ตอนที่ 11 คายความลับ

" ดึกแล้วคุณหนูจะไปไหนคะ "

    นิ่มถามออกมาเมื่อเห็นคุณหนูของเธอแต่งตัวด้วยชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์บวกกับแจ็คเก็ตยีนส์ดูท่าทางทะมัดทะแมงซึ่งฟ้าลดาคนก่อนไม่มีทางใส่ชุดแบบนี้แน่และฟ้าลดาคนนี้ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลก็ไม่เคยใส่ชุดเดรสสีหวานอีกเลยเธอใส่เพียงแค่ชุดที่ซื้อมาใหม่เท่านั้น 

" ฉันจะออกไปทำธุระหน่อยนะนิ่มเดี๋ยวคงจะกลับมาดึกๆ หรือไม่คืนนี้อาจไม่ได้กลับมา ถ้าจิ้งจอกเฒ่านั่นถามบอกว่าฉันไปค้างบ้านเพื่อนนะ "

    เพราะรู้ดีว่าวันนี้อัคคีกลับจากต่างประเทศหลังจากที่คืนนั้นเขามาหาเธอแล้วก็ไม่ได้เข้ามาอีกเลย คืนนี้เขาก็อาจจะไม่ได้เข้ามาหาเธอหรอกมั๊งเห็นว่าความสัมพันธ์ไม่ค่อยจะดีต่างคนต่างอยู่เลยยิ่งดี 

" นิ่มไม่รู้ว่าคุณหนูคิดจะทำอะไรแต่ระวังตัวด้วยนะคะนิ่มเป็นห่วง "

    นิ่มบอกออกไปตอนนี้เธอกำลังหลอกตัวเองว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือคุณหนูฟ้าลดาที่เธอรู้จักแต่จริงๆ แล้วคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอไม่เหมือนคนที่เธอคุ้นเคยเลยสักนิดมีเพียงหน้าตาเท่านั้นที่ไม่เปลี่ยนไปและเธอก็แน่ใจว่าการออกไปในคืนนี้เธอต้องดูแลตัวเองได้อย่างดีแน่นอนแต่คุณหนูของเธอเลี้ยงมาอย่างดีกับมือจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ 

" วางใจเถอะแล้วจะรีบกลับมามีอะไรโทรมาเลยนะ "

    ใบชาออกจากคฤหาสน์ไปเพียงลำพังด้วยการเรียกแท็กซี่เพราะสถานที่ที่เธอจะไปไม่อยากให้เป็นจุดสนใจของใครทั้งนั้น แต่เธอไม่รู้เลยว่าอัคคีและบอดี้การ์ดของเขาได้ดูความเคลื่อนไหวของเธอผ่านกล้องวงจรปิดอยู่ภายในห้องทำงานทันทีที่เขามาถึงบ้าน 

" คุณลดาออกไปแล้วครับนายจะให้พวกเราตามออกไปเลยไหมครับ "

    นทีถามผู้เป็นนายหลังจากที่เพิ่งลงเครื่องมาหมาดๆ ก็มานั่งเฝ้าดูกล้องวงจรปิดย้อนหลังเลย 

" พวกเราไปกันสามคนก็พอแล้วเอารถธรรมดาออกไปก็พอจะได้ไม่เป็นจุดสนใจ "

    ธารารีบทำตามคำสั่งทันทีและทั้งสามคนก็ตามแท็กซี่คันนั้นไปห่างๆ ซึ่งแน่นอนว่าคุณลดาไม่มีทางรู้ตัวเพราะพวกเขาถูกฝึกมาอย่างดี 

    ใบชาให้แท็กซี่ไปส่งที่คอนโดแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ใจกลางเมืองมีผู้คนพลุกพล่านและแน่นอนว่าไม่มีใครสังเกตว่าใครทำอะไรที่ไหน เมื่อมาถึงแล้วเธอรีบโทรหาเพื่อนสนิทที่ไว้ใจทันทีนั่นก็คือขนมและพุดตาน 

" นั่นใคร "

