ตอนที่ 8 เจ้าเล่ห์

ทุกคนถึงกับอึ้งกับคำพูดของฟ้าลดา

" นี่คุณ! "

พลอยแก้วได้แต่กำหมัดเธออยากจะด่าเมียในนามของคุณอัคคีเสียจริงแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะในสายตาของอัคคีเธอยังเป็นสาวน้อยที่ใสซื่อบริสุทธิ์

" อ๊ะๆ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจค่ะฟังก่อน คุณจ่ายเงินแค่หนึ่งล้านเท่านั้นคุณไม่ได้จะได้แค่ผัดผักนะคะแต่คุณยังได้ในสิ่งที่ฉันต้องการไปอีกด้วยตอนนี้ฉันหิวมากถ้าคุณได้อาหารจานนี้ไปคุณจะต้องทำให้ฉันทั้งทนหิวแล้วก็เสียหน้าแม้กระทั่งสามีก็ยังไม่เข้าข้างแบบนี้คุณพลอยแก้วมีแต่ได้กับได้เงินแค่ล้านเดียวแลกกับความหิวโหยของฉันคุ้มไม่คุ้มเลือกเอานะคะ ฉันจะนับแค่หนึ่งถึงสามถ้าคุณไม่ตกลงฉันจะไปทันที "

อัคคียิ้มมุมปากออกมาเมื่อได้ฟังประโยคที่แปลกใหม่มากจริงๆ สำหรับเขา ถึงแม้ว่าเธอจะแปลกไปมากแต่ก็ต้องยอมรับว่าทำให้เขาเริ่มสนใจแล้ว

" คุณอัคคีคะ "

พลอยแก้วออดอ้อนอัคคีให้จ่ายเงินก้อนนั้นเพื่อซื้อหน้าตาให้กับเธอในขณะที่ใบชาทำหน้าตาหน้าสงสารแต่ในใจของเธอกลับกำลังต่อว่าอัคคีก่อนหน้านี้ลดาคงลำบากมากจริงๆ ขนาดสามีในนามของตัวเองยังเข้าข้างคนอื่นเลย ไอ้จิ้งจอกเฒ่านี่เลวจริงๆ

" ได้สิ "

พลอยแก้วยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน ให้มันรู้ซะบ้างว่าระหว่างเธอกับเมียแค่ในนามใครจะสำคัญกว่ากัน ตลอดมาอัคคีก็เอาใจเธอต่อหน้าทุกคนแบบนี้จึงทำให้พลอยแก้วจองหองอย่างไม่กลัวใคร

" เชิญค่ะ "

ใบชายกมือถือของเธอขึ้นมาให้เขาสแกนคิวอาร์โค้ดแล้วเธอก็ได้รับเงินหนึ่งล้านบาทนั้นจริงๆ จากนั้นจึงยัดถาดใส่มือของพลอยแก้วอย่างลวกๆ

" ทานให้อร่อยนะคะ "

ใบชาเดินหนีขึ้นไปชั้นบนทันทีทำให้พลอยแก้วที่กำลังจะประชดประชันเธอเอ่ยปากออกมาไม่ทันสักประโยค

" หึ เจ้าเล่ห์นักนะ "

อัคคีได้แต่มองตามแผ่นหลังที่กำลังลับสายตาไป

" ผัดผักหนึ่งจานแลกกับเงินหนึ่งล้านคุ้มเสียจริง คงคิดว่าฉันจะต้องเสียใจและเสียหน้าล่ะสิ เหอะ เห็นยอดเงินในบัญชีตอนนี้แล้วบางทีศักดิ์ศรีก็กินไม่ได้ขนาดนั้นหรอกนะ "

ใบชาบ่นออกมาเบาๆ ในขณะที่เธอกำลังเดินไปถึงห้องนอนของตัวเอง เมื่อเปิดประตูก็เจอกับนิ่มที่ทำหน้าเศร้าเพราะมองเห็นคุณหนูของตัวเองเดินกลับมามือเปล่าจริงๆ ไม่ได้เหนือความคาดหมายเท่าไหร่นัก

