามนั้น จริงอยู่ที่พี่ต้นไม้รักเธอมากแต่ก็รักพี่ภูผามากเหมือนกันเพราะนั่นคือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของพี่ต้นไม้ส่วนเธอคือน้องสาวนอกไส้ที่โตมาด้วยกัน

" วันนี้แกนอนกับพวกเรานะพรุ่งนี้จะได้ออกไปแต่เช้า "

ขนมรีบชวนให้ใบชาอยู่ด้วยกันจะได้ถามไถ่เรื่องราวอีกมากมายแต่ใบชากลับส่ายหน้าปฏิเสธ

" นอนไม่ได้แกฉันต้องกลับไปที่คฤหาสน์ของไอ้จิ้งจอกเฒ่านั่นระหว่างนี้ฉันต้องเป็นฟ้าลดาให้ดีเพื่อหาตัวคนร้ายที่บงการอยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุครั้งนั้น อีกทั้งยังต้องทวงคืนทรัพย์สินให้เธอด้วย ฉันฟังจากนิ่มสาวใช้ของลดาเจ้าของร่างน่าจะรักผู้ชายที่ชื่อวายุมากจนยอมให้สิทธิ์ขาดในการดูแลบริษัทฉันรู้สึกว่าเรื่องมันไม่ชอบมาพากลเดี๋ยวอีกไม่กี่วันผู้ชายคนนี้ก็จะกลับมาจะได้รู้กันสักทีว่าเป็นคนยังไง "

" งั้นแกกลับไปก็ระวังตัวด้วยล่ะความสัมพันธ์ซับซ้อนเหลือเกินสรุปเจ้าของร่างเป็นเมียคนพี่หรือคนน้องกันแน่ "

พุดตานบอกออกมาอย่างปวดหัวเมื่อได้ฟังเรื่องราวมากมายหลายอย่างจากปากของใบชาแต่ก็ยังไม่ได้รับคำตอบใดๆ กลับมาแล้วก็เป็นใบชาที่ขอตัวกลับก่อน พอเธอลงมาจากคอนโดก็รีบเรียกแท็กซี่กลับโดยไม่รู้เลยว่ามีรถของอัคคีพร้อมกับบอดี้การ์ดที่ยังรอเธออยู่ที่ใต้ตึกและตามเธอกลับบ้านอย่างเงียบๆ

เมื่อมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ในช่วงกลางดึกใบชารีบขึ้นไปที่ห้องนอนของตัวเองแล้วรีบเข้าไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายทันทีตอนนี้นิ่มกลับไปนอนที่ห้องของตัวเองแล้วในขณะที่อาบน้ำเธอก็ได้แต่ครุ่นคิดเรื่องของตัวเองไปมาพร้อมกับคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าร่างของตัวเองจะไปอยู่ไหนกันแน่ เมื่อเธออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยจึงพันแค่ผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวออกมาเมื่อออกมาก็ต้องตกใจเมื่อเจออัคคีที่นั่งอยู่ที่ปลายเตียงรอเธออยู่ก่อนแล้ว

" ว๊าย! คุณเข้ามาได้ยังไงทำไมไม่เคาะประตูก่อน "

ร่างเล็กอรชรอ้อนแอ้นที่อยู่ในผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหน้าอกที่โผล่พ้นขึ้นมาทันทีแต่ปิดยังไงก็ไม่มิดอยู่ดีเพราะมันใหญ่เกินตัวไปมาก

" เคาะแล้วไม่มีคนเปิดก็เลยเข้ามารอในนี้ ไปไหนมาหรอทำไมถึงพึ่งอาบน้ำเอาป่านนี้ "

อัคคีที่ยังอยู่ในชุดทำงานเอ่ยถามออกไปอย่างจับผิดแต่ใบชากลับทำหน้านิ่งๆ ราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาว

" ออกไปจิบเบียร์เย็นๆ ที่บาร์แถวนี้มาทำไมคะไม่ได้หรอ "

อัคคีทำเพียงแค่ยิ้มมุมปากออกมาเท่านั้นเธอโกหกได้ตาใสจริงๆ

" มานี่สิมานั่งใกล้ๆ "