พุดตานรับสายจากเบอร์แปลกที่โทรเข้ามา

" ฉันเอง ใบชา "

    พุดตานถึงกับช็อคเมื่อได้ฟังแบบนั้นแต่เธอจำเสียงได้เสียงนี้ไม่ใช่เสียงของเพื่อนเธอและด้วยสัญชาตญาณของนักฆ่าเธอจึงเล่นไปตามน้ำเพื่ออยากรู้ว่าคนที่ทำแบบนี้ต้องการอะไร 

" ยัยชานั่นแกจริงหรออยู่ที่ไหนเราจะไปหาเดี๋ยวนี้ "

" ฉันอยู่ใต้ตึกแกลงมารับหน่อย "

    ใบชาบอกออกไปอย่างร้อนใจพร้อมกับมองซ้ายขวาก็ยังเห็นว่าปลอดภัยดี

" ได้ "

    พุดตานรับคำพร้อมกับเรียกขนมให้ลงไปด้วยเพราะเธอทั้งสองคนพักอยู่ด้วยกันหลังจากพวกเธอเพิ่งไปทำภารกิจมาแล้วเจออุบัติเหตุครั้งใหญ่จนทำให้ต้องพักรักษาตัวอยู่ด้วยกันเพื่อดูแลกันและกันตามประสาคนโสด

" ขนม พุดตาน "

    ทั้งสองคนรีบหันไปตามเสียงเรียกที่อยู่ด้านหลังก็เจอเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์พร้อมกับแจ็คเก็ตยีนส์ที่พวกเธอแน่ใจว่าไม่เคยเจอหน้าแน่ๆ 

" เธอคือใคร "

พุดตานยิ่งจ้องหน้าเธอคนนี้ยิ่งไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย

" ฉันเอง ใบชา "

    ทั้งขนมและพุดตานต่างทำหน้าเลิ่กลั่กจะไม่ให้ทำหน้าแบบนั้นได้ยังไงอยู่ดีๆ ผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาบอกว่าเป็นเพื่อนของพวกเธอ 

" เธอบ้าไปแล้วหรือเปล่าใบชาไม่ได้หน้าตาแบบนี้สักหน่อย รีบกลับไปเลยนะก่อนที่ความใจดีของพวกเราสองคนจะหมดลง ระวังจะอายุสั้นไม่รู้ตัว "

    ขนมบอกออกไปพร้อมกับทำท่าทางขู่ให้ผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้กลัวแต่ใบชาก็ไม่ยอมไปไหนและไม่มีท่าทางจะกลัวเลยสักนิด 

" พวกเราขึ้นไปคุยกันบนห้องได้ไหม "

    ใบชาที่ไม่อยากต้องบอกทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่แม้จะรู้ว่าไม่มีใครเห็นแต่เรื่องแบบนี้กันไว้ก็ดีกว่าแก้แถมถ้าเกิดใครได้ยินเข้าคงหาว่าเธอหนีออกมาจากโรงพยาบาลบ้าแน่ๆ ทีนี้งานได้งอกของจริงเลย

" ไม่ได้ เธอไม่ใช่เพื่อนของเรา "

    คราวนี้ขนมเอ่ยออกมาบ้างใบชาจึงตัดสินใจเล่าประสบการณ์ที่มีเพียงพวกเราสามคนเท่านั้นที่รู้ 

" ฉันใบชาจริงๆ ยัยขนมแกถนัดปืนแต่แกมีแผลเป็นที่ต้นขาทั้งสองข้างเพราะโดนยิงไม่มีใครรู้ว่าแกมีแผลเป็นในที่ลับนอกจากพวกเรา ส่วนแกพุดตานแกถนัดแฮกข้อมูลแต่การต่อสู้ก็ไม่แพ้ใครมีอยู่ครั้งหนึ่งแกมีแผลเป็นจากการรับมีดแทนฉันที่หน้าท้องแต่แผลเป็นนี้ลึกมากและรักษาไม่หายเพราะมีดมันอาบยาพิษและที่สำคัญที่สุดพวกเราคือยอดฝีมือของแก๊งหน้ากากเหล็กนักฆ่าสาวอันดับ 1 ตำแหน่งนี้มีกันแค่พวกเราสามคน คราวนี้จะเชื่อฉันได้รึยัง "