" นิ่มไปแต่งตัวเร็วเดี๋ยวพาออกไปหาอะไรอร่อยๆ กิน วันนี้มีเงินตั้งหนึ่งล้านแหน่ะฉันจะพาเธอไปช้อปปิ้ง "

นิ่มยิ้มออกมาน้ำตาแทบไหลจากที่คิดว่าวันนี้จะต้องอดข้าวทั้งวันไม่คิดว่าคุณหนูของเธอจะขอเงินจากคุณอัคคีมาได้ เงินก้อนนี้สำหรับพวกเธอมันมากมายเพราะทั้งชีวิตคุณหนูเอาแต่โอนเงินให้ครอบครัวจนตัวเองลำบากตั้งแต่เล็กจนโตขนาดเข้าโรงพยาบาลเป็นเดือนๆ ยังไม่มีใครสนใจสักคน

" จริงหรอคะคุณหนู "

" จริงสิ รีบไปกันเถอะหิวแล้ว "

ใบชาพานิ่มแวะคอนโดของเธอที่ต้องยอมรับว่าไม่มีใครรู้จักและนิ่มก็ไม่กล้าเอ่ยปากถามเธอได้แต่นั่งรออยู่ในรถแท็กซี่ในขณะที่ใบชาขึ้นไปเอาของใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำเธอหยิบบัตร ATM มาไว้โอนเงินเข้าบัญชีของลดาเพราะมือถือของเธอน่าจะหายไปแล้วตอนตกน้ำ จากนั้นทั้งคู่ก็ไปยังห้างสรรพสินค้าใบชาพานิ่มไปกินของอร่อยๆ ไม่ว่านิ่มอยากกินอะไรเธอก็เลี้ยงทั้งหมดรวมไปถึงเธอเดินแวะเข้าไปซื้อของตั้งแต่ตู้เย็นยันของใช้เพื่อเอาไปไว้ในห้องของเธอเธอจะทำให้ห้องนอนกลายเป็นห้องชุดดีๆ นี่แหละจะได้หลีกเลี่ยงจากคนใจร้ายบ้านนั้น

" คุณหนูคิดจะทำอะไรคะทำไมถึงซื้อตู้เย็นไปตั้งสองหลังอีกทั้งยังซื้อชุดหม้อกระทะไฟฟ้าด้วย "

นิ่มถามออกมาอย่างสงสัยเพราะห้องนอนของคฤหาสน์มีไว้สำหรับนอนเท่านั้น

" นิ่มในเมื่อคนบ้านนั้นใจร้ายกับพวกเราพวกเราก็ต้องหาวิธีเอาตัวรอด เชื่อฉันนะเราจะตั้งตัวกินนอนในห้องหลังนั้น ห้องสี่เหลี่ยมนั่นจะเป็นบ้านของพวกเราจนกว่าเราจะย้ายออกกัน "

เพราะห้องที่เธออยู่เป็นห้องขนาดใหญ่จึงคิดจะปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นบ้านหลังเล็กๆ ของเธอกับนิ่ม อีกทั้งเธอยังมีสิ่งที่ต้องทำอีกด้วยเพราะฉะนั้นค่อยๆ ปรับตัวตามสถานการณ์

" แต่คุณพินธาจะยอมหรอคะ เธอคงไม่ยอมให้พวกเราใช้ชีวิตง่ายๆ แบบนี้แน่เพราะก่อนหน้านี้คุณหนูก็เคยทำแบบนี้สุดท้ายก็โดนคุณพินธาเอาของพวกนี้ไปทิ้งจนหมด "

อ่อ แบบนี้เองสินะ แต่ก่อนอาจจะใช่แต่ตอนนี้ไม่แน่

" อย่าห่วงเลยมีฉันอยู่ทั้งคนนิ่มเลือกซื้ออุปกรณ์ที่ต้องใช้เถอะ ฉันต้องแยกตัวออกไปซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับฉันก่อนแล้วเราค่อยมาเจอกันที่นี่เพื่อจ่ายตังค์นะ "

" ได้ค่ะคุณหนู "

ใบชาแยกตัวออกมาก่อนจะเดินไปโซนของใช้เบ็ดเตล็ด เธอไปหาซื้อยาต่างๆ อุปกรณ์ทำแผลครบชุดที่เธอเคยมีติดบ้านเอาไว้พร้อมกับเชือกและอุปกรณ์โรยตัวอีกหลายอย่างที่เธอจำเป็นต้องใช้ต่อจากนี้ ห้องที่เธออยู่คือชั้นสองจะออกจากบ้านกลางดึกคงไม่ง่ายเพราะฉะนั้นเธอต้องมีอุปกรณ์เสริมมากมาย

เวลาผ่านไปจนพลบค่ำใบชาและนิ่มก็กลับเข้ามาในคฤหาสน์พร้อมกับรถส่งของที่มาส่งของถึงสองคันรถ

" เอาของเข้ามาเลยค่ะตามนิ่มขึ้นไปนะคะ "

ใบชาที่เห็นทุกคนนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเธอจึงให้นิ่มสั่งคนขนของขึ้นไปข้างบนส่วนเธอเดินเข้าไปในห้องนั้นตั้งใจจะถ่วงเวลาจนกว่าทุกคนจะขนของเสร็จ

" เธอจะทำอะไรอีก "

อัคคีที่นั่งอยู่กับพลอยแก้วถามขึ้นมาปกติเขาเคยพูดกับฟ้าลดาที่ไหน

" ซื้อของเข้าห้องไงคะ พอดีที่ห้องมันโล่งเกินไปก็เลยซื้อของมาตกแต่งคงไม่ว่ากันนะคะ "

ทุกคนแปลกใจไม่ต่างกันเมื่อเห็นลดาที่กล้าพูดออกมาอย่างฉะฉานพร้อมกับจ้องตาอัคคีแบบนี้

" คุณอัคคีคงแค่ตกใจค่ะเพราะไม่เห็นคุณลดาทำอะไรแบบนี้มาก่อน "

พลอยแก้วที่อยากมีตัวตนและไม่อยากให้สองคนนี้ได้คุยกันจึงพูดแทรกกลางขึ้นมา

" อ่อค่ะ งั้นก็เห็นซะนะคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ขอตัวก่อนเพราะต้องไปจัดของต่อ "

ใบชากำลังจะเดินถอยร่นออกไปเพราะคิดว่าต้องรับมือก่อนจะเอาของเข้าห้องได้แต่ผิดคาดทุกอย่างผ่านไปอย่างง่ายดายจึงคิดจะเดินหนีไปแต่อัคคีพูดในสิ่งที่ทุกคนต้องตกใจออกมาเสียก่อน

" คืนนี้รอที่ห้องจะไปหา "

ใบชาหยุดชะงักกับคำพูดของเขาพร้อมกับรีบหันกลับมาอย่างตกใจไหนนิ่มบอกว่าพวกเธอแยกกันนอนอะไรคือจะไปหาคนเจ้าเล่ห์นี่คิดจะทำอะไร

" เหอะ ก่อนจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาดูสายตาคนข้างๆ ด้วยนะคะ "

ใบชายังไม่ลืมที่จะยิ้มอย่างเย้ยหยันออกมาให้พลอยแก้วได้เห็นซึ่งอัคคีก็นั่งมองรอยยิ้มมุมปากของเธอนิ่งๆ

" แล้วไง บอกให้รอก็รอรีบไปจัดของเถอะ "

นทีและธาราแทบไม่เชื่อหูของตัวเองนี่นายของเขาจะไปหาคุณลดาจริงๆ หรอเนี่ยเห็นร้อยวันพันปีไม่เคยเฉียดเข้าใกล้

ใบชาเห็นสีหน้าที่ไม่พอใจของพลอยแก้วและทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ทั้งแม่และน้องของเขายิ่งทำให้เธอสะใจเธอจึงพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับความคิดของตัวเองออกมาก่อนจะพูดแล้วเดินจากไป

" ได้! งั้นคืนนี้จะแต่งตัวให้เซ็กซี่ที่สุดรอมีความสุขด้วยกันนะคะคุณสามี "