คำสั่งของเขาไม่อาจทำให้ใบชาขยับแม้แต่ก้าวเดียวสภาพเธอล่อแหลมขนาดนี้ไม่มีทางเข้าใกล้เขาเด็ดขาดและดูเหมือนอัคคีจะรู้ว่าบังคับเธอไม่ได้จึงเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอด้วยตัวเองพร้อมกับเหวี่ยงเธอลงบนเตียงและตัวเขาก็ขึ้นคร่อมทันทีเพื่อพันธนาการตัวเธอเอาไว้

" ปล่อยนะ "

ใบชาพยายามดิ้นแต่ก็ทำได้ไม่ถนัดนักเพราะยิ่งเธอดิ้นแรงปมผ้าขนหนูที่มัดเอาไว้มันก็เตรียมจะหลุดออกอยู่รอมร่อเธอจึงเลือกที่จะหยุดดิ้นแล้วให้เขาพันธนาการมัดมือทั้งสองข้างของเธอด้วยมือข้างเดียวของเขายกขึ้นเหนือศีรษะได้อย่างง่ายดาย

" ไม่ดิ้นต่อแล้วล่ะ "

อัคคียิ้มออกมาอย่างพอใจเมื่อปราบพยศเธอได้ เขาเองก็รู้อยู่หรอกว่าที่เธอไม่ดิ้นเป็นเพราะอะไรก็ผ้าขนหนูเจ้ากรรมของเจ้าหล่อนมันกำลังจะหลุดออกจากร่างเล็กนวลเนียนนี่แล้วเขาเองก็ลอบมองแล้วเผลอกลืนน้ำลายตามอึกใหญ่

" อย่าทำอะไรบ้าๆ นะมีอะไรก็รีบพูดมาสิ "

" หึ ช่วงนี้เธอดูเปลี่ยนไปนะเปลี่ยนไปจนไม่รู้ว่าใช่ฟ้าลดาคนเดิมที่ฉันเคยรู้จักหรือเปล่า "

อัคคีพูดพร้อมกับมองเรือนร่างที่เย้ายวนของเธอก่อนหน้านี้ไม่สามารถทำอะไรกับจิตใจเขาได้จริงๆ แต่พอได้สบตาเธอในตอนนี้แล้วเขากลับรู้สึกว่าอยากครอบครองเธอไปทั้งตัว

" แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ "

" ไม่ใช่คนเดิม "

ใบชาตกใจเล็กน้อยเมื่อเขาพูดออกมาแบบนี้เธอแค่จะแหย่เขาเล่นๆ เท่านั้น

" ถ้าไม่ใช่ลดาแล้วฉันเป็นใครคงไม่คิดว่าเป็นฝาแฝดหรอกนะฉันลูกคนเดียวคุณอย่ามโนให้มากแล้วก็ปล่อยฉันได้แล้ว "

อัคคีมองคนที่กำลังโกหกตาใสแล้วเกิดอยากจะปราบพยศขึ้นมาเสียดื้อๆ จึงก้มลงไปประกบริมฝีปากของเธอนี่เป็นครั้งที่สองที่เขาทำแบบนี้กับเธอแต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปเมื่อเขาแหย่ลิ้นเข้าไปพัวพันควานหาน้ำหวานภายในโพรงปากของเธออย่างถือดี

" อื้อ.....อ่อยนะ (ปล่อยนะ) "

เสียงร้องอื้ออึงดังออกมาภายในลำคอของคนตัวเล็กแต่เธอดิ้นยังไงก็ไม่สามารถสู้แรงของเขาได้จริงๆ จึงทำได้แค่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเป็นรองแบบนี้ ริมฝีปากของเขาที่ประกบเข้ากับริมฝีปากของเธอไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจเลยสักนิดแต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบบอกไม่ถูกนี่ร่างกายกับความรู้สึกของเธอมันเป็นยังไงกันแน่ทำไมย้อนแย้งเหลือเกิน

เวลาผ่านไปเพียงไม่นานอัคคีก็ละออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอ้อยอิ่งแต่มือไม้ใหญ่ของเขาก็ยังอยู่ไม่สุขอยู่ดีเขาวนเวียนลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างคนต้องการเป็นเจ้าของ

" จะให้ปล่อยเอาตอนนี้เหมือนจะไม่ทันแล้ว! "