    เมื่อได้ฟังแบบนั้นทั้งขนมและพุดตานต่างก็มองหน้ากันพร้อมกับรีบลากตัวผู้หญิงแปลกหน้าที่แสนคุ้นเคยนี้เข้าไปในคอนโดเพราะเรื่องพวกนี้มีแค่พวกเราที่รู้กันจริงๆ 

" นายครับดูเหมือนว่าพวกเรามาที่นี่จะไม่เสียเที่ยวแล้ว "

นทีธาราและอัคคีที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแทบไม่เชื่อหู 

" ถ้านั่นคือคนที่ชื่อใบชาแล้วคุณลดาไปไหน "

    ธาราแทบไม่เชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยินแต่คนเราจะมีหน้าตาคล้ายกันขนาดนี้ได้ยังไงและแน่นอนว่าคุณลดาไม่ได้มีฝาแฝดที่ไหนพวกเขาสืบมาหมดแล้วก่อนที่นายจะแต่งกับเธอ

    อัคคีทำเพียงแค่ฟังลูกน้องคุยกันนิ่งๆ ความรู้สึกของเขาไม่ผิดจริงๆ เขารู้สึกว่านี่ไม่ใช่ฟ้าลดาที่เขารู้จักและก็รู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้แย่งคนรักกับน้องชายแล้วแน่นอนแต่เธอคนนี้เป็นใครกันแน่ 

" ตอนที่อยู่โรงพยาบาลแน่ใจไหมว่าฟ้าลดาไม่ได้โดนสลับตัว "

อัคคียังคงถามบอดี้การ์ดทั้งสองให้แน่ใจ 

" พวกผมมั่นใจครับว่าบอดี้การ์ดเฝ้าตลอด 24 ชั่วโมงมดสักตัวยังเข้าห้องพักฟื้นของคุณลดาไม่ได้เลยครับ "

ธาราบอกออกไปอย่างมั่นใจ 

" คนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ฟ้าลดาแน่ๆ "

    อัคคีบอกกับลูกน้องทั้งสองคนอย่างมั่นใจทั้งฝีปากการกระทำทุกอย่างของเธอในช่วงนี้ผิดแปลกไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เขาว่าแล้วคนเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในระยะเวลาสั้นๆ แน่นอกจากจะไม่ใช่คนๆ นั้น 

" แต่เรื่องความจำเสื่อมไม่ใช่แน่ๆ เพราะเธอบอกว่าเธอไม่ใช่คุณลดา "

นทีรีบวิเคราะห์กับสิ่งที่ได้ยินทันที 

" แล้วคุณลดาก็ไม่มีฝาแฝด "

ธารารีบเสริมการวิเคราะห์อีกแรง 

" หรือว่าสลับร่าง แต่เรื่องแบบนี้มีแค่ในนิยายเท่านั้นในชีวิตจริงไม่มีทางเป็นไปได้หรอก "

    นทีที่วิเคราะห์ความน่าจะเป็นเขาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะพูดแบบนี้ออกมาเหมือนกันแต่อัคคีที่ได้ฟังกลับไม่ได้คิดแบบนั้น ในเมื่อคนคนหนึ่งไม่มีฝาแฝดอีกทั้งก่อนเกิดอุบัติเหตุกับหลังเกิดอุบัติเหตุนิสัยแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงรวมทั้งก่อนหน้านี้เธอไม่รู้ตัวอะไรด้วยซ้ำว่าแพ้กุ้งหรือที่หนักไปกว่านั้นคือการที่เธอลุกขึ้นมาออกกำลังกายและเรียนการต่อสู้ใช้เวลาเพียงไม่นานเธอจะเก่งกาจขนาดนั้นได้ยังไงก็อาจจะเป็นไปได้ว่าตัวเธอไม่ใช่เธอจริงๆ 

" สลับร่างหรอ? นทีไปสืบมาเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